καὶ ἀντεβόησε καθ’ ὅλον τὸ πέλαγος ὁ κρότος τῆς ἀναφλεχθείσης ναυαρχίδος, ἡ δὲ θάλασσα ἐκαλύφθη ὑπὸ πτωμάτων καὶ ὁ Καπετὰν Πασᾶς ἐξεψύχησεν ἡμίκαυστος ἐπὶ τῆς ἀκτῆς, ἐξεμάνησαν ἐκ νέου οἱ Τοῦρκοι καὶ ἐξεστράτευσαν παμπληθεῖς κατὰ τῶν ἀόπλων Μαστιχοχωριτῶν, βάψαντες καὶ πάλιν μέχρι τῆς λαβῆς εἰς αἷμα ἀθῶον τὰ ξίφη των.
Ὅταν ἐφθάσαμεν πρὸ τῆς κατοικίας τοῦ Μεγάλου Ἀγᾶ, οἱ δημογέροντες εἰσῆλθον ἐντὸς αὐτῆς, ἐγὼ δ’ ἔμεινα εἰς τὸν δρόμον, καθὼς καὶ εἰς Καταρράκτην, περιμένων καὶ ἀναλογιζόμενος ὅσα εἶδον, πρὸ πάντων δὲ τὰ αἵματα ἐκεῖνα ἐπὶ τοῦ τοίχου ὑπὸ τὸν ἐξώστην.
Μετ’ ὀλίγον μ’ ἔκραξαν καὶ ἀνέβην εἰς τὴν αἴθουσαν, ὅπου ἐκάθητο ὁ Ἁγᾶς. Ἀριστερόθεν καὶ δεξιόθεν του παρεκάθηντο ἄλλοι Τοῦρκοι, σύμβουλοι καὶ πάρεδροί του, εἰς δὲ τὰς ἄκρας τοῦ θαλάμου, παρὰ τὴν θύραν ἵσταντο ὄρθιοι οἱ δημογέροντες καὶ ἄλλοι τινὲς Χριστιανοί.
Ἔκλινα ταπεινῶς τὸν αὐχένα ἐνώπιον τοῦ μεγαλείου τοῦ Ἀγᾶ. Μὲ ἠρώτησε διὰ τοῦ διερμηνέως πόθεν ἔρχομαι; — Ἀπὸ τὴν Ἰκαρίαν. Πῶς ἦλθον; — Μὲ πλοιάριον. Πότε; — Πρὸ τεσσάρων ἡμερῶν. Τί θέλω; — Ἄδειαν νὰ πωλήσω εἰς τὰ χωρία τὴν πραγματείαν μου.
