θεάτρου, ὅταν ἐκαίετο ἡ Ἀγχίαλος. Τὸ κόμμα ἄνοιξε τὸν τάφον τοῦ ἔθνους [1].
Ἔπρεπε ν’ ἀναπνεύσουν.
Ἐξῆλθαν εἰς τὸ ὕπαιθρον. Ἐκεῖ ἔπνεεν ὁ σκληρὸς ἄνεμος τῆς Ἀττικῆς. Τὸ σύμβολον εὑρέθη. Τὸ Γουδί ἐκάλει τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸν ἀέρα τοῦ καθαρμοῦ.
Νὰ τὸ Γουδί !
Ὅταν οἱ τελευταῖοι ἐκ τῶν λοχαγῶν τοῦ 1909 ἐκλείψουν ἐκ τοῦ μέσου ἡμῶν, τὰ ὀνόματά των, τὰ ὀνόματα τοῦ Βελισσαρίου, τοῦ Παμίκου, τοῦ Φικιώρη, τοῦ Σβορώνου, θὰ πάρουν θέσιν κοντὰ εἰς τοὺς φιλικούς, παραπλεύρως εἰς τὸν Σκουφᾶν, τὸν Ξάνθον, τὸν Δικαῖον. Τὸ Γουδί παρεσκευάζετο ἐπὶ δέκα χρόνια. Πρὶν οἱ ἀξιωματικοὶ καταλύσουν τὴν ὀλιγαρχίαν ἦτο πραγματοποιημένη ἡ οἰκονομικὴ καὶ πνευματικὴ μεταμόρφωσις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ ἱστορικὴ καὶ κληρονομικὴ ὀλιγαρχία εἶχεν ἐκπέσῃ κοινωνικῶς. Ἀνήκουν ὅμως εἰς τὰς λαμπρὰς μορφὰς τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας οἱ στρατιῶται, οἵτινες τὴν ἀνέτρεψαν πολιτικῶς. Ἀνέλαβαν τὴν ἀντίστασιν κατὰ τῆς ἐπερχομένης ἐθνικῆς ἐκμηδενίσεως. Ἐμετρήθησαν μὲ τὸ στέμμα, μὲ τοὺς πολιτικούς του, μὲ τοὺς εὐνοουμένους, οἵτινες ἀντεπροσώπευαν εἰς τὸ στράτευμα τὴν ὀλιγαρχίαν. Εἰς ὅλους αὐτοὺς ἔδειξαν ἀπὸ μακρυὰ τὰ σπαθιά των. Τοῦτο ἤρκεσε. Ὠδήγησαν εὐθὺς ἀμέσως τὸν λαὸν εἰς τὸν πλατὺν ἴσιον δρόμον τῆς χειραφετήσεως καὶ ἐκάλυψαν τὰ πρῶτα του βήματα μὲ τὰ στήθη των. Ἔπειτα ἐγύρισαν εἰς τοὺς στρατῶνας. Ἀργότερα θὰ ἠμποροῦσαν νὰ περάσουν τὸν Τύρναβον μὲ κατεύθυνσιν ὄχι πλέον τὴν Λαμίαν, ἀλλὰ τὸν Ἀξιόν [2].
Ἐὰν μερικοὶ ἐξ αὐτῶν ἐφιλοδόξησαν ὅ,τι δὲν τοὺς ἀνῆκεν, οἱ πρωτεργάται ὅμως καὶ ὁλόκληρος ὁ ὄγκος τῶν ἐπαναστατῶν οὔτε ἐπωμίδας ἐφορτώθησαν, οὔτε ἀπησχόλησαν τοὺς συγχρόνους των μὲ ἀξιώσεις ὕστεροφημίας. Μόλις ἐτελείωσαν το χρέος των, διεσπάρησαν εἰς σκυθρωπὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις, ἐξανάρχισαν να γυμνάζουν νεοσυλλέκτους, εσίγησαν ὑπερήφανα ὅταν ἄλλοι ἐδέχοντο διακρίσεις, καὶ εἰς τὸ τέλος ἀφῆκαν τα κόκκαλά των
- ↑ Εἰς τὴν σύγχρονον «Πολιτικὴν καὶ Στρατιωτικὴν Ἱστορίαν» του ὁ πρώην ὑπουργὸς Ἐπαμεινώνδας Μαυρομάτης βεβαιώνει ὅτι κατὰ τὸ 1894 τὸ ὑπουργεῖον Τρικούπη παρῃτήθη, ἐπειδὴ ἀντελήφθη τὸν βασιλέα Γεώργιον κερδοσκοποῦντα ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ δανείου, τὸ ὁποῖον διεπραγματεύετο ὁ Γ. Θεοτόκης εἰς τὸ Λονδῖνον. «Ὁ βασιλεὺς Γεώργιος καὶ ἡ Αὐλὴ ἐχρηματίζοντο τότε εἰς τὸ ἐνταῦθα – Ἀθήναις — καὶ Λονδίνῳ χρηματιστήριον», «οἱ δὲ μεσῖται τοῦ χρηματιστηρίου ἀνεβοκατέβαινον σκανδαλωδέστατα τὰς κλίμακας τῶν ἀνακτόρων», γράφει ὁ Μαυρομάτης–σελ. 36–37.
- ↑ Ὁ ἀρχηγὸς τοῦ στρατιωτικοῦ συνδέσμου Ν. Ζορμπᾶς ἀφηγεῖται εἰς τὸ βιβλίον του: «Ἀπομνημονεύματα ἢ πληροφορίαι» ὅτι ὁ στρατιωτικὸς σύνδεσμος εἶχεν ἱδρυθῆ καὶ ἐκλεγῇ ἡ ἐπιτροπή του, ὄταν προσεφέρθη εἰς αὐτὸν ἡ ἡγεσία. Ἡ πρώτη διοικοῦσα ἐπιτροπὴ τοῦ στρατιωτικοῦ συνδέσμου ἀπετελέσθη ἐκ τῶν ἑξῆς: Λοχαγοὶ τοῦ πεζικοῦ Φικιώρης, Σάρρος, Πατσογιάννης, τοῦ πυροβολικοῦ Γουβέλης καὶ Παρνασσίδης τοῦ ἱππικοῦ, Ζυμβρακάκης, τοῦ μηχανικοῦ Μιμῆκος. Ἀπὸ τὸ ναυτικὸν ἔλαβον μέρος οἱ ὑποπλοίαρχοι Μόλιος καὶ Χατζηκυριᾶκος.
