Παρ’ ὅλα ταῦτα, τὸ πάθος τῆς ἐπικρίσεως θὰ ἔφθανε μέχρι τοῦ νὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν Βενιζέλον εὐθύνας καὶ ἐπειδὴ δὲν διηύθυνε καλὰ τὰς κινήσεις τῶν συμμαχικῶν στόλων, τῶν τεταγμένων νὰ ἐπιτηροῦν τὸ «Γκαῖμπεν». Ἐὰν ἐχώρει συζήτησις, ἠδύνατο νὰ λεχθῇ ὅτι πλὴν τῶν ἄλλων ὁ Βενιζέλος ὑπέδειξε τὴν ἄμεσον συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν ἀγγλογαλλικὴν συμμαχίαν καὶ διὰ νὰ προλαμβάνονται σφάλματα ὡς τὸ τραγικὸν ἐκεῖνο τῆς διαφυγῆς τῶν δύο γερμανικῶν καταδρομικῶν. Αὐτὸ ἐπεδίωξεν ὁ Ἕλλην κυβερνήτης ἀπὸ τῆς πρώτης ὥρας καὶ αὐτὸ οὐδέποτε τοῦ συνεχώρησαν ἐκεῖνοι, οἵτινες τὸν ἐγκαλοῦν διὰ τὴν περιπέτειαν τοῦ «Γκαῖμπεν».
φημα 20ῆς Ἰουλίου/12 Αὐγούστου 1914 Ἑλληνικῆς πρεσβείας Κωνσταντινουπόλεως. Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ, μνημονευθὲν ἔργον, σελὶς 226–236. Γεωργίου Μελᾶ, ἰδιαιτέρου γραμματέως τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου: «Ὁ Κωνσταντῖνος» σελὶς 208. Ἀνακοίνωσις τοῦ ναυάρχου Κουντουριώτη πρὸς τὸν γράφοντα, Ἀθῆναι 23η Δεκεμβρίου 1930.
