Ὁ Ὄθων ἀπὸ τῆς ἐνηλικιώσεως αὑτοῦ οὐδὲν σχεδὸν συνωμολόγησε δάνειον οὐδὲ ἀνεγνώρισε τὰ δάνεια τῆς ἀνεξαρτησίας, ἐν τούτοις ὅμως τὸ δημόσιον χρέος ἐπὶ τῆς βασιλείας του ἀπετέλει σπουδαῖον μέρος τοῦ προϋπολογισμοῦ, συνιστάμενον τὸ μὲν ἐκ τοῦ δανείου τῶν ἑξήκοντα ἑκατομμυρίων καὶ τῶν Βαυαρικῶν δανείων [1], τὸ δὲ ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ χρέους καὶ τῶν συντάξεων, ἤτοι οὐσιαστικῶς [2] ἐξ ἀποζημιώσεων καὶ ἀνταμοιβῶν, λόγῳ ὑπηρεσιῶν ἀπὸ τοῦ Ἀγῶνος χρονολογουμένων.
Ἡ ἁπλῆ δ’ ὅμως αὕτη διαίρεσις, εἰς χρέος ἐξωτερικὸν καὶ εἰς χρέος ἐσωτερικόν, θὰ περιέπλεκεν ἀντὶ νὰ διευκολύνῃ τὴν παροῦσαν μελέτην· ἐπειδὴ δὲ οὔτε ἡ τύχη τῶν δύο ἀνίσων τμημάτων τοῦ ἐξωτερικοῦ χρέους ὑπῆρξεν ἡ αὐτή, οὔτε τὸ ἐσωτερικὸν καὶ αἱ συντάξεις ἀπηρτίζοντο πάντοτε ἐκ τῶν αὐτῶν στοιχείων, ἐθεωρήσαμεν ἀναγκαῖον ν’ ἀκολουθήσωμεν σχέδιον ἀναλυτικώτερον, διαιρέσαντες τὸ θέμα εἰς τέσσαρα κεφάλαια, ἤτοι: κεφ. αʹ) Δάνειον τῶν ἑξήκοντα ἑκατομμυρίων· κεφ. βʹ) Βαυαρικὰ δάνεια.—Εἰς τὸ κεφάλαιον τοῦτο προσηρμόσθη φυσικώτατα καὶ τὸ πρὸς τοὺς κληρονόμους τοῦ Ὄθωνος χρέος· κεφ. γʹ) Ἐσωτερικὸν χρέος καὶ συντάξεις· κεφ. δʹ) Χρέος πρὸς τὰς τρεῖς ναυτικὰς νήσους.—Τὸ χρέος τοῦτο συμπεριελήφθη εἰς τὸ ἐσωτερικὸν χρέος μόνον τῷ 1853, ἐκανονίσθη δὲ μόνον πρὸ ὀλίγων μηνῶν
