Ὁ αὐτοκράτωρ τῆς Γερμανίας ἐδήλωσε πρὸς τὸν Ἰταλὸν ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν Τιττόνι:
«Ἐπιθυμῶ νὰ φανῶ εὐάρεστος εἰς τὸν βασιλέα τῆς Ἑλλάδος Γεώργιον. Ἀλλ’ ἡ Γερμανία δὲν θὰ ἀναλάβῃ πρωτοβουλίαν ἐπὶ τοῦ κρητικοῦ ζητήματος».
Ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ παρακμὴ τῆς χώρας ἦτο τόση ὥστε ὁ βασιλεὺς Γεώργιος ἐσκέφθη νὰ παραιτηθῇ. Τὸ κατωτέρω τηλεγράφημα εἶναι χαρακτηριστικόν:
«Ἀθῆναι, Τετάρτη 13/26 Μαΐου 1909. Ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἀριθμὸς 647, ὥρα 9.20ʹ τῆς ἑσπέρας. Πρὸς τὴν αὐτοῦ ἐξοχότητα τὸν πρεσβευτὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς Παρισίους Ν. Δηλιγιάννην. (Νὰ ἀποκρυπτογραφηθῇ ὑπὸ μόνου τοῦ πρεσβευτοῦ). «Νομίζω καθῆκον νὰ σᾶς εἴπω προσωπικῶς καὶ ἐκτὸς τῶν ὑπηρεσιακῶν σχέσεων ὅτι ἡ αὐτοῦ μεγαλειότης ὁ Βασιλεὺς εἶναι ἀμετακλήτως ἀποφασισμένος νὰ παραιτηθῇ τοῦ θρόνου ἐὰν τὸ κρητικὸν ζήτημα λάβῃ κακὴν τροπήν. Ἐξ ἄλλου ἡ κατάστασις τῶν πνευμάτων ἐν Ἑλλάδι δικαιολογεῖ τὴν ἀπόφασιν ταύτην, διότι προάγει τὸν φόβον μεγίστων συμφορῶν διὰ τὴν χώραν καὶ τὴν δυναστείαν καθ’ ἣν περίπτωσιν ἡ πολιτικὴ τοῦ βασιλέως καὶ τῆς κυβερνήσεώς του ὑφίσταντο μίαν ἀποτυχίαν. Αἱ ἐνθαρρύνσεις καὶ διαβεβαιώσεις τὰς ὁποίας ἔλαβεν ὁ βασιλεὺς πανταχοῦ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν κατὰ τὸ τελευταῖον του ταξείδιον, τὸν κατέστησαν ἐξ ἀρχῆς αἰσιόδοξον καὶ ἔχοντα πολλὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ μέγα ἔνδιαφέρον τὸ ὁποῖον τοῦ ἐπέδειξεν ἡ γαλλικὴ κυβέρνησις. Ἡ αἰσιοδοξία αὕτη μετεδόθη εἰς τὸν λαὸν δι’ ἐπανειλημμένων συνεντεύξεων τὰς ὁποίας ἐδημοσίευσαν αἱ ἐφημερίδες τὸν παρελθόντα χειμῶνα. Ἐνδεχομένη ἀπογοήτευσις θὰ δώσῃ τὸ σύνθημα σοβαρῶν καὶ ὀλεθρίων ταραχῶν. Ἕνεκα τούτου οἱ πλέον πιστοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι θεράποντες τοῦ στέμματος καὶ τοῦ βασιλέως δὲν τολμοῦν νὰ τὸν ἀποτρέψουν ἐκ τῆς ἀκλονήτου ἀποφάσεώς του ὅπως παραιτηθῇ.
Σᾶς ἀνακοινώνω προσωπικῶς μὲ τὴν μεγαλειτέραν μυστικότητα τὸ ἀνωτέρω διὰ νὰ καταστήσω δυνατὸν ὅπως ἀναμετρήσετε τὸν κολοσσιαῖον κίνδυνον τὸν ὁποῖον διατρέχομεν. Ἐνεργήσατε τὸ ταχύτερον πλησίον τοῦ κ. Κλεμανσώ, ἀφήνοντες νὰ ἐννοήσῃ, εἰ δυνατόν, ὅτι ὁ βασιλεὺς ἐξετέθη τόσον πολὺ εἰς τὸ κρητικὸν ζήτημα, βασιζόμενος ἐπὶ τῶν δηλώσεων καὶ διαβεβαιώσεών του (τοῦ Κλεμανσώ). Εἰς αὐτὸν τὸν Κλεμανσὼ ἀπόκειται τώρα νὰ σώσῃ τὸν Βασιλέα καὶ τὴν Ἑλλάδα.
(ὑπογρ.) Γ. Μπαλτατζῆς»
Καὶ πρὸς τὸν ἐν Ἀθήναις πρεσβευτὴν τῆς Ἀγγλίας ἐπανελάμβανεν ὁ Γεώργιος:
«Ἡ θέσις τῆς ἐλληνικῆς δυναστείας ἀπέναντι τοῦ λαοῦ γίνεται ἀφόρητος, ἂν δὲν πραγματοποιηθῇ ἡ ἕνωσις τῆς Κρήτης. Προτιμῶ νὰ παραιτηθῶ».
Τὸν ἐθνικὸν ἐξευτελισμὸν συνώδευαν ἡ ἐσωτερικὴ ἀποσύνθεσις καὶ ταραχή. Τὸ κοινοβούλιον εἶχεν ἀποστερηθῆ κάθε κύρους καὶ πάσης ἱκανόνητος πρὸς ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ του. Κατήντησεν ἀντικείμενον δημοσίας
