Κατὰ τὴν διάρκειαν ἑνὸς μακρυνοῦ περιπάτου ὁ Βενιζέλος, στρεφόμενος αἰφνιδίως πρὸς τὸν Ρέπουλην, εἶπε:
«Τί νομίζεις; Ποιὸν θὰ πείσωμεν ἐνωρίτερα ὅτι πρέπει νὰ συμμαχήσωμεν μὲ τὴν Ἀντάντ; Τὸν Κωνσταντῖνον ἢ τὴν ἴδια τὴν Ἀντάντ;»
Πράγματι. Ἡ θέσις τῶν κυβερνώντων τὴν Ἑλλάδα ἦτο τραγική. Ἠγωνίζοντο νὰ κατανικήσουν τὴν ἀντίδρασιν τοῦ στρατιωτικοῦ καὶ αὐλικοῦ περιβάλλοντος τοῦ Κωνσταντίνου. Τοὺς ἔμενεν ἡ ἐξ ἴσου δύσκολος ἀποστολὴ νὰ καταδείξουν εἰς τὴν Τριπλῆν Συνεννόησιν ὅτι ἡ Τουρκία ἦτο ἐχθρά της καὶ φυσικὸς αὐτῆς σύμμαχος ὁ Ἑλληνισμός.
Οἱ διευθύνοντες τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τῆς Συνεννοήσεως ἦσαν ἔμπειροι διπλωμάται. Ἀλλὰ περισσότερον υπάλληλοι παρὰ πολιτικοί. Τοὺς ἔλειπεν ἡ εὐρεῖα ὅρασις καὶ ἡ καινοτόμος σκέψις. Δὲν ἀντελήφθησαν τὴν ἐκ τοῦ πολέμου ἀναστάτωσιν. Εἰδικῶς διὰ τὰ Βαλκάνια ἠκολούθουν μεθόδους ἐντελῶς ἀψυχολογήτους. Τὴν τουρκικὴν πονηρίαν, τὴν ἐθεώρουν δισταγμόν. Ἐνῷ τὸ «Γκαῖμπεν» καὶ τὸ «Μπρεσλάου» ἐχρησιμοποίουν τὴν Τουρκίαν ὡς παράρτημα τῆς Γερμανίας· ἐνῷ ἡ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἐξωπλίζετο πυρετωδῶς, ὁ Γκρέϋ, ὁ Δελκασέ, ὁ Σαζόνωφ, ἐνόμιζαν ὅτι ἡ Πύλη σκέπτεται ἁπλῶς πρὶν ἀποφασίσῃ. Χονδροειδέστερα τοὺς ἐξηπάτα ὁ Φερδινάνδος τῆς Βουλγαγίας. Ἡ ἀποτυχία τῆς ἀνταντικῆς διπλωματίας ἤρχισε καὶ ἐτελείωσεν εἰς τὸν Αἷμον. Μὲ αὐτὰς τὰς διαθέσεις ἐδέχθησαν οἱ σύμμαχοι τὴν ἑλληνικὴν προσφοράν. Ἀπήντησαν ἀορίστως τὴν 6/19 Αὐγούστου 1914. Ἐπερίμεναν νὰ τοὺς ἐπιτεθῇ ἡ Τουρκία καὶ τότε ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐγίνετο αὐτομάτως σύμμαχός των. Ἡ μωρία ἐκείνη ἐνίσχυσεν ὅσον τίποτε ἄλλο τὴν οὐδετερόφιλον πολιτικὴν τοῦ Κωνσταντίνου. Ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις ἠναγκάζετο νὰ διαπραγματεύεται ἀσκόπως εἰς τὸ Βουκουρέστι μὲ τοὺς Τούρκους τὸ ζήτημα τῆς Χίου καὶ Μυτιλήνης. Οἱ Νεότουρκοι δὲν ἀπέκρυπταν τὴν ἀπόφασίν των νὰ τὰς καταλάβουν διὰ τῶν ὅπλων. Ἐν τῷ μεταξὺ ὑπήκουαν εἰς τὴν Γερμανίαν, ἡ ὁποία προσεπάθει νὰ διαλύσῃ τὴν ἑλληνοσερβικὴν συμμαχίαν. Τὸ ὡμολόγει ὁ Ταλαὰτ πρὸς τὸν Ρουμάνον ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν:
«Γνωρίζω καλῶς τὴν ὕπαρξιν συμμαχίας Ἑλλάδος καὶ Σερβίας. Ἀλλ’ ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ ἀποσπασθῇ ἐξ αὐτῆς. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει θὰ περιήρχετο εἰς πόλεμον μὲ τὴν Τουρκίαν καὶ Βουλγαρίαν ἡνωμένας».
Γερμανικὸς ἐκβιασμὸς μὲ ὄργανον τὴν τουρκοβουλγαρικὴν ἀπειλήν.
