Εἰς τὰς κρισίμους ἐκείνας στιγμὰς ἡ ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος γερμανικὴ πολιτικὴ εὑρῆκε πολύτιμον βοηθόν. Ὁ Νικόλαος Θεοτόκης δὲν ἦτο πρεσβευτὴς τῆς Ἑλλάδος εἰς Βερολῖνον, ἀλλ’ ἀντιπρόσωπος τῆς Γερμανίας πλησίον τῆς ἰδίας του πατρίδος. Οὕτω τουλάχιστον συμπεριεφέρθη κατὰ τὰς πρώτας ἑβδομάδας τοῦ πολέμου καὶ ὡς τοιοῦτον τὸν μετεχειρίσθησαν οἱ Γερμανοί. Τὴν μεσημβρίαν τῆς 22 Ἰουλίου/4 Αὐγούστου 1914, ὁ αὐτοκράτωρ Γουλιέλμος ἐχρησιμοποίει τὸν Θεοτόκην ὡς ὑπάλληλόν του, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐδείκνυε περισσοτέραν ἐμπιστοσύνην ἀπὸ τὸν ἐν Ἀθήναις Γερμανὸν πρεσβευτὴν καὶ συγγενή του Κουάτ. Μετέδιδεν ὁ Κάιζερ εἰς τὸν Ἕλληνα διπλωμάτην εἰδήσεις διὰ τὸν Κωνσταντῖνον ὑπὸ τὸν ἑξῆς τύπον:
«Οὐδεὶς πλὴν ὑμῶν καὶ τοῦ Κωνσταντίνου πρέπει νὰ μάθῃ τίποτε. Σᾶς ἐμπιστεύομαι μυστικὰ τῆς αὐτοκρατορίας τὰ ὁποῖα ἀγνοεῖ ὁ ἐν Ἀθήναις πρεσβευτής μας κόμης Κουάτ!»
Πλὴν τῆς ὑπογραφῆς τῆς γερμανοτουρκικῆς συμμαχίας, τὰ μυστικὰ ἐκεῖνα συνίσταντο εἰς πληροφορίας ψευδεῖς. Ἐν τούτοις ὁ Ν. Θεοτόκης ὑφίσταται τόσην ἐπιρροὴν ἐκ τῆς αὐτοκρατορικῆς ἐμπιστοσύνης καὶ ἐκ τῆς συνδιαλέξεώς του μὲ τὸν ὑπουργὸν Γιάγκωβ, ὥστε τηλεγραφεῖ πρὸς τὸν Γ. Στρέϊτ:
«Πρέπει να δεχθῶμεν τὰς γερμανικὰς προτάσεις. Οἱ Γερμανοὶ οὐδεμίαν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν νὰ μᾶς ἰδοῦν μεγεθυνομένους εἰς βάρος τῆς Σερβίας».
Ὁ Γιάγκωβ ἐξαπατᾷ τὸν Ν. Θεοτόκην βεβαιώνων ὅτι ἡ κατάστασις εἰς τὸν Αἷμον διεμορφώθη οριστικῶς, ὅτι Τουρκία, Βουλγαρία καὶ Ρουμανία θὰ λάβουν μέρος εἰς τὸν διαμελισμὸν τῆς Σερβίας. Τοῦ προτείνει τὴν συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ὁ Ν. Θεοτόκης λησμονῶν ὅτι πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐδήλωσεν ἀλληλεγγύην τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Σερβίαν, γράφει εἰς Ἀθήνας:
«Τὸ μόνον μέσον νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν μεγέθυνσίν μας θὰ ἦτο νὰ ἐπιτεθῶμεν μετὰ τῶν Βουλγάρων κατὰ τῶν Σέρβων, οἵτινες, ἂν ἡ Γερμανία μετὰ τῆς Αὐστρίας νικήσουν, θὰ ὑποστοῦν τοιαύτην μείωσιν, ὥστε νὰ μὴ δυνηθοῦν ποτὲ πλέον ν’ ἀνακύψουν».
Ἀπὸ τὰς Αθήνας εἰδοποιοῦν τὸν Ν. Θεοτόκην νὰ διαμαρτυρηθῇ διότι ἡ Τουρκία ἐπιστρατεύεται κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Ἕλλην πρεσβευτὴς ζητεῖ νὰ ἔλθῃ εἰς Ἀθήνας ὅπως μεταδώσῃ τὴν προσωπικήν του πεποίθησιν περὶ τοῦ ἐπικειμένου γερμανικοῦ θριάμβου.
«Τὰ γερμανικὰ ὅπλα, λέγει ὁ Ν. Θεοτόκης, θὰ ἐξέλθουν νικηφόρα ἐκ τῆς πάλης. Οἱ Ἄγγλοι δὲν δύνανται νὰ ἐπιτύχουν τίποτε τὸ ἀποφασιστικὸν κατὰ τῆς Γερμανίας. Ὡς βαίνουν τὰ πράγματα, μετὰ παρέλευσιν δέκα ἡμερῶν, ἡ Γαλλία θὰ εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῆς Γερμανίας» [1].
- ↑ Τηλεγραφήματα τῆς 22ας Ἰουλίου/4ης Αὐγούστου, τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 24591, τῆς 25ης Ἰουλίου/7ης Αυγούστου 1914 τοῦ Ν. Θεοτόκη πρὸς τὸν βασιλέα Κωνσταντῖνον καὶ τὸν Γ. Στρέϊτ. Τηλεγράφημα τῆς 26ης Ἰουλίου/8ης Αὐγούστου τοῦ Γ. Στρέϊτ πρὸς τὸν Ν. Θεοτόκην. Ἀναφερθέντα γερμανικὰ ἀρχεῖα καὶ ἑλληνικαὶ διπλωματικαὶ βίβλοι.
