συμμαχίαν τῆς Ἑλλάδος. Τῆς ἄνοιγε τὸν δρόμον εἰς τὰ πλέον μεγαλεπήβολα πολιτικὰ σχέδια. Ἐνέργεια κατὰ τῆς Τουρκίας· ἄμυνα ἐναντίον τῶν ρωσσικῶν βλέψεων· συμμετοχὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸ ἀνατολικὸν πρόγραμμα τῆς ἀγγλικῆς αὐτοκρατορίας, ὅλαι αἱ βεβαιότητες καὶ πέραν τούτων αἱ τολμηρότεραι πιθανότητες περιείχοντο εἰς τὰς προτάσεις ἑνὸς τῶν ἀρχηγῶν τοῦ βρεττανικοῦ ἔθνους.
Ἀκόμη κἄτι ἐξ ἴσου σημαντικόν:
Προκειμένου νὰ λυθοῦν ἐπὶ μακρὸν καὶ σχεδὸν ὁριστικῶς αἱ προαιώνιοι διαφοραὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους μὲ τὴν Τουρκίαν, ἐδίδετο εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ πρωτοβουλία καὶ σχεδὸν ἡ ἀρχηγία τῶν στρατιωτικῶν ἢ ναυτικῶν ἐπιχειρήσεων.
Τοιαύτης ἐκτάσεως πρότασιν ἀπὸ μέρους τῆς κραταιοτέρας δυνάμεως τοῦ κόσμου ἔκαμε δεκτὴν κατὰ τὸν πλέον ἀδέξιον καὶ ἀρκετὰ ὕποπτον τρόπον ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος.
Ὁ Κάρρ, ὅστις ἦτο προσωπικὸς φίλος τοῦ Βασιλέως καὶ περισσότερον ἕλλην αὐλικὸς παρὰ βρεττανὸς ἀξιωματικός, ἀνεκοίνωσεν εἰς μόνον αὐτὸν τὴν πρόσκλησιν τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ τῶν Ναυτικῶν. Ἀπέκρυψε τὸ βαρυσήμαντον γεγονὸς ἀπὸ τὸν Βενιζέλον, ὅστις ἀφηγεῖται ὡς ἑξῆς τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν ἄπειρον αὐτοῦ σπουδαιότητα:
«Ὁ ναύαρχος Κὰρρ οὐδέποτε μοῦ ἔγνωστοποίησε τὸ κείμενον τοῦ πρὸς αὐτὸν τηλεγραφήματος τοῦ ἀγγλικοῦ ναυαρχείου, τοῦ ὁποίου γνῶσιν ἔλαβα τὸ πρῶτον, πολλὰ ἔτη βραδύτερον ἀπὸ τὸ ἔργον τοῦ κ. Ουΐνστων Τσῶρτσιλ «ἡ παγκόσμιος κρίσις». Μοῦ εἶπε μόνον ὅτι ἐνετάλη ἀπὸ τὸ ναυαρχεῖον νὰ μελετήσῃ μετὰ τῶν ἐπιτελείων μας τὸ ζήτημα ἐνδεχομένης ἐπιθέσεως πρὸς κατάληψιν τῆς χερσονήσου τῆς Καλλιπόλεως.
«Οὔτε μὲ τὸν Βασιλέα ὡμίλησα ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου πρὸ τῆς ἀνταλλαγῆς τῆς σχετικῆς μετ’ αὐτοῦ ἀλληλογραφίας.
«Ἐὰν ἐγνώριζα τὸ περιεχόμενον τοῦ πρὸς τὸν ναύαρχον Κὰρρ τηλεγραφήματος τοῦ ἀγγλικοῦ ναυαρχείου, δὲν θὰ ἔκανα πλέον μὲ τὸν Βασιλέα συζήτησιν περὶ ἐγγυήσεως ἀσφαλείας ἡμῶν κατὰ βουλγαρικοῦ κινδύνου. Ἐφ’ ὅσον τὴν ἐπιχείρησιν κατὰ τῶν Δαρδανελλίων θ’ ἀνελαμβάναμεν καὶ θὰ διεξήγομεν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν, ἡ ἐπιτυχία δὲ αὐτῆς ἐθεωρεῖτο τότε ἠσφαλισμένη καὶ ὑπὸ αὐτοῦ τοῦ ἐπιτελείου μας ἐντὸς βραχυτάτου χρονικοῦ διαστήματος, ἡ Βουλγαρία οὐδαμῶς θὰ ἐσκέπτετο νὰ μᾶς ἐπιτεθῇ ἀφοῦ ἄλλωστε εἰς τὴν Καλλίπολιν δὲν θ’ ἀπησχολεῖτο παρὰ ἓν μόνον σῶμα ἑλληνικοῦ στρατοῦ, παρέμεναν δὲ ἀκόμη τέσσαρα σώματα στρατοῦ πρὸς ἀντιμετώπισιν βουλγαρικῆς ἐπιθέσεως. Μετὰ τὴν κατήληψιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἥτις ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τῶν ἐκθέσεων τοῦ στρατιωτικοῦ ἀκολούθου μας καὶ ἐκ τοῦ συγγράμματος τοῦ κ. Μοργκεντάου ὅτι ἦτο βεβαία μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς Καλλιπόλεως, δὲν θ’ ἀνελαμβάναμεν βέβαια ἐκστρατείαν εἰς Μικρὰν Ασίαν, πρὶν ἐξασφαλισθῶμεν ἀπὸ τοῦ βουλγαρικοῦ κινδύνου. Ἀλλ’ ἡ Βουλγαρία τότε θὰ ἔσπευδε να προσφέρῃ τὴν συνεργα-
