ὑπομένοντα δισταγμόν μου ὡς πρὸς τῆς ἀναχωρήσεως τὸ ζήτημα. Ἀπεφάσισα ὁριστικῶς νὰ ἐπιστρέψωμεν εἰς Τῆνον. Ἐκεῖ οἱ κάτοικοι ἦσαν ὀλιγώτερον πολεμικοί, τὰ ἤθη ἡμερώτερα καὶ εὐκολώτερος ὁ βίος, χάρις δὲ εἰς τὸν Μαυρογένην καὶ εἰς τοὺς πολλοὺς ἐκ Χίου πρόσφυγας, ἠδυνάμην νὰ θεωρῶμαι ὀλιγώτερον ξένος εἰς Τῆνον ἢ ἀλλαχοῦ.
Ἀπεχαιρέτισα λοιπὸν μετὰ συντριβῆς καρδίας τὸν φίλον οἰκοδεσπότην μας, καὶ παρῃτήσαμεν τὴν νῆσον τῶν Σπετσῶν καὶ τὸν ἐπ’ αὐτῆς τάφον τοῦ πατρός μου.
Εἰς Τῆνον ἐνοικίασα μικρὰν καὶ ταπεινὴν οἰκίαν, ἠγόρασα στρωμνὰς καὶ ἐφαπλώματα, τὰ μόνα ἔπιπλα τῶν ὁποίων ἐπέτρεπον τὴν προμήθειαν τὰ εὐτελῆ περισσεύματά μας, καὶ ἀφέθην διὰ τὰ περαιτέρω εἰς τὴν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ. Δεινὸν ἡ πενία καὶ ἡ στέρησις, ὅταν ἐπέρχωνται μετὰ βίον ἄνετον, σκληρὸν δὲ ἡ περὶ τοῦ ἄρτου τῆς αὔριον ἀβεβαιότης, ὅταν ἔχῃς νὰ διαθρέψῃς γραῖαν μητέρα καὶ ἀδελφὰς τρυφεράς! Ἀλλ’ εἰς ὅλα συνειθίζει ὁ ἄνθρωπος καὶ πρὸς ὅλα βαθμηδὸν ἐξοικειοῦται.
Ὅτε ἐσυμφώνησα τὴν ἐνοικίασιν τοῦ οἰκήματός μας, παρετήρησα ὅτι ὁ οἰκοδεσπότης ἐφόρει σκοῦφον νέον, ἀλλὰ δὲν ἔδωκα ἄλλως προσοχὴν εἰς τὸ πρᾶγμα. Τὴν ἐπιοῦσαν ὅμως εἰς τὴν ἀγορὰν ἀπήντησα
