Εὔσπλαγχνος ἄνθρωπος καὶ γενναίος! Ἀπὸ τῆς στιγμῆς ἐκείνης ἔγινεν ὁ πιστότερος τῶν φίλων δι’ ἐμέ. Ἤμεθα ὡς ἀδελφοὶ ἔκτοτε, ἡ δὲ φιλία μας διετηρήθη μέχρι τοῦ πρὸ ἐτῶν ὀλίγων θανάτου του. Ἀπέθανε πλήρης τιμῶν, ἀναδειχθεὶς χρήσιμος καὶ ἀκέραιος τῆς πατρίδος ὑπηρέτης καὶ ἐν πολέμῳ καὶ ἐν εἰρήνῃ.
Μετεκομίσθημεν λοιπὸν εἰς τοῦ νέου φίλου μας τὴν οἰκίαν καὶ ἐλάβομεν κατοχὴν τῶν εὐρυχώρων καὶ καθαρῶν δωματίων της.
Ὁ πατήρ μου ἠσθάνετο ἐκλιπούσας τὰς δυνάμεις του· ἴσως προέβλεπε τοῦ θανάτου τὴν προσέγγισιν καὶ δὲν ἤθελε ν’ ἀποθάνῃ πρὶν ἴδῃ ἐξασφαλιζόμενον τῆς ὀρφανῆς οἰκογενείας του τὸν ἄρτον. Δὲν ἐξέφρασε φόβους τοιούτους, ἀλλὰ τὴν αὐτὴν ἐκείνην ἡμέραν μ' ἐσυμβούλευσε νὰ μεταβῶ, ἄνευ ἀναβολῆς, μόνος εἰς Ἄργος, ὅπως, δυνάμει τῆς συστατικῆς, ζητήσω ἀπὸ τὸν Νέγρην θέσιν ὑπαλλήλου.
Μετὰ δύο ἡμέρας ἀπεβιβαζόμην εἰς τοὺς Μύλους τοῦ Ναυπλίου καὶ ἐκεῖθεν μετέβην εἰς Ἄργος πεζός. Εἶχον δίκαιον ὁ Σπετσιώτης καὶ ὁ πλοίαρχός μας.
Ἤμην ἤδη προητοιμασμένος ἐκ τῶν λόγων των καὶ ἐκ τῶν πρώτων εἰς Πειραιᾶ ἐντυπώσεων, ἀλλ’ ἐκεῖ εἰς Πειραιᾶ εἶδον ἐν μικρῷ ὅ,τι ἐνταῦθα ἤδη ἔβλεπον. Εὑρέθην ἐντὸς κόσμου ὅλως νέου δι’ ἐμέ. Αἱ χιλιά-
