«Ἡ Αὐστρία καὶ ἡ Γερμανία δὲν ἠμποροῦν νὰ δεχθοῦν τὴν συνθήκην τοῦ Βουκουρεστίου ὡς τὸν ὁριστικὸν διακανονισμὸν τοῦ βαλκανικοῦ ζητήματος. Μόνον εἶς γενικὸς πόλεμος θὰ δώσῃ τὴν ἁρμόζουσαν λύσιν».
Ἡ Γερμανία ἐδίσταζε νὰ κηρυχθῇ φανερὰ ἐναντίον τοῦ καθεστῶτος τοῦ Βουκουρεστίου. Εἶχεν ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ ἀσφαλέστερον μέσον πρὸς ἀποσύνθεσιν τοῦ νέου βαλκανικοῦ συνδέσμου ἦτο ὁ προσεταιρισμὸς τῆς Ρουμανίας καὶ Ἑλλάδος, ἐθνῶν ἀντισλαυικῶν. Διὰ τοῦτο ἐπολιτεύετο μετὰ συμπαθείας πρὸς αὐτὰς καὶ ἐζήτησε τὴν συγκατάθεσιν τοῦ βιενναίου ἀνακτοβουλίου διὰ νὰ συνεργασθῇ ἡ Ἑλλὰς μετὰ τῶν Κεντρικῶν Αὐτοκρατοριῶν. Ἡ Αὐστρία ἠρνεῖτο, προτιμῶσα τὴν Βουλγαρίαν. Ὅταν ὅμως ἐδολοφονήθη ὁ αὐστριακὸς Διάδοχος καὶ ἡ Ρωσσία ἔδωκε νὰ ἐννοηθῇ ὅτι δὲν θὰ ἐπέτρεπε τὴν συντριβὴν τῆς Σερβίας, τότε ἡ γερμανικὴ κυβέρνησις ἀπέσυρε τὰς ἀντιρρήσεις της. Ἐστάθη ἀνεπιφυλάκτως εἰς τὸ πλευρὸν τῆς Αὐστρίας. Ὁ πρέσβυς τῆς Γερμανίας εἰς Βιέννην ἐγνωστοποίει πρὸς τὴν κυβέρνησίν του:
«Ἡ Βουλγαρία ἀνεκοίνωσεν ἐνταῦθα (εἰς Βιέννην) ὅτι δὲν θὰ πράξῃ τίποτε ἂν δὲν συνεννοηθῇ προηγουμένως μετὰ τῆς Αυστροουγγαρίας».
Ὁ αὐτοκράτωρ Γουλιέλμος, ὅστις οὐδεμίαν εἶχε συνήθως ἐμπιστοσύνην εἰς τὸν Φερδινάνδον τῆς Βουλγαρίας, ἔλεγε τώρα:
«Δὲν φέρω ἀντίρρησιν προκειμένου νὰ προσεταιρισθῇ ἡ Αὐστρία τὴν Βουλγαρίαν».
Ὁ δὲ Γερμανὸς πρέσβυς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ουσιαστικῶς διευθύνων τὴν ἀνατολικὴν πολιτικὴν τῆς πατρίδος του, ἔκαμνε τὰς ἑξῆς δηλώσεις πρὸς τὸν ἕλληνα συνάδελφόν του Πανᾶν:
«Ἡ Αὐστρία διέπραξε βαρύτατον σφάλμα μὴ ἐμποδίσασα ἔστω καὶ διὰ τῆς βίας τὸν δεύτερον βαλκανικὸν πόλεμον. Θὰ ἐνήργει μὲ τὴν βοήθειαν τῆς Γερμανίας, ἡ δὲ Ρωσσία δὲν θὰ ἐκινεῖτο. Καὶ οὕτω δὲν θὰ ὑφίστατο σήμερον ἡ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου, ἥτις ἐδημιούργησεν εἰς τὰ Βαλκάνια κατάστασιν, ἡ ὁποία οὔτε φυσιολογικὴ εἶναι οὔτε νὰ διατηρηθῇ δύναται».
Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀνεμίχθη ἀμέσως ἢ ἐμμέσως εἰς τὰ γεγονότα τὰ προκαλέσαντα τὴν εὐρωπαϊκὴν κρίσιν. Ἐντὸς τῆς μικρᾶς ἀκτῖνος τῆς ἐνεργείας της, ὑπεβλήθη εἰς θυσίας διὰ νὰ τὴν ἀποσοβήσῃ. Ἀλλ’ ὅταν ἡ κρίσις ἐπῆλθεν, εὑρέθη ἡ Ἑλλὰς ἐνώπιον σαφεστάτης καταστάσεως:
Ἡ Αὐστρία κατέλυε διὰ τῶν ὅπλων τὴν συνθήκην τοῦ Βουκουρεστίου. Η βαλκανικὴ ισορροπία ἀνετρέπετο ὑπὲρ τῆς Βουλγαρίας. Τὸ ἔγκλημα τοῦ Σεραγέβου ἦτο πρόσχημα πρὸς δικαιολογίαν ἐνεργείας, ἥτις θὰ ἐπεβάλλετο οὕτως ἢ ἄλλως. Προσχήματα εὑρίσκονται πάντοτε [1].
- ↑ Τὰ σχετικὰ μὲ τὴν αὐστρογερμανικήν πολιτικὴν εἰς τὰ Βαλκάνια μεταξὺ 1908–1913 ἐδημοσιεύθησαν ὑπὸ τῆς ἐπισήμου ἐκδόσεως τῶν γερμανικῶν ἀρχείων μὲ τὸν τίτλον: «Ἡ παγκοσμία πολιτικὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν κυβερνήσεων». Συγκεκριμένως
