στων οἰκιῶν ἔλειπον ἢ ἐκρέμαντο ἡμίθραυστα τὰ φύλλα, πολλαχοῦ δὲ εἰς τοὺς τοίχους ἔμενε τῶν σφαιρῶν ἡ σφραγὶς ἢ τῆς πυρκαϊᾶς τὸ ἀπαίσιον μελάνωμα. Ὑπὸ ἕνα κατεστραμμένον ἐξώστην ἔβαφε τὸν λευκὸν εἰσέτι τοῖχον ἡ ροὴ χυθέντων αἱμάτων. Τίς οἶδεν ὁποία σκηνὴ διωγμοῦ καὶ σφαγῆς ἐτελέσθη ἐπὶ τοῦ ἐξώστου ἐκείνου!
Μεταξὺ τῶν ἠρειπωμένων ἢ κενῶν οἰκιῶν ἦσαν καί τινες, τῶν ὁποίων οἱ ἐναπομείναντες κάτοικοι ἐπροσπάθησαν νὰ ἐπισκευάσωσι τὰς ζημίας, ἀλλ’ ἡ ὅλη τοῦ χωρίου ἄποψις ἐμαρτύρει τρανῶς ὁποῖος θρῆνος ἐγένετο ἐντὸς αὐτοῦ, καὶ ἦτον ἐξήγησις ἱκανὴ τοῦ ἐνώπιον τῶν Τούρκων δέους τῶν πτωχῶν δημογερόντων μου. Τὸ ἰδικόν των χωρίον εἶχε διαμείνει μέχρι τοῦδε σῶον, ἀλλὰ πῶς ἠδύναντο οἱ δυστυχεῖς νὰ εἶναι καὶ περὶ τοῦ μέλλοντες ἥσυχοι; Μὴ τὸ Θολὸν Ποτάμι δὲν εἶχε διαφύγει ἐπίσης τὴν πρώτην τῶν Τούρκων προσβολήν; Ὅτε πρὸ δύο ἐτῶν εἶχον ἐπιπέσει κατὰ τῆς νήσου καὶ τὴν ἐξωλόθρευσαν ὅλην, ἠλέησαν ἢ ἐλησμόνησαν τὴν μεσημβρινὴν ταύτην ἄκραν της, οἱ δὲ χωρικοὶ ἐνόμισαν ὅτι ὁ κίνδυνος παρῆλθε πλέον, ὅτι ἐκορέσθησαν οἱ σφαγεῖς ἀρκούντως καὶ ὅτι ἡ νῆσος ἐπλήρωσεν ἤδη ἱκανῶς τὸν φόρον τοῦ αἵματος. Ἀλλ ἠπατῶντο οἰκτρῶς. Ὅτε τοῦ Κανάρη τὸ πῦρ ἐξεδίκησε τὰ πρῶτα τῆς Χίου δεινά,
