Σημειωτέον ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε συνομολογηθῇ ἡ συνθήκη τῆς ἑνώσεως τῶν Ἰονίων νήσων μετὰ τῆς Ἑλλάδος (Λονδῖνον, 17 Μαρτίου 1864), ἐν ᾗ εἶχε καταχωρισθῇ ὅρος, διὰ τοῦ ὁποίου ἑκάστη τῶν προστατίδων Δυνάμεων ὑπεχρεοῦτο νὰ παραχωρήσῃ εἰς τὴν Α. Μ. Γεώργιον τὸν Αʹ τέσσαρας χιλιάδας λιρῶν στερλινῶν ἐτησίως ἐκ τῶν ποσῶν, ἅτινα τὸ Ἑλληνικὸν ταμεῖον ὑπεχρεώθη ν’ ἀποτίνῃ ἑκάστῃ αὐτῶν. Τὸ ποσὸν τοῦτο τῶν δώδεκα χιλιάδων λιρῶν στερλινῶν ἐτησίως προσδιορίζεται, λέγει ἡ συνθήκη, εἰς προσωπικὴν προίκισιν τῆς Α. Μ., πρὸς τῇ ἀνακτορικῇ χορηγίᾳ τῇ ὑπὸ τοῦ νόμου τοῦ Κράτους ὁριζομένῃ.
Ἐν συνόψει τῷ 1865, ὅπως καὶ σήμερον, ἡ νομικὴ θέσις τοῦ ζητήματος εἶναι ἡ ἑξῆς:
1) Ἀπέναντι τοῦ χρέους τῶν 60 ἑκατ., χάριν τοῦ ὁποίου αἱ Δυνάμεις ἀπὸ τῆς συνομολογήσεως μέχρι τῆς ἀποσβέσεως αὐτοῦ κατέβαλον 100,392,833 φράγκα [1], ἡ Ἑλλὰς ὑποχρεοῦται νὰ καταβάλλῃ ἐνιαυσίως 900,000 φράγκων, ποσόν, ἐξ οὗ τὸ τρίτον παραχωρεῖται ὑπὸ τῶν Δυνάμεων εἰς τὸν Βασιλέα ὡς πρόσθετος ἐπιχορήγησις.
2) Τὸ ποσὸν τοῦτο τῶν 900,000 φράγκων εἶναι ὁ ἐλάχιστος ὅρος (ἓν minimum), τῶν Δυνάμεων ἐπιφυλαχθεισῶν τὸ δικαίωμα ν’ ἀπαιτήσωσιν αὔξησιν τοῦ ποσοῦ τούτου, εὐθὺς ὡς τὰ οἰκονομικὰ τῆς Ἑλλάδος βελτιωθῶσιν [2].
- ↑ Ἀπὸ τοῦ 1833 μέχρι τοῦ 1871, αἱ Δυνάμεις ἐξαργυρώνουσαι τὰς δὶς τοῦ ἔτους κατὰ τὴν σύμβασιν κληρουμένας ὁμολογίας τοῦ δανείου, κατέβαλον μέχρι τοῦ 1871, ὁπότε ἐξηργυρώθησαν πᾶσαι αἱ ὁμολογίαι, τὸ ποσὸν φρ. 57,239,040, ἤτοι ἡ Ἀγγλία φρ. 19,838,805.33, ἡ Ρωσία φρ. 19,999,573.33 καὶ ἡ Γαλλία φρ. 17,400,661.33. Πλὴν ὅμως τοῦ κεφαλαίου ἐξηκολούθουν αἱ Δυνάμεις καταβάλλουσαι καὶ τοὺς τόκους, δι’ ὧν σὺν τῷ κεφαλαίῳ ἀνῆλθε τὸ ὑπὸ τῶν Δυνάμεων καταβληθὲν ποσόν, μέχρι τοῦ ἔτους 1871, ἐν ὅλῳ εἰς φρ. 100,392,833 βλ. Λιακόπουλον Ἐθνικὰ Δάνεια σελ. 32.
- ↑ Βλ. τήν, ὑπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο, ῥητὴν δήλωσιν τοῦ Γλάδστωνος εἰς τὴν Βουλὴν τῶν Κοινοτήτων ἐν τῇ συνεδριάσει τῆς 22ας Μαρτίου 1869. Κατὰ τὸν Γλάδστωνα, ἡ σύμβασις τοῦ 1860 ὡς ἐκ τοῦ καθαρῶς
