ἦτο κἂν τῆς δικαιοδοσίας του. Ἀλλ’ εἶναι καὶ ἀντίθετος πρὸς τὰ πράγματα ἡ ἐξήγησις τοῦ Γ. Στρέϊτ. Διότι πρὶν ἀπαντήσῃ εἰς τὸν Γουλιέλμον καὶ χωρὶς νὰ ἐρωτήσῃ τὸν πρωθυπουργόν του, ὁ Κωνσταντῖνος ἐζήτησε τηλεγραφικῶς τὴν συμβουλὴν τοῦ βασιλέως τῆς Ρουμανίας Καρόλου, διὰ τῶν ἑξῆς:
«Ὁ αὐτοκράτωρ Γουλιέλμος μοῦ στέλλει ἐπανειλημμένα πιεστικὰ τηλεγραφήματα, ζητῶν νὰ ταχθῶ παρὰ τὸ πλευρόν του καὶ μὲ τὴν Τριπλῆν Συμμαχίαν. Παρὰ τὰς προσωπικάς μου συμπαθείας, αἱ ὁποῖαι μὲ παρασύρουν πρὸς τὸ μέρος αυτό, διστάζω ἐνώπιον τόσον σοβαρᾶς ἀποφάσεως».
Ἐξέφραζεν ἑπομένως τὴν ἀληθῆ του γνώμην ὁ Κωνσταντῖνος, ἀφοῦ καὶ πρὸς τὸν Κάρολον ἐβεβαίωνεν ὅτι προσωπικῶς ἦτο μὲ τὴν Τριπλῆν Συμμαχίαν.
Ὑπὸ τοιαύτας προϋποθέσεις καὶ περιστάσεις ἤρχισεν ἐφαρμοζομένη ἡ «βασιλικὴ πολιτική». Ἀντιθέτως πρὸς τὸν Βενιζέλον, ὅστις ἐν ὀνόματι τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ ἔθνους, εἰσηγεῖτο τὴν οὐδετερότητα ὡς μέτρον προσωρινὸν καὶ μὲ κατεύθυνσιν ὑπὲρ τῆς Ἀντάντ, ὁ Κωνσταντῖνος ἐνεκαινίαζε σύστημα «ἀπολύτου καὶ διαρκοὺς οὐδετερότητος» μὲ προσανατολισμὸν εἰς τὴν Γερμανίαν. Ἀντὶ καταστάσεως ἀναμονῆς μὲ ἐνέργειαν ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ ἔθνους, ὁ Κωνσταντῖνος ἔβλεπε τὴν οὐδετερότητα ὡς «ἐξαναγκασμόν». Ἡ Ἑλλὰς ὑπεχρεοῦτο νὰ ἀδρανήσῃ ἐπειδὴ ἡ γεωγραφία της δὲν τῆς ἐπέτρεπε νὰ πολεμήσῃ μετὰ τῆς Γερμανίας. [1]
Ἀλλ’ ή γενικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος, κατὰ τὰς πρώτας ἑβδομάδας τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολέμου, ἔχει παρερμηνευθῆ χειρότερα καὶ ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν κατάστασιν.
Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐπιδοκιμάζοντας τὸ ἐθνικὸν πρόγραμμα τῶν φιλελευθέρων ἐνόμισαν ὅτι ὁ Βενιζέλος προεῖδεν ὡς ἄλλος μάντις τὴν ἔκβασιν τοῦ ἀγῶνος καὶ ἠθέλησε νὰ τοποθετήσῃ τὴν πατρίδα του μεταξὺ τῶν νικητῶν. Οἱ ἀντίπαλοί του ἐχαρακτήρισαν τὴν πολιτικὴν ἐκείνην ὡς τόλμην ἀσυλλόγιστον, ἥτις θὰ ἐπροκάλει βεβαίαν καταστροφήν.
Οὐδὲν ἐκ τούτων ἀποδίδει τὴν πραγματικότητα.
Ἐφ’ ὅσον ἡ κυβέρνησις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶχε τὴν δύναμιν νὰ ἐφαρμόζῃ τὰς ἀποφάσεις της, ὡδήγει τὸ κράτος πρὸς τὸ μέρος τῆς Τριπλῆς Συνεννοήσεως. Ἀλλὰ δὲν τὸ ἔπραττε διότι ὡραματίζετο ἢ ἐπειδὴ ἔκλινε πρὸς
- ↑ Λευκαὶ Ἑλληνικαὶ Βίβλοι Γερμανικὰ ἀρχεῖα. Συνομιλία Ε Βενιζέλου μὲ τὸν γράφοντα. Ἀθῆναι Σεπτέμβριος 1928. Τηλεγράφημα Κωνσταντίνου πρὸς Κάρολον τῆς Ρουμανίας καὶ ἀπάντησις αὐτοῦ διὰ πρεσβευτοῦ Α. Παπαδιαμαντοπούλου (ἀρχεῖα ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, 21ης Ἰουλίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1914. Ἐπιστολὴ Γ. Στρέϊτ πρὸς τὸν γράφοντα ἐξ Ἀθηνῶν, Σεπτέμβριος 1929.
Ἐδημοσιεύθη εἰς τὸν τύπον (Ἀπρίλιος 1927) ἄγνωστον τηλεγράφημα τοῦ Κωνσταντίνου πρὸς τὸν Κάϊζερ. Διὰ τούτου ὁ βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων ζητεῖ ὁδηγίας παρὰ τοῦ Γουλιέλμου περὶ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς καὶ εὔχεται τὴν νίκην τῆς Γερμανίας. Ὁ Γεώργιος Στρέϊτ ἐβεβαίωσε τὸν γράφοντα ὅτι ἀγνοεῖ τὴν ὕπαρξιν τοιούτου ἐγγράφου, Ἀθῆναι Σεπτέμβριος 1929.
