Γαλλία κινδυνεύσῃ, δύναται νὰ ὑπολογίζῃ ἐπὶ τῆς Ἑλλάδος. Γνωρίζομεν νὰ ἀποδεικνύωμεν τὴν εὐγνωμοσύνην μας».
Ὁ Πουανκαρέ, ἀναφέρων τὴν συνομιλίαν, γράφει τὰ ἑπόμενα:
«Μετὰ τὸ ζήτημα τῶν νήσων Χίου καὶ Μυτιλήνης, ὁ Βενιζέλος μοῦ εἶπε: Ἡ Ρουμανία καὶ ἡ Ἑλλὰς συνδέονται διὰ μιᾶς συμβάσεως, ἥτις ἐγγυᾶται τὴν ἐκτέλεσιν τῆς συνθήκης τοῦ Βουκουρεστίου. Τῆς ἐπρότεινα πραγματικὴν συμμαχίαν. Δὲν ἠθέλησε πρὸς τὸ παρὸν νὰ φθάσῃ ἕως ἐκεῖ. Εὐελπιστῷ ἐν τούτοις νὰ ἐπιτύχω κάτι καλλίτερον. Καὶ τὴν ἡμέραν, καθ’ ἣν ἡ Ρουμανία καὶ ἡ Ἑλλὰς θὰ εἶνε μεταξύ των σύμμαχοι, ἔχω τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ γίνουν ἀμφότεραι σύμμαχοι τῆς Γαλλίας».
Τὸ συμπέρασμα εἶναι σαφές:
Ὅταν ἤρχισεν ὁ εὐρωπαϊκὸς πόλεμος, ἡ Ἑλλὰς μίαν μόνην σύμμαχον εἶχε: τὴν Σερβίαν. Πρὸς οὐδεμίαν ἄλλην Δύναμιν τὴν ἥνωσε συνθήκη οἵαδήποτε. Ἀλλὰ καὶ ἕνεκα τῆς Σερβίας καὶ ὅσων μέχρι τοῦδε ἐξετέθησαν, εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ὑπῆρχαν ἰσχυροὶ πολιτικοὶ δεσμοὶ μεταξὺ τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῶν μεγάλων Δυνάμεων Ἀγγλίας καὶ Γαλλίας. Τοῦτο ᾐσθάνετο ἡ ἐθνικὴ παμψηφία καὶ ἡ μεγάλη μερὶς τοῦ λαοῦ. Ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ ὅπισθέν του ὀλιγαρχία διεφώνουν. [1]
- ↑ Πρακτικὰ συμβουλίου τοῦ Στέμματος τῆς 18ης Φεβρουαρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1915. Εἰς τὸ τρίτον ὑπόμνημά του τῆς 16ης Φεβρουαρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1915 ὁ Ε. Βενιζέλος ὑπενθύμισε πρὸς τὸν Κωνσταντῖνον, ὅτι εἶχεν ἐγκρίνῃ τὴν ἀγγλοελληνικὴν συνεννόησιν. Ἐπιστολὴ πρωθυπουργοῦ Βενιζέλου πρὸς βασιλέα Κωνσταντῖνον, Ἀθῆναι 25 Αὐγούστου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1915. Γενικὸς πρόξενος Λονδίνου Τζὼν Σταυρίδης πρὸς Ε. Βενιζέλον πρωθυπουργόν, 5 Μαρτίου 1915. Ἐδημοσιεύθη εἰς Διπλωματικὴν Βίβλον κυβερνήσεως Γούναρη τὸ 1921. Ρ. Πουανκαρὲ «Εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Γαλλίας» τόμος 4ος σελίδες 21–22.
Ὁ γράφων νομίζει ὅτι τὸ κεφαλαιώδες θέμα τῆς ἀγγλοελληνικῆς συνεννοήσεως τὸ ἐκθέτει ἀκριβέστερον ὅλων ὅσοι μέχρι τοῦδε σχετικῶς ἀσχολήθησαν ἐπ’ αὐτοῦ.
