Ὁ διωγμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς μικρασιατικῆς ἰδίως Τουρκίας διεξήγετο μὲ τόσην συστηματικότητα, ὥστε ἦτο φανερὰ ἡ ὀργάνωσίς του παρὰ τῶν Γερμανῶν. Υφίστανται καὶ ἀποδείξεις: Ὁ στρατάρχης ἐπιθεωρητὴς τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ Λίμαν φον Σάνδερς, ἐπισκεπτόμενος τὰς Κυδωνίας, ἠρώτα τὸν ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν Ταλαάτ:
«Ὑπάρχουν ἀκόμη Ἕλληνες ἐδῶ;»
«Εὑρισκόμεθα εἰς τὸν δρόμον τῆς ἐξοντώσεως», ἀπήντα ὁ νεότουρκος δικτάτωρ.
Ενώπιον τοῦ αὐτοῦ Σάνδερς, ὁ Τοῦρκος δήμαρχος Ἀδραμυτίου Χακῆ βέης, ἔλεγε τὰ ἑξῆς, κατὰ Ἰανουάριον τοῦ 1915:
«Εφαρμόσαντες πιστῶς τὸ γερμανικὸν σχέδιον περὶ ἐξοντώσεως τῶν Ἑλλήνων, δρέπομεν σήμερον πλουσίους καρπούς!».
Ὁ ἐν Κωνσταντινουπόλει πρεσβευτὴς τῆς Ἀμερικῆς Μοργκεντάου ἀναφέρει τὰ ἑξῆς εἰς τὰ ἀπομνημονεύματά του:
«Τρία ἔτη μετὰ τοὺς διωγμούς, ὁ Γερμανὸς ναύαρχος Οὐσεντόν, ὅστις ἐπολέμησεν εἰς τὰ Δαρδανέλλια, μοῦ διηγήθη ὅτι οἱ Γερμανοὶ ὑπέδειξαν ἐπιμόνως τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν δυστυχῶν τούτων (τῶν Ἑλλήνων) ἀπὸ τὴν παραλίαν.
«Ὁ σκοπός μας, προσέθηκεν ὁ ναύαρχος, ἦτο καθαρῶς στρατηγικός.
Δὲν ὑπάρχει δὲ ἀμφιβολία, γράφει ὁ Μοργκεντάου, ὅτι ἡ Γερμανία ἐξώθει τὸν Ταλαὰτ πρὸς ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου τούτου».
Ἡ Γερμανία ἄλλωστε ἐχρησιμοποίει τὴν ἔχθραν τῆς Τουρκίας έναντίον τῆς Ἑλλάδος ὡς μέσον τρομοκρατήσεως τῆς δευτέρας. Ὁ ὑφυπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Τσίμμερμαν ἔλεγεν εἰς τὸν Ν. Θεοτόκην:
«Μὴ λησμονῆτε ὅτι οἱ διευθύνοντες σήμερον τὴν Τουρκίαν διάκεινται δυσμενῶς πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὀφείλετε νὰ ἀποφεύγετε τὰς ἀφορμὰς δυσκολιῶν μαζί των».
Τὴν 21 Ἰουλίου/Αὐγούστου 1914, ἡ ἀγγλικὴ κυβέρνησις κατέσχε τὰ εἰς τὰ ναυπηγεία της συμπληρούμενα τουρκικὰ σκάφη, ἤτοι τὸ μέγα θωρηκτὸν «Ρίον Ἰανέϊρον» καὶ ἓν καταδρομικόν. Τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὑπεγράφετο ἡ συνθήκη συμμαχίας Τουρκίας καὶ Γερμανίας, ὁ δὲ γερμανὸς στόλαρχος τῆς Μεσογείου ἐλάμβανε διαταγὴν νὰ πλεύσῃ μετὰ τῶν πολεμικῶν του εἰς Κωνσταντινούπολιν. Ἡ ἐνέργεια ἐστρέφετο ἀμέσως κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Τὸ ὡμολόγησεν ὁ μέγας βεζύρης εἰς τὸν πρέσβυν τῆς Ἀγγλίας Μάλλετ:
«Ἠγοράσαμεν τὸ «Γκαίμπεν» καὶ «Μπρεσλάου», εἶπεν ὁ Σαῖτ Χαλὴμ ἐπειδὴ ἡ Τουρκία ἔχει ἀνάγκην ἰσχυρῶν πλοίων διὰ νὰ δύναται νὰ συζητήσῃ μὲ τὴν Ἑλλάδα περὶ τῶν νήσων (Χίου-Μυτιλήνης)».
Ὁ δὲ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἀπηχῶν τὰ αἰσθήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐκ τοῦ πραξικοπήματος ἐκείνου, ἔλεγεν εἰς τὸν πρεσβευτὴν Βερολίνου Θεοτόκην:
«Ἀθῆναι, Πρεσβείαν Βερολίνου. Ἡ πώλησις τοῦ «Γκαίμπεν» καὶ
