Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
282
Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920
Ὁ πρωθυπουργὸς ἐδικαιοῦτο νὰ φρονῇ ὅτι αἱ ἀντιρρήσεις τοῦ ἐπιτελάρχου ἦσαν ἐσφαλμέναι, στεναὶ ἢ ἀνειλικρινεῖς. Ἠδύνατο νὰ προχωρήσῃ ἄνευ αὐτῶν. Ἀφ’ ἧς ὅμως στιγμῆς ἤρχιζεν ἡ ἐκτέλεσις, εἶχε χρέος ὁ Βενιζέλος νὰ ἐμπνεύσῃ εἰς τὸν ἀγωνιζόμενον λαὸν τὴν ἐμπιστοσύνην τῆς ἐπιτυχίας. Διότι ἀποτελεῖ κύριον στοιχεῖον τῆς νίκης ἡ ἐκ τῶν προτέρων λαϊκὴ βεβαιότης περὶ αὐτῆς.
Ἐκ τούτων τῶν λόγων, ἀντεμετώπισε τὴν παραίτησιν τοῦ Μεταξᾶ διὰ τοῦ συμβουλίου τῶν πρώην πρωθυπουργῶν. Τὸ ἐθεώρει ὡς μέσον πρὸς διάλυσιν τῶν δισταγμῶν, τοὺς ὁποίους θὰ ἐγέννα ἡ κοινολογουμένη ἀποχώρησις τοῦ ἐπιτελάρχου.
