τελευταίαν συνεδρίασιν τοῦ στρατιωτικοῦ συνδέσμου, κηρύσσει λῆξαν τὸ ἔργον αὐτοῦ, ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι ἡ παροῦσα κυβέρνησις, παραμένουσα ἐν τῇ ἀρχῇ καθ’ ὅλον τὸ μέχρι τῆς ἐθνοσυνελεύσεως διάστημα, θέλει ἐφαρμόσει, κατὰ τὰς σκέψεις τῆς ἐπαναστάσεως καὶ καθ’ ὅλην αὐτῶν τὴν ἔκτασιν τοὺς ψηφισθέντας νόμους. (Ὑπογραφαὶ τῆς διοικητικῆς ἐπιτροπῆς): Φικιώρης, Σβορώνος, ταγματάρχαι πεζικού, Σάρρος, Πετροπουλάκης, Παναγιωτόπουλος, λοχαγοὶ πεζικοῦ, Πάσχος, λοχαγὸς μηχανικοῦ, Ζυμπρακάκης ἴλαρχος, Κουρτάκης στρατιωτικὸς ἰατρός, Γέροντας, Μπότασης, ὑποπλοίαρχοι τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ, Κουτούπης, ὑποφροντιστής».
Ἡ καθ’ αὑτὸ ἐπαναστατικὴ περίοδος διήρκεσε πέντε μῆνας. Ἡ ἐπανάστασις ἀπετίθετο εἰς τὰ χέρια τοῦ νομίμου κατόχου της: τοῦ λαοῦ.
Εἰς τὸν λαὸν παρεδίδετο παρὰ τοῦ στρατοῦ τὸ ἔργον τῆς 15ης Αὐγούστου 1909.
Ὁ στρατιωτικὸς σύνδεσμος εὑρῆκεν ἐπικριτὰς μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπλήγησαν ὑπὸ τῆς ἐπελθούσης μεταβολῆς. Τοῦ κατηγοροῦν συγκεκριμένως ὅτι ἐτάραξε τὴν ὁμαλὴν κοινωνικὴν ἐξέλιξιν. Ὅτι ὤθησε πρὸς τὴν ἐξουσίαν στοιχεῖα ἀπειθάρχητα καὶ ἀπαράσκευα. Ὅτι καθιέρωσε τὴν ἀνάμιξιν τῆς ἐνόπλου δυνάμεως εἰς τὴν πολιτικήν.
Ἀπὸ ὅσα ἐξετέθησαν, προκύπτει σαφῶς ὅτι τὸ Γουδὶ ἦτο ἀποτέλεσμα καὶ ὄχι αἰτία τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν ἀστῶν εἰς κυρίαρχον τάξιν. Ἐὰν τὸ ἀποτέλεσμα ἐπισπεύσθη, ἡ εὐθύνη βαρύνει τὴν ανικανότητα τῆς ὀλιγαρχίας.
Τὸ ὅτι οἱ διαδεχθέντες αὐτὴν ἦσαν ἱκανώτεροί της μαρτυρεῖ ἡ πενταετία 1910–1915. Ὑπάρχει άλλωστε εἰς τὰς κοινωνικὰς μεταβολάς, ὁ παράγων τῆς ἀναγκαιότητος, ὅστις εἶναι ἀνεξάρτητος τῆς θελήσεως τῶν προσώπων καὶ εὑρίσκεται ὑπεράνω τῆς οἱασδήποτε κρίσεως.
Ἀλλὰ καὶ τὸ θετικὸν ἔργον τοῦ συνδέσμου εἶναι σημαντικόν:
1) Ἔθεσε τὰς βάσεις τῆς οἰκονομικῆς ἐξυγιάνσεως τοῦ τόπου.
2) Ἐπέτυχεν ἀνεξαρτησίαν τῆς δικαιοσύνης καὶ διοικήσεως.
3) Ἐγύμνασε 40.000 ἀπαλλαγέντων, συνεπλήρωσε τὴν στρατιωτικὴν προπαρασκευήν, ἠγόρασε τὸ θωρηκτὸν καταδρομικὸν «Γ. Ἀβέρωφ», τὸ κυριώτερον ὅλων: Ἔθεσε τὴν βάσιν τῆς «ἐθνικῆς πανστρατιᾶς».
Οἱ ἀξιωματικοὶ δὲν περιωρίσθησαν εἰς αὐτά. Υἱοὶ ἀστῶν οἱ ἴδιοι, ἔφεραν βαρέως τὴν ὀλιγαρχικὴν πίεσιν ἐπὶ τοῦ λαοῦ. Ἐγνόουν βεβαίως τοὺς νόμους τῶν οἰκονομικῶν ἀντιθέσεων, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὀργανώνονται αἱ σύγχρονοι πολιτεῖαι. Ἐφαντάζοντο τὸν λαὸν ὡς ἠθικὴν προσωπικότητα, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐκακούργει ἡ ἄρχουσα μειοψηφία. Ἐν τούτοις ἡ παραστατικὴ αὐτὴ ἀντίληψις τῶν φαινομένων ἄνοιξε εἰς τὴν νεοελληνικὴν κοινωνίαν τὸν δρόμον τῆς πραγματικότητος. Διότι οἱ ἀξιωματικοὶ ἀπετέλουν μεγάλην ὀργάνωσιν, ἡ ὁποία ἐπροστάτευσε μὲ τὸ στῆθος της τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ τὴν πολιτικὴν σύνταξιν τοῦ λαοῦ. Κατὰ τὴν δωδεκάτην ἀκόμη ὥραν, ἀντεμετώπισαν βασιλεῖς, πρωθυπουργοὺς καὶ ἀρχηγοὺς κομμάτων διὰ νὰ ἐπιβάλουν τὴν ἐθνοσυνέλευσιν.
