τῆς τοιαύτης αὐξήσεως δὲν ἠλάττονεν οὐδαμῶς τὴν δραστηριότητα τῆς συζύγου του, τῆς καλῆς Παρασκευῆς, ἥτις μᾶς ἡτοίμασεν ἐντὸς ὀλίγου δεῖπνον συνιστάμενον ἀπὸ χλωρὰ κουκία μαγειρευμένα μ’ ἐλαιόλαδον, καὶ χαβιάριον τὸ ὁποῖον κατέβαλον ἐγώ, ἐγκαινιάσας οὕτω τῶν βαρελίων μου τὸ ἄνοιγμα. Συνεκάθισε καὶ ὁ φίλος τοῦ Παντελῆ καὶ ἐφάγομεν οἱ τέσσαρες ὡς βασιλεῖς.
Μόλις εἴχομεν ἀπογευθῆ, ὅτε ἡ θύρα ἐκρούσθη.
— Οἱ δημογέροντες θὰ εἶναι! λέγει ὁ Παντελῆς.
Ἦσαν τῷ ὄντι τοῦ χωρίου οἱ δημογέροντες. Εἰσῆλθον κρατοῦντες χονδρὰς ράβδους ἀξέστους, μᾶς ἐκαλησπέρισαν, ἐκάθησαν ἐπὶ τῶν σκαμνίων τὰ ὁποῖα ἐπρόσφερεν ἡ πρόθυμος Παρασκευή, ἐκαθήσαμεν καὶ ἡμεῖς καὶ ἐμένομεν ὅλοι σιωπῶντες. Ἐπερίμενον ἀνυπομόνως ν’ ἀρχίσῃ ἡ ὁμιλία, ὅπως ἐννοήσω τί θέλουσιν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐλάλει, αἱ δὲ περὶ ἐμὲ φυσιογνωμίαι δὲν ἐξέφραζον εὐαρέσκειαν. Ἐπὶ τέλους ὁ πρεσβύτερος τῶν δημογερόντων ἔλυσε τὴν σιωπήν.
— Τί εἶναι τοῦτος ποῦ μᾶς ἔφερες ἐδῶ, Παντελῆ; Φωτιά ’βαλες ἐς τὸ κεφάλι μας! Καλλίτερον νὰ χαθῇ τοῦτος παρὰ ὅλοι μας ἐδῶ!
Οἱ λόγοι τοῦ γέροντες μὲ κατεθορύβησαν, ἀλλ’ ὁ Παντελῆς ἔλαβε τὸν λόγον ἐνθέρμως ὑπερασπιζόμενός με, εἶπεν ὅτι εἶμαι πτωχὸς νέος ἀπὸ τὴν Ἰκα-
