νόουν· ἐλάλουν Ἀλβανιστί. Μόνη ἡ λέξις ἀρμάτα ἐπαναλαμβανομένη συχνάκις διήγειρε τὰς ὑποψίας μου. Μετ’ ὀλίγον ἐκλείσθησαν αἱ θύραι καὶ ἀπεμακρύνθησαν αἱ σκιαί, μοῦ ἐφαίνοντο δὲ φέρουσαι κιβώτια καὶ σάκκους ἐπὶ τῶν ὤμων.
Ἐπανῆλθεν ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἡσυχία, ἀλλ’ ἡ λέξις ἀρμάτα ἀντήχει εἰς τὰ ὦτά μου εἰσέτι. Ἐγνώριζον ὅτι σημαίνει στόλον, ἀλλὰ περὶ τίνος στόλου ἐπρόκειτο; Ἐπερίμενον ἀνυπόμονος νὰ ἐξημερώσῃ, μὴ γνωρίζων τί συμβαίνει, καὶ προοιωνιζόμενος νέα πάλιν δεινά. Ἀνεπόλουν ἄκων τὴν πρώτην ἐκείνην ἐν Σμύρνῃ νύκτα, ὅτε μ’ ἐξύπνησαν τῶν Τούρκων οἱ ἀλαλαγμοί.
Πρὸς τὰ χαράγματα ἦλθεν ἡ μήτηρ μου, καὶ ἀναλαβοῦσα τὴν θέσιν της πλησίον τοῦ ἀσθενοῦς μ’ ἔστειλε ν’ ἀναπαυθῶ. Ἀντὶ νὰ κοιμηθῶ, ἐξῆλθον τῆς οἰκίας ἀθορύβως. Ἤμεθα οἱ μόνοι αὐτῆς κάτοικοι· ὁ ἀγαθὸς οἰκοδεσπότης ἔμενεν ἐντὸς τοῦ πλοίου του.
Ἀπὸ τῆς ἄκρας τῆς πόλεως, ὅπου ἦτον ἡ κατοικία μας, κατέβὴν πρὸς τὸν λιμένα, ὅσῳ δ’ ἐπλησίαζον πρὸς αὐτόν, ἔβλεπον ἀνθρώπους εἰς κίνησιν. Ἠρώτησα τί τρέχει καὶ ἔμαθον ὅτι ἡ Ὕδρα ἤναψεν ἀφ’ ἑσπέρας φανούς. — Καὶ τί σημαίνουσιν οἱ φανοί; — Κατέρχεται στόλος Τουρκικός!
Οἱ Σπετσιῶται μετέφερον ἤδη τὰ πολύτιμά των ἐπὶ τῶν πλοίων καὶ προητοιμάζοντο, ἐὰν τῷ ὄντι
