τὴν εὔνοιαν ὅλων χωρὶς ἀποκλειστικότητα. Μόνον τῆς Ρουμανίας ἤθελε τὴν συμμαχίαν. Ὁ Γ. Θεοτόκης θὰ εἰργάζετο εἰς Βουκουρέστιον πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο συνωμίλησαν μαζί του ὁ πρωθυπουργὸς Βενιζέλος καὶ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Κορομηλᾶς. Ἀλλ’ ὁ Θεοτόκης παρουσιάσθη πρὸς τὸν βασιλέα Κωνσταντῖνον. Τί ἐλέχθη μεταξύ των; Ἄγνωστον. Γεγονὸς εἶναι ὅτι τὰς ἡμέρας ἀκριβῶς ἐκείνας, ἐγένοντο αἱ συζητήσεις βασιλέως–Κουὰτ περὶ ἑλληνογερμανικῆς συμμαχίας.
Μόλις εὑρεθεὶς εἰς Βερολῖνον ὁ Γεώργιος Θεοτόκης ἤρχισεν ἐπισήμους βολιδοσκοπήσεις διὰ τὴν συνομολόγησιν συμμαχίας Γερμανίας–Ἑλλάδος. Παρουσιασθεὶς εἰς τὸν ἀρχικαγκελάριον τοῦ ἐπρότεινε διαπραγμάτευσιν πρὸς συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Τριπλῆν Συμμαχίαν. Ὁ Μπέτμαν Χόλβεγκ ἐπεφυλάχθη καὶ παρέπεμψε τὰς προτάσεις τοῦ Θεοτόκη εἰς τὸν ὑπουργὸν τὸν Ἐξωτερικῶν Γιάγκωβ.
Ἡ συνάντησις μὲ τὸν δεύτερον ὑπῆρξεν ἀποφασιστική. Ὅταν ἤκουσε τὸν Ἕλληνα πολιτικὸν νὰ ὁμιλῇ σαφῶς περὶ συμμαχίας, ὁ Γιάγκωβ εἶπεν ἀποτόμως:
«Γιάγκωβ: Εἶσθε εξουσιοδοτημένος νὰ διαπραγματευθῆτε καὶ νὰ συζητήσετε ἀπὸ σήμερον τὴν εἴσοδον τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Τριπλῆν Συμμαχίαν;
Γ. Θεοτόκης: Εἶμαι ἐξουσιοδοτημένος πρὸς τοῦτο».
Ὁ ὑπουργὸς ἠρώτησε τότε ποίους ὅρους ἔθετεν ἡ Ἑλλὰς διὰ τὴν συμμετοχήν της εἰς τὴν Τριπλῆν. Ὁ Γεώργιος Θεοτόκης ἐζήτησε νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ ἐπιθέσεως τῆς Βουλγαρίας καὶ τὴν παραχώρησιν τῆς Θεσσαλονίκης, Σερρῶν, Καβάλλας.
Ὁ Γερμανὸς ὑπουργὸς ἐδήλωσεν ὅτι, πρὶν ἀπαντήσῃ, θὰ ἐζήτει τὴν ἔγκρισιν τοῦ αὐτοκράτορος καὶ τῶν συμμάχων κυβερνήσεων, Αὐστρίας καὶ Ἰταλίας.
Τὰ διαβήματα τοῦ Γ. Θεοτόκη ἐπροξένησαν ἔκπληξιν εἰς Βερολῖνον. Ἡ πολιτικὴ τοῦ ὑπουργείου Βενιζέλου ἦτο γνωστή. Ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος δὲν ἔκρυπτε τὰς συμπαθείας του πρὸς τὴν Γερμανίαν, ἀλλὰ δὲν ἤθελε νὰ ἐξαναγκάσῃ τὴν κυβέρνησίν του εἰς παραίτησιν. Πῶς τώρα ὁ Γεώργιος Θεοτόκης ἐπρότεινεν ἐπισήμως νὰ διαπραγματευθῇ ἑλληνογερμανικὴν συμμαχίαν;
Αἱ πληροφορίαι ἐξ Ἀθηνῶν ἔπεισαν τὸν φὸν Γιάγκωβ ὅτι ὁ Γ. Θεοτόκης διεπραγματεύετο ἄνευ πληρεξουσιότητος. Ἀπὸ τὴν Βιέννην καὶ Ρώμην ἐδόθησαν δυσμενεῖς ἀπαντήσεις διὰ τὴν συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Τριπλῆν. Αὐτὸς ὁ Γουλιέλμος εὕρισκε τὸ πρᾶγμα πρόωρον καὶ ἐφοβεῖτο τὰς περιπλοκάς. Συνεπῶς, τὴν 7/20 Ἰουνίου 1913 ὁ ὑπουργὸς Γιάγκωβ ἐκάλεσε τὸν Γεώργιον Θεοτόκην καὶ τοῦ ἀνεκοίνωσεν ὅτι δὲν δύναται νὰ γίνῃ τοιαύτη διαπραγμάτευσις, προσθέσας τὰ ἑξῆς:
«Γιάγκωβ: Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ κ. Βενιζέλος ἐπιδιώκει πράγματι στενώτερον σύνδεσμον μὲ τὴν Ρουμανίαν, ἀλλὰ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ συμμαχήσῃ μὲ οὐδεμίαν μεγάλην Δύναμιν. Καὶ τοῦτο διὰ ν’ ἀποφύγῃ τὰς πιθανὰς περιπλοκάς.
