τοῦ ἀντιβενιζελικού κόμματος, ὁ Βενιζέλος καὶ οἱ φίλοι του ἀπήντησαν μὲ τὸ ἔνοπλον κίνημα τοῦ Θερίσου, τὴν 26 Φεβρουαρίου 1905.
Ὁ ἀγὼν διήρκεσεν ὀκτὼ μῆνας. Ὁ βασιλικὸς ἁρμοστής ἔστειλε κατὰ τῶν Κρητῶν ρωσσικὰ ἀγήματα. Εἰς τὸ τέλος ἦλθεν ἐξεταστικὴ ἐπιτροπὴ τῶν Δυνάμεων. Ὁ πρίγκηψ ἐθεώρησε τὴν ἐνέργειαν ὡς προσβλητικὴν καὶ παρῃτήθη. Ἀντικαταστάτης του ὡρίσθη ὁ Ἀλέξανδρος Ζαΐμης, ἀποβιβασθεὶς εἰς τὴν νῆσον τὴν 18η Σεπτεμβρίου 1905.
Ὁ Βενιζέλος ἐξηκολούθησε πολιτευόμενος καὶ δημοσιογραφῶν. Ἡ μεγαλειτέρα του ὑπηρεσία εἶναι ἡ ὀργάνωσις πολιτοφυλακῆς, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξῆλθαν αἱ κρητικαὶ μεραρχίαι τοῦ 1912 και 1917. Τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1909 ἔγινεν ἀρχηγὸς τῆς πλειονοψηφίας καὶ τὴν 2 Μαΐου πρωθυπουργὸς τῆς Κρήτης. Αὐτὸ κατέχων τὸ ὑπούργημα ἐκλήθη εἰς τὸν στίβον τῆς μεγάλης ἑλληνικῆς πολιτικῆς.
