βουλίου εἰς τὴν περιωπήν, ἥτις ἀφῃρέθη ἀπ’ αὐτοῦ ἀπὸ μακρᾶς σειρᾶς ἐτῶν».
Ὁ δὲ Βενιζέλος θεωρῶν τὸ νέον σύνταγμα ὄχι ὡς σκοπόν, πρὸς τὸν ὁποῖον ἔφθανεν ἡ διετὴς κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ κίνησις ἀλλ’ ὡς ἀφετηρίαν ἀκαταπαύστου θετικῆς δράσεως, διεκήρυσσε:
«Πρὸς διαπαιδαγώγησιν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ συνιστῶ εἰς αὐτὸν νὰ ἀρύεται ἐκ τοῦ παρελθόντος τὰ διδάγματα διὰ τὰς ὑποχρεώσεις τὰς μεγάλας, τὰς ὁποίας ἔχει, ὅπως κατορθώσῃ νὰ μὴ ὑπολειφθῇ εἰς τὸν ἀγῶνα τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐθνῶν, ὅπως κατορθώσῃ, ἔχων ὑπὲρ ἑαυτοῦ τὸ λαμπρὸν παρελθόν, νὰ καταστήσῃ τὸ παρὸν ἀνάλογον μὲ τὸν σημερινόν πολιτισμὸν καὶ κρεῖσσον τὸ μέλλον».
Τὸ πρόγραμμα τῆς ἐργασίας, τῆς εὐνομίας, τῆς κοινωνικῆς πειθαρχίας, τῆς ἐθνικῆς συντάξεως ἐφηρμόσθη μὲ ἀκάματον δραστηριότητα. Ὁ πρωθυπουργὸς Βενιζέλος κατέστησεν, ἐντὸς ὀλίγων μηνῶν, τὸν στρατὸν καὶ τὸν στόλον ὄργανα πραγματικῆς ἀμύνης τῆς χώρας. Ὁ ἀρχιστράτηγος Κ. Σμολένσκης θελήσας νὰ ἀναμιχθῇ εἰς ἔργα ξένα τῆς δικαιοδοσίας του ἀπεμακρύνθη αὐτοστιγμεί. Ὁ πλωτάρχης Λ. Τσουκαλᾶς, δημιουργήσας ἀντιπειθαρχικὸν ἐπεισόδιον, παρεπέμφθη εἰς συμβούλιον. Ἀξιωματικοὶ τοῦ ναυτικοῦ, ἀποπειραθέντες νὰ ὑπογράψουν πρωτόκολλον κατὰ τοῦ Τσουκαλᾶ, ἐπεπλήχθησαν αὐστηρῶς. Οἱ πρωτεργάται τοῦ Γουδὶ περιωρίσθησαν εἰς τὰ στρατιωτικά των καθήκοντα. Ὅσοι ἐζήτησαν νὰ πολιτικολογήσουν ἐστάλησαν εἰς ἐπαρχιακὰς φρουράς.
Πνεῦμα ἐξυγιάνσεως καὶ ἠθικῆς ἀνυψώσεως ἐπεβάλλετο παντοῦ. Ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ν. Στρᾶτος, θεωρηθεὶς ὅτι ἐπροστάτευε τοὺς ἀπομακρυνθέντας ἀνικάνους ἢ ὑπόπτου ἀκεραιότητος ὑπαλλήλους, ἤκουσε τὸν ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης Δημητρακόπουλον νὰ τοῦ λέγῃ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ συνεδριάζοντος κοινοβουλίου:
«Κύριε πρόεδρε, ἐρωτοτροπεῖτε πρὸς τοὺς ἐκκαθαρισθέντας!»
Ἐξέπεσε δὲ ἀμέσως τοῦ ἀξιώματός του ὁ Στρᾶτος.
Ἡ οἰκονομικὴ ἀνόρθωσις, ἥτις ἤρχισεν ἐπὶ του Α. Εὐταξία, συνεπληρώθη ταχύτατα. Διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ δεκαετηρίδων, ὁ ἐξ 135 ἑκατομμυρίων προϋπολογισμὸς ἔκλειε μὲ περίσσευμμα πραγματικὸν ἑνὸς ἑκατομμυρίου ἑκατὸν ὀγδοήκοντα χιλιάδων χρυσῶν δραχμῶν. Πλεῖστοι τιτλοῦχοι καὶ ἰσχυροὶ ἐπλήρωναν φόρους. Ἐμειώθη κατὰ 50 τοῖς 100 ὁ φόρος τῆς ζακχάρεως καὶ ἀνεκουφίσθησαν αἱ λαϊκαὶ τάξεις μὲ 3 ½ ἑκατομμύρια χρυσῶν δραχ. ἐτησίως.
Ὁ εἰδικὸς καθηγητὴς Ἀνδρεάδης ἐκφράζεται ὡς ἑξῆς ὑπὲρ τῆς οἰκονομικῆς προσπαθείας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης:
«Ἰδίως ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν Λ. Κορομηλᾶς εἶναι ἄξιος ἐπαίνου διότι εἰσήγαγε πολλὴν σαφήνειαν καὶ τάξιν εἰς τοὺς δημοσίους λογαριασμούς, διότι ἐπεμελήθη τὴν εἴσπραξιν τῶν φόρων, ἰδίως δὲ διότι κατώρθωσε νὰ φέρῃ οἰκονομίας. Οἱ καρποὶ τῆς σώφρονος καὶ ἐπιστημονικῆς πολιτικῆς του ἐγένοντο ταχέως αἰσθητοί [1].
- ↑ Α. Μ. Ἀνδρεάδου: Μαθήματα Δημοσίας Οἰκονομίας, σελ. 395–396.
