Σελίδα:Ιστορία των εθνικών δανείων (1904).pdf/123

Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.

000

Διαρρύθμισις τοῦ δανείου

101

Ὑπὸ πρακτικὴν ὅμως ἔποψιν, τὸ ποσὸν ἀπὸ προσωρινοῦ κατέστη πάγιον ^[1], παρὰ δὲ τάς, κατὰ τὸ 1865, δηλώσεις τῶν Δυνάμεων, ἠδυνήθη ἡ Ἑλλὰς νὰ ἱκανοποιήσῃ τοὺς δανειστὰς τοῦ 1824 καὶ 1825, πρὶν ἢ αἱ ἐγγυηθεῖσαι τὸ δάνειον τοῦ 1832 Δυνάμεις ἀποζημιωθῶσιν ἐντελῶς.

Ἀναπολῶν δέ τις τὴν ὅλην ἱστορίαν τοῦ δανείου δύναται νὰ εἴπῃ ἐν συμπεράσματι ὅτι τὸ ἐνιαυσίως ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος καταβαλλόμενον ποσὸν εἶναι μικρὸν ἐν σχέσει πρὸς τὰ ποσὰ τὰ καταβληθέντα ὑπὸ τῶν Δυνάμεων, δὲν εἶναι δ’ ὅμως δυσανανάλογον παραβαλλόμενον πρὸς τὰς ὠφελείας ^[2], ἃς ἡ πατρὶς ἡμῶν ἐπορίσθη ἐκ τοῦ δανείου τῶν ἑξήκοντα ἑκατομμυρίων.

Ζήτημα δ’ ὅμως λεπτεπίλεπτον ἐγείρεται, προκειμένου περὶ τῆς φύσεως τῆς ἐνιαυσίας ἀποζημιώσεως τῶν 900,000 φρ. Ἐρωτᾶται: τὸ ποσὸν τοῦτο ἀντιπροσωπεύει μόνον τόκους, ἢ

προσωρινοῦ αὐτῆς χαρακτῆρος, τῶν Δυνάμεων ἐπιφυλασσομένων τὸ δικαίωμα ν’ ἀπαιτήσωσι μεγαλείτερα ποσά, δὲν εἶναι κἂν δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς συμβιβασμός. Βλ. τὰ πρακτικὰ τοῦ κοινοβουλίου ἐν τῷ Times τῆς 23^ης Μαρτίου 1869, καὶ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Economicus ἐν τῷ Times τῆς 10ης Νοεμβρίου 1875.

↑ Κατὰ τὸ 1864 ἡ Ἑλλὰς ἀπέδωκε φρ. 399,508,99. Κατὰ τὸ 1865, φρ. 801,432,75. Κατὰ τὸ 1866, φρ. 1,552,328. Ἔκτοτε δὲ ἀποδίδει ἐτησίως φρ.: 900,000, πλὴν τοῦ ἔτους 1873, ὅτε ἡ ἀπόδοσις ἦτο 1,500,000 φρ. βλ. Λιακόπουλον, αὐτόθι, σελ. 33.

Ἡ τελευταία περίστασις, καθ’ ἣν αἱ Δυνάμεις ἔδειξαν διαθέσεις νὰ ἐξασκήσωσι τὰ δικαιώματα, ἅτινα ἐπεφύλαξαν αὑταῖς, ὑπῆρξεν ὅτε τῷ 1892 ἐπίεσαν μεγάλως τὴν Ἑλλάδα ὅπως αὐξηθῇ ἡ ἐνιαυσία δόσις τῶν 900,000, ἐδέησε δέ, φαίνεται, νὰ καταβληθῶσιν ὑπὸ τοῦ Χ. Τρικούπη μεγάλαι προσπάθειαι, ὅπως ἀποσοβηθῇ τὸ κακόν. Ταῦτα κατὰ τὰς πληροφορίας ἃς φιλοφρόνως παρέσχεν ἡμῖν ὁ κ. Πλατύκας, ὅστις ἦτο κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τμηματάρχης τοῦ Δημοσίου Χρέους.

Τὸ ὅτι δ’ ὅμως κατὰ τὸ 1897 αἱ Δυνάμεις οὐδένα ἐποιήσαντο λόγον περὶ αὐξήσεως τῆς ἐνιαυσίας δόσεως, ἀποδεικνύει, νομίζω, ὅτι παρητήθησαν ὁριστικῶς παντὸς τοιούτου σχεδίου.
↑ Αἱ πραγματικαὶ ὠφέλειαι, ἃς ἡ Ἑλλὰς ἐπορίσθη ἐκ τοῦ παρόντος δανείου, ὑπῆρξαν αἱ προκύψασαι ἐκ τῆς ἐξαγορᾶς τῆς Φθιώτιδος καὶ τῆς πληρωμῆς τῶν παλαιῶν ὀφειλῶν. Πρὸς ταῦτα ἀφιερώθησαν, ὡς γνωρίζομεν, 14,769,733 παλ. δρ., εἰς ἃς προσθετέοι καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ 1843–1864 μὴ πληρωθέντες τόκοι.

[2] Κατὰ τὸ 1864 ἡ Ἑλλὰς ἀπέδωκε φρ. 399,508,99. Κατὰ τὸ 1865, φρ. 801,432,75. Κατὰ τὸ 1866, φρ. 1,552,328. Ἔκτοτε δὲ ἀποδίδει ἐτησίως φρ.: 900,000, πλὴν τοῦ ἔτους 1873, ὅτε ἡ ἀπόδοσις ἦτο 1,500,000 φρ. βλ. Λιακόπουλον, αὐτόθι, σελ. 33.

Ἡ τελευταία περίστασις, καθ’ ἣν αἱ Δυνάμεις ἔδειξαν διαθέσεις νὰ ἐξασκήσωσι τὰ δικαιώματα, ἅτινα ἐπεφύλαξαν αὑταῖς, ὑπῆρξεν ὅτε τῷ 1892 ἐπίεσαν μεγάλως τὴν Ἑλλάδα ὅπως αὐξηθῇ ἡ ἐνιαυσία δόσις τῶν 900,000, ἐδέησε δέ, φαίνεται, νὰ καταβληθῶσιν ὑπὸ τοῦ Χ. Τρικούπη μεγάλαι προσπάθειαι, ὅπως ἀποσοβηθῇ τὸ κακόν. Ταῦτα κατὰ τὰς πληροφορίας ἃς φιλοφρόνως παρέσχεν ἡμῖν ὁ κ. Πλατύκας, ὅστις ἦτο κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τμηματάρχης τοῦ Δημοσίου Χρέους.

Τὸ ὅτι δ’ ὅμως κατὰ τὸ 1897 αἱ Δυνάμεις οὐδένα ἐποιήσαντο λόγον περὶ αὐξήσεως τῆς ἐνιαυσίας δόσεως, ἀποδεικνύει, νομίζω, ὅτι παρητήθησαν ὁριστικῶς παντὸς τοιούτου σχεδίου.

[3] Αἱ πραγματικαὶ ὠφέλειαι, ἃς ἡ Ἑλλὰς ἐπορίσθη ἐκ τοῦ παρόντος δανείου, ὑπῆρξαν αἱ προκύψασαι ἐκ τῆς ἐξαγορᾶς τῆς Φθιώτιδος καὶ τῆς πληρωμῆς τῶν παλαιῶν ὀφειλῶν. Πρὸς ταῦτα ἀφιερώθησαν, ὡς γνωρίζομεν, 14,769,733 παλ. δρ., εἰς ἃς προσθετέοι καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ 1843–1864 μὴ πληρωθέντες τόκοι.

[1]

[2]