Συνωμολογήθη δάνειον 110 ἑκατομμυρίων χρυσῶν φράγκων ὑπὲρ τῆς πολεμικῆς παρασκευῆς ὑπὸ ἀρίστους ὅρους. Ἔγινεν ἔναρξις ἀποκαταστάσεως τῶν ἀκτημόνων γεωργῶν τῆς Θεσσαλίας, διετέθησαν ἐννέα ἑκατομμύρια χρυσῶν δραχμῶν διὰ τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ διενεμήθησαν 300.000 στρεμμάτων εἰς 4.000 οἰκογενείας καλλιεργητῶν.
Πολύτιμος ἐστάθη ἡ ὑπὲρ τῆς ἀνορθώσεως εἰσφορὰ τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης Ν. Δημητρακοπούλου. Τὰ νομοθετήματά του δὲν διακρίνονται ἀπὸ πνοὴν κοινωνικοῦ συγχρονισμοῦ. Ὕψωσεν ὅμως τὸ δικαστικὸν σῶμα, ἐξήλειψε τὴν ληστείαν καὶ ἐπαγίωσε τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλειαν. Περιοδεύων τὸ 1912 τὴν ὕπαιθρον, ἤκουεν ὑπερήφανος ὁ Δημητρακόπουλος τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας νὰ φωνάζουν:
«Τὰ χωράφια μας τὰ φυλάει ὁ Βενιζέλος!»
Διὰ πρώτην τότε φορὰν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλήφθησαν μέτρα ὑπὲρ τῶν ἐργατῶν. Ὁ Ἐμμανουὴλ Μπενάκης καὶ ἰδίως ὁ διαδεχθεὶς αὐτὸν εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος, βοηθούμενοι ἀπὸ ἐπιστήμονας ὑπαλλήλους, ἐφήρμοσαν ἐργατικὴν νομοθεσίαν, ἥτις καθίστα τὴν Ἑλλάδα ὁμότιμον πρὸς τὰ πλέον προωδευμένα κράτη. Ἀνεγνωρίσθησαν τὰ ἐργατικὰ σωματεῖα, ἐψηφίσθησαν νόμοι ὑγιεινῆς, ἀσφαλείας, ἡμερομισθίου, γυναικῶν καὶ ἀνηλίκων ἐργατῶν. Ὁ ἐργαζόμενος μὲ ἡμερομίσθιον Ἕλλην ἔγινε μέλος τῆς κοινωνίας καὶ πολιτείας ἐξ ἴσου πρὸς τοὺς ἄλλους.
Ἡ ἐργατικὴ νομοθεσία τῶν φιλελευθέρων ἐπεκρίθη ὡς δημιουργήσασα ἀνύπαρκτον πρότερον ἐργατικὴν τάξιν καὶ ἀναγνωρίσασα, διὰ τοῦ κράτους, στοιχεῖα ἐπαναστατικά. Βέβαιον εἶναι ὅτι ἡ φιλεργατικὴ ἐκείνη πρόνοια ἀπέτρεψε τὴν ἀπειλὴν βιαίων ἐξεγέρσεων καὶ ἐπροστάτευσε τὴν ἀστικὴν τάξιν ἀσφαλέστερον ἀπὸ κάθε ἀστυνομικὴν ἢ στρατιωτικὴν ἐκ τῶν ὑστέρων περιφρούρησιν. Καὶ εἰς αὐτό, ὅπως εἰς τὰ ἄλλα πεδία τῆς ἐνεργείας του, τὸ ἀστικὸν καθεστὼς οὔτε προηγεῖτο οὔτε εἴπετο τῆς πραγματικότητος. Εὐρίσκετο ἐντὸς αὐτῆς.
Ἀλλ’ οὔτε οἱ ἀξιωματικοὶ ἔγιναν ἀντάρται εἰς τὸ Γουδί, οὔτε ὁ Βενιζέλος πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ ὀργανώνουν προωδευμένον κράτος. Εἰς τὴν Κρήτην ὑψώνετο πάντοτε ἡ σημαία τοῦ σουλτάνου. Ἦτο σιδηρᾶ. Σύμβολον ἀκαταλύτου δουλείας. Ἡ Λάρισα δὲν ἀπεῖχε τρεῖς ὥρας ἀπὸ τὴν Μελούναν. Τὸ μισὸ γεφύρι τῆς Ἄρτας ἔμενε τούρκικο. Οἱ Ἀρτινοὶ εἶχαν τὰ σπίτια των εἰς τὴν πόλιν. Τὰ κτήματά των ὅμως, ὅλα πέραν ἀπὸ τὸν Ἄραχθον, τὰ ἐξουσίαζαν οἱ μπέηδες τῆς Φιλιππιάδος.
Ἡ Ἑλλὰς ὤφειλε νὰ κάμῃ τόπον μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι ἢ νὰ πεθάνῃ ἀπὸ ἀσφυξίαν.
Τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τῆς ἀφίξεώς του εἰς Ἀθήνας, ὁ Βενιζέλος εἶπε πρὸς τοὺς ἐπιστηθιωτέρους του πολιτικοὺς φίλους:
«Ἐντὸς δύο ἐτῶν πρέπει νὰ γίνωμεν διπλάσιοι. Καὶ θὰ γινωμεν».
Διὰ νὰ δειχθῇ ὅτι πρῶτον μέλημα τοῦ νεκροῦ καθεστῶτος ἦτο ἡ
