ὅλα ταῦτὰ ὁμοῦ ἀνεδείκνυον πολλαπλασίως πολύτιμα καὶ εὐάρεστα τὰ πρῶτά μου ἐκεῖνα κέρδη. Δὲν θέλω νὰ εἴπω ὅτι μετὰ ταῦτα εἰργαζόμην μετὰ φιλοσοφικῆς δῆθεν ἀδιαφορίας. Ὄχι! Ὁ ζῆλός μου δὲν ἐμετριάσθη καὶ κατόπιν, ἡ δ’ ἐπιτυχία εἶναι πάντοτε εὐχάριστος. Ἀλλ’ ὁ ἐνθουσιασμός μου ἐχαλαρώθη, ἡ δὲ ἡδονὴ τοῦ κέρδους βαθμηδὸν ἠμβλύνθη. Ἀφοῦ ἅπαξ ἠσθάνθην ὅτι ἀπέκτησα τὴν ὑλικὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ ἐξησφάλισα τὰ μέσα ζωῆς ἀνέτου, ἔπαυσα νὰ κλείω τὰ ἰσοζύγιά μου μετὰ παλμῶν ἀγαλλιάσεως. Διότι ἡ ἀπόκτησις τοῦ πλούτου δὲν εἶναι αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν πηγὴ εὐτυχίας. Ἡ ἀνεξαρτησία, — ἰδοὺ τὸ ἀληθές, ἰδοὺ τὸ ὑγιὲς τοῦ ἐργατικοῦ ἀνθρώπου ἐλατήριον!
Δὲν ἤμην τότε ὁ μόνος ἐκ Χίου νέος ὁ ἀγωνιζόμενος ἐν Τήνῳ νὰ παράξῃ ἀπὸ τοῦ μηδενὸς τὸ ἕν, καὶ νὰ κάμῃ τὰ δύο τέσσαρα. Ἦσαν καὶ ἄλλοι πολλοί, μεθ, ὧν μ’ ἐσχέτισεν ἡ κοινὴ συμφορὰ καὶ ἡ συνεχὴς συνάντησις ἐν τῇ ἀγορᾷ τῆς Τήνου ἢ ἐπὶ τῆς ἐρήμου τῆς Σύρου ἀκτῆς. Μεταξὺ τούτων ἦτο καὶ ὁ ἀρραβωνιαστικὸς τῆς πρεσβυτέρας τῶν ἀδελφῶν μου, καταφυγὼν καὶ αὐτὸς εἰς Τῆνον μετὰ Ὀδύσσειαν παθημάτων. Τῆς νεωτέρας μου ἀδελφῆς ὁ μνηστὴρ ἠχμαλωτίσθη, οὐδέποτε δὲ ἠκούσθη τί ἀπέγεινε. Καὶ ἐγὼ ἤμην παιδιόθεν μνηστευμένος, ἀλλ’ εἶχον χηρεύσει
