Ὁ Κωνσταντῖνος συνησθάνθη τὸ λάθος του. Ἐβεβαίωσεν ἀμέσως τὸν Βενιζέλον ὅτι δὲν ἤθελε νὰ ἐπιβάλῃ τι ἀλλὰ νὰ ἐκφράσῃ τὰ αἰσθήματά του. Τὸν παρεκάλεσε νὰ συνεχίσῃ τὰς διαπραγματεύσεις.
Ἡ ἡνωμένη ἐμφάνισις τῆς Ἑλλάδος, Σερβίας καὶ Ρουμανίας ἐπτόησε τὴν Βουλγαρίαν. Ἡ Αυστρία δὲν ἐρριψοκινδύνευε πόλεμον ἄνευ τῆς Γερμανίας καὶ Ἰταλίας. Ἡ Καβάλλα ἐσώθη. Τὴν 28ην Ἰουλίου 10 Αὐγούστου 1913 ὑπεγράφετο ἡ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου. Ἡ νέα ἑλληνοβουλγαρικὴ μεθόριος ἤρχιζεν ἀπὸ τὰς ἐκβολὰς τοῦ Νέστου, πενήντα χιλιόμετρα ἀνατολικῶς τῆς Καβάλλας, ἐθεωρεῖτο δὲ καὶ στρατιωτικῶς ἀσφαλής.
Ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἀνεγνώρισε μεγαλοφρόνως τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Βενιζέλου, συνοδεύσας τὴν ἔκφρασιν τῆς εὐγνωμοσύνης τοῦ ἔθνους μὲ τὴν ἀπονομὴν τοῦ ἀνωτάτου παρασήμου. Ἡ βασιλικὴ ὅμως διπλωματία ἐκρίνετο αὐστηρῶς εἰς Βουκουρέστιον. Ὁ Ρώσσος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Σαζόνωφ, ὁμιλήσας ὀλίγον ἔπειτα μὲ τὸν βασιλέα καὶ τὸν πρωθυπουργὸν τῆς Ρουμανίας, ἔγραψε τὰ ἑξῆς:
«Ὁ βασιλεὺς Κάρολος ἐξεφράσθη περὶ τῆς Ἑλλάδος ἄνευ θερμότητος. Ἐξῄρεσεν ἐν τούτοις τὸν Βενιζέλον, θεωρῶν τὴν παρουσίαν του ἐπὶ τῆς ἐξουσίας ὡς ἐγγύησιν ὁμαλῆς ἐξελίξεως τῶν ἑλληνικῶν πραγμάτων.
Ὁ Ἰωάννης Βρατιάνο μοῦ ὡμίλησεν ἀρνητικῶς περὶ τῶν Ἑλλήνων, ἐκ τῶν ὁποίων μόνον τὸν πρωθυπουργὸν Βενιζέλον σέβεται».
Ἀτυχῶς ἡ ἀντίδρασις τῶν ἐπιτελῶν καὶ τῶν αὐλικῶν δὲν ἐσταμάτησεν. Ἐνῷ ὁ Βενιζέλος ἐπέστρεφεν εἰς Ἀθήνας, ὁ βασιλεύς, οἱ πρίγκηπες καί τινες ἐκ τοῦ ἐπιτελείου, ἐρχόμενοι καὶ αὐτοὶ διὰ τῆς «Ἀμφιτρίτης», τὸν ὕβριζαν ὡς σπεύδοντα νὰ γίνῃ δεκτὸς ὑπὸ τοῦ λαοῦ πρὶν ἀπὸ τὸν βασιλικὸν ἀρχιστράτηγον. Πόσον ἦσαν δίκαιαι αἱ ὕβρεις, μαρτυρεῖ τὸ ἑξῆς τηλεγράφημα:
«Βουκουρέστιον, 30 Ιουλίου/11 Αὐγούστου 1913. Κορομηλᾶν Ἀθήνας. Ἐπάνοδος βασιλέως εἰς Ἀθήνας δέον νὰ λάβῃ ἐντελῶς θριαμβευτικὸν χαρακτῆρα. (Ὑπογραφὴ) Βενιζέλος».
Ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς ἀπεβιβάζετο ἀθέατος εἰς τὸ Μπογιάτι τὴν ἑσπέραν τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ τὴν ἑπομένην ὑπεδέχετο πρῶτος τὸν ἐρχόμενον εἰς Φάληρον νικητὴν βασιλέα. Ὅταν δὲ οἱ φιλελεύθεροι ἑώρτασαν τὴν συνθήκην τοῦ Βουκουρεστίου, ὁ Βενιζέλος ἐσηκώθη καὶ εἶπε:
«Πρὸ πάσης άλλης ἐκδηλώσεως, πίνω ὑπὲρ τῆς ὑγείας, τῆς μακροβιότητος καὶ τὰς δόξης τοῦ δαφνοστεφοῦς βασιλέως μας!» [1]
- ↑ Ἐφημερὶς «Κῆρυξ» 14 Αὐγούστου 1916. Ἀρχεῖα ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, φάκελλος συνθήκης Βουκουρεστίου. Κείμενα τηλεγραφημάτων δημοσιευθέντα εἰς τὰς «Σελίδας Νεοελληνικῆς Ἱστορίας» ὑπὸ Γ. Βεντήρη, «Ελεύθερον Βῆμα», 13 Αὐγούστου 1923. Ἐκ συνομιλιῶν Γ. Βεντήρη μετὰ Ε. Βενιζέλου, Ἰούνιος 1923 καὶ Ν. Πολίτη, Νοέμβριος ἰδίου ἔτους. Τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 449 τῆς Γαλλικῆς Κιτρίνης Βίβλου ἔγγραφον. Ἀριθμὸς 88 ρωσσικῶν διπλωματικῶν ἀρχείων. Γεωργίου Μελᾶ. «Ὁ Κωνσταντῖνος» σελίδες 61–62.
