Ἐπροσκύνησα καὶ ἀπεσύρθην. Εἰς τὴν θύραν μ’ ἐπερίμενεν ὁ Ἀράπης, προτείνων ἀγερώχως τὴν παλάμην.
— Τὰ χαψιάτικα, μοὶ εἶπεν.
Εἶχον λησμονήσει ὅτι οἱ φυλακισθέντες ὑπόκεινται εἰς τοῦ φόρου τούτου τὴν ἀπότισιν. Ἐξήγαγον τοῦ κόλπου μου τὸ σακκούλιον ἐντὸς τοῦ ὁποίου εἶχον ὀλίγα γρόσια, τὸ προϊὸν τῆς ἕως τότε πωλήσεως ἐκ τοῦ χαβιαρίου μου, καὶ ἤρχισα νὰ λύω τοὺς κόμβους του μετὰ προφανοῦς δυσαρεσκείας. Ἀλλ’ οἱ κόμβοι ἦσαν πολλοὶ καὶ περιπεπλεγμένοι, οἱ δὲ δάκτυλοί μου δὲν ἔσπευδον εἰς τοῦ ἐμπλέγματος τὴν λύσιν. Ἔχασε τὴν ὑπομονὴν ὁ Ἀράπης, ἢ μ’ ἐλέησεν ἴσως, καὶ ὑψώσας τὴν χεῖρα τὴν κατεβίβασε ραγδαίαν ἐπὶ τοῦ αὐχένος μου, μοὶ ἀπηύθυνε δύο λέξεις οὐχὶ φιλόφρονος ἀποχαιρετισμοῦ, καὶ ἀνεχώρησεν.
Ἤμην ἐλεύθερος, ἡ δὲ θύρα ἦτον ἀνοικτή. Ἐξῆλθον ἄνευ χρονοτριβῆς καὶ ἐβάδισα κατ’ εὐθεῖαν πρὸς τὴν ἔξοδὸν τοῦ χωρίου. Ἀλλ’ ἡ πύλη ἦτο κλειστὴ καὶ οὐδεὶς παρ’ αὐτήν. Ἦτο Κυριακή, καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἐλειτουργοῦντο εἰσέτι εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ἡ πρώτη μου ὤθησις ἦτο νὰ ὑπάγω κ’ ἐγὼ νὰ εὐχαριστήσω τὸν Θεὸν διὰ τὴν λύτρωσίν μου, ἀλλ’ ὑπερίσχυσεν ἡ επιθυμία τοῦ νὰ ἐξέλθω ὅσῳ τὸ ταχύτερον ἀπὸ τὸ Θολὸν Ποτάμι καὶ νὰ τρέξω εἰς ἀναζήτησιν
