Ἀλλ’ ἐντὸς ὀλίγου τὰ αἰσθήματά μου μετεβλήθησαν, καὶ ηὐχήθην νὰ μὴν εὑρίσκετο ἐντὸς τοῦ λιμένος τὸ πλοῖον ἐκεῖνο. Ἤρχετο ἐκ Ψαρῶν μὲ φορτίον σίτου πρὸς πώλησιν, ἡ δὲ σύγχρονος τοῦ τρεχαντηρίου μας ἄφιξις ἐπροκάλεσε ρῆξιν φοβεράν. Οἱ Ψαριανοὶ δὲν εἶχον τὴν ἐλαχίστην διάθεσιν νὰ ὑποβληθῶσιν εἰς εἰρηνικὸν συναγωνισμὸν πωλήσεως, ἀλλ’ ἤθελον δι’ ἀπειλῶν νὰ πείσωσι τὸν πλοίαρχόν μας ν’ ἀποπλεύσῃ ἐκ τῆς αὐτοσχεδιασθείσης ἐκείνης ἀγορᾶς, ὅπου εἶχον τῶν πρωτείων τὰ δικαιώματα. Ὁ Κεφάλας ἀφ’ ἑτέρου δὲν ἐπείθετο, ἀλλ’ ἐπέμενε διεκδικῶν τὰς ἀρχὰς τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου. Ἀπὸ λόγων ἡ ἔρις ἐκινδύνευε ν’ ἀπολήξῃ εἰς ἔργα. Ἐσείοντο γρόνθοι καὶ ἀνεσύροντο μάχαιραι. Δὲν γνωρίζω ὁποῖον τέλος ἔλαβεν ἡ ὑπέθεσις, διότι, ἐνῷ εἰσέτι διήρκει ἡ διαμάχη, ἐγὼ ἀποβιβασθεὶς ἡσύχως μὲ τὰ δύο μου βαρέλια ἐσυμφώνησα μεθ’ ἑνὸς τῶν παρισταμένων χωρικῶν, νὰ φορτώσῃ τὴν πραγματείαν μου ἐπὶ τοῦ ὄνου του, καὶ ἀνεχωρήσαμεν διευθυνόμενοι πρὸς τὸ χωρίον του.
Ὁ ἀγωγιάτης μου, εἰκοσαετὴς περίπου χωρικός, ρωμαλέος, καλόκαρδος καὶ εὐτράπελος, δὲν ἐβράδυνε νὰ προκαλέσῃ καὶ νὰ ἑλκύσῃ τὴν ἐμπιστοσύνην μου. Πρὶν ἔτι φθάσωμεν εἰς τῆς ὁδοιπορίας μας τὸ τέρμα ἐγνώριζον τὰ καθέκαστα τοῦ ταπεινοῦ βίου του, τῷ
