Ἀλλὰ ποῦ ὕπνος; Τὸ καφενεῖον ἐγέμισεν ἐντὸς ὀλίγου Τηνίων εὐθυμούντων, καὶ εἴχομεν ὅλην τὴν νύκτα μουσικὴν, ᾄσματα καὶ εὐωχίαν.
Μετὰ πόσης ἀδημονίας διῆλθον τὴν ἄγρυπνον νύκτα ἐκείνην! Τοὺς ἔβλεπον καὶ τοὺς ἤκουον ἀπὸ τῆς σκοτεινῆς μου γωνίας, καὶ ἡ φαιδρότης των μοῦ ἔφερε δάκρυα, ὁ δὲ ἦχος τῶν ὀργάνων μοῦ ἐνθύμιζεν οἰμωγὰς καὶ θρήνους. Ἐνθυμούμην τὰ δεινά μας ἀφ’ ὅτου ἡ ἐπανάστασις ἐξερράγη καὶ ἠπόρουν πῶς εἶχον οὗτοι καρδίαν νὰ διασκεδάζωσιν.
Ἦτον ἄδικος βεβαίως ἡ κατ’ αὐτῶν ὀργή μου, ἡ δὲ ἀπαίτησίς μου ὑπερβολική. Ἡ Τῆνος δὲν ἠδύνατο νὰ βλέπῃ τὰ πράγματα ὑπὸ τὴν ἰδίαν ὡς ἡ Χίος ἔποψιν. Τοῦρκοι ἐκεῖ δὲν ἀπέβησαν, οὐδ’ ἦτο φόβος ν’ ἀποβῶσι καὶ νὰ σφάξωσι καὶ νὰ ἐξανδραποδίσωσιν. Οἱ Τήνιοι ἔμενον ἀνενόχλητοι ἐπὶ τῆς νήσου των καὶ ἀντὶ ἐχθρικῶν στιφῶν ἔβλεπον περὶ αὑτοὺς ἐλευθέραν τὴν Ἑλλάδα. Ἦτο δ’ εἰσέτι εἰς τῶν πρώτων ἐπιτυχιῶν τὴν ἀκμὴν ἡ ἐπανάστασις, καὶ ἐμεγαλοποίει τοὺς θριάμβους της ἡ ζωηρὰ Ἑλληνικὴ φαντασία. Ἡ κατατρόπωσις τοῦ ἐπαναστατικοῦ εἰς Βλαχίαν κινήματος δὲν ἦτον εἰσέτι γνωστή, ἐνῷ δὲ ἡμεῖς ἐκρυπτόμεθα καὶ ἐτρέμομεν εἰς Χίον, ἐκεῖ εἰς Τῆνον ἐπιστεύετο ὅτι κατήρχετο ἐξ ἄρκτου τροπαιοῦχος ὁ Ὑψηλάντης καὶ ὅτι ὁ θρόνος τοῦ Σουλτάνου κατέπιπτεν. Ἦτο
