νὰ τὴν προστατεύουν. Ἡ ὥρα καὶ ὁ τόπος δὲν ἦσαν πρὸς διαχύσεις. Οἱ Θεσσαλοὶ ἀπεσύροντο χωρὶς τὸν εὔκολον ἐνθουσιασμὸν παλαιῶν ἡμερῶν. Ἐσχημάτισαν ὅμως τὴν πεποίθησιν ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἤκουσαν θὰ ὤργωνε τὴν πολιτείαν μὲ τὰ ἔργα του, ὅπως αὐτοὶ τὴν γῆν μὲ τὸ ἀλέτρι των.
Η ἔγκρισις τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος ἔγινε δι’ ἀληθινοῦ δημοψηφίσματος. Ὄχι μόνον ἐξελέγησαν ὑπὲρ τοὺς 300 φιλελεύθεροι, ἀλλὰ καὶ ἡ ὀργανωθεῖσα ὑπὸ τῶν παλαιῶν κομμάτων ἀποχή, ἐματαιώθη πανηγυρικῶς. Παντοῦ ὁ ἀριθμὸς τῶν ψηφοφόρων ὑπῆρξε πλήρης. Εἰς πολλὰς ἐπαρχίας ἐψήφισαν περισσότεροι ἀπὸ τὰς ἐκλογὰς τῆς 8 Αὐγούστου 1910.
Καὶ δὲν ἐπαγιώνετο ἐσωτερικῶς μόνον τὸ νέον καθεστώς. Ὁμόφωνοι ἐπήρχοντο ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ ἐπανάστασις τοῦ Γουδὶ εἶχε δώσει τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἐσχηματίζετο εἰς τὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ εἰς τὴν Τουρκίαν, στρατιωτικὸν κόμμα μὲ πολεμικὴν πολιτικήν. Αἱ πρῶται ἐνέργειαι τοῦ Βενιζέλου, ἀπεκάλυπταν ἄνδρα θετικὸν καὶ ἀποφασιστικόν, προικισμένον διὰ σπανίας εὐρύτητος βλέψεων.
Διαλεγόμενος μετὰ τοῦ Ἕλληνος ἐπιτετραμμένου Ρώμης, ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ἰταλίας Τιττόνι εἶπε:
«Ἡ ἀγόρευσις τοῦ κ. Βενιζέλου εἰς Λάρισαν εἶναι ἐμφάνισις ἀληθοῦς πολιτικοῦ ἀνδρός, ὅστις συνέθεσε πραγματικὸν πρόγραμμα κυβερνήσεως ἄνευ συμβιβασμῶν καὶ κολακειῶν πρὸς τὰ πλήθη».
Ἐκ Βιέννης ὁ πρεσβευτὴς Γεώργιος Στρέιτ μετεβίβαζεν εὐμενεστάτας ὑπὲρ τοῦ Βενιζέλου κρίσεις τῆς Αὐστριακῆς κυβερνήσεως.
Ἀπὸ τὸ Λονδῖνον ὁ Ἰωάννης Γεννάδιος ἐτηλεγράφει:
«Ἐν συνομιλίᾳ μου μετὰ τοῦ μονίμου ὑφυπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν Νίκολσον, ἦλθεν ὁ λόγος ἐπὶ τῶν τελευταίων ἀγορεύσεων τοῦ κ. Βενιζέλου. Ὁ Νίκολσον μοῦ εἶπεν ἐπὶ λέξει:
«Ὁ Βενιζέλος εἶναι μέγα διὰ τὴν Ἑλλάδα ἀπόκτημα. Ἀρκεῖ νὰ ἐπιμείνῃ ὅπως ἤρχισε» [1].
Τὴν ἐπιβολὴν μιᾶς τάξεως πραγμάτων, ἰσχυρᾶς καὶ ὁδηγουμένης μὲ σύνεσιν, ὡμολόγει ὁ διάδοχος Κωνσταντῖνος, ὅταν ἔλεγε:
«Δὲν μᾶς χωρίζει τίποτε ἀπὸ τὸν Βενιζέλον».
Ὁ δὲ Γεώργιος:
«Μὲ τὸν Βενιζέλον δὲν ὑπάρχουν κόμματα νὰ διαιροῦν τὴν Ἑλλάδα. Ὁ τόπος ἀναγεννᾶται».
Ἐννοεῖται ὅτι ἡ νέα κυβέρνησις δὲν ἔφευγεν ἀπὸ τὴν ἐντολήν της. Ἂν δὲν προσεχώρει εἰς τὰς ἀνατρεπτικὰς διαθέσεις τῶν στοιχείων τῆς ἄκρας λαϊκῆς ἀριστερᾶς, διετήρει ζηλοτύπως τὸν ἀστικόν, φιλαγροτικὸν καὶ ριζοσπαστικὸν χαρακτῆρα τοῦ καθεστῶτος.
- ↑ Τηλεγράφημα Α. Καραπάνου τῆς 18ης Νοεμβρίου/1 Δεκεμβρίου 1910. Ἔκθεσις Γ. Στρέϊτ ὑπὸ ἡμερομηνίαν 25 Νοεμβρίου/8 Δεκεμβρίου 1910. Τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 1104 τῆς 22 Δεκεμβρίου 1910 τοῦ Ἰω. Γενναδίου. (Ἀρχεῖα ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν).
