μεταξὺ Ἑλλάδος, Ρουμανίας, Σερβίας καὶ Βουλγαρίας. Μόνον τοιαύτην πολιτικὴν σκέψιν ἀντελαμβάνοντο οἱ Εὐρωπαῖοι. Τέλος, ὁ Βενιζέλος ἐζήτει τὴν γραμμὴν τῆς Μάκρης διὰ νὰ ἠμπορῇ ἐν ἀνάγκῃ νὰ κρατήσῃ τὴν γραμμὴν τοῦ Νέστου.
Ὅπως παρουσιάσθησαν αἱ ἀπαιτήσεις τῶν δύο κρατῶν, ἐγίνετο ἀμέσως φανερὸν τί ἐπεδίωκαν: Ἕκαστος τῶν ἀντιπάλων διεξεδίκει τὴν Καβάλλαν. Μετ’ ὀλίγον ὁλόκληρος ἡ διάσκεψις τοῦ Βουκουρεστίου ἀπερροφᾶτο ἀπὸ τὴν κατακύρωσιν τῆς ἐπιμάχου πόλεως εἰς τὴν Ἑλλάδα ἢ τὴν Βουλγαρίαν.
Τὸ συνέδριον διῃρέθη εἰς δύο στρατόπεδα. Ἡ Ρωσσία καὶ Αὐστρία ἦσαν μὲ τοὺς Βουλγάρους. Ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Ἰταλία ἐφεκτικαί. Ἡ Γαλλία ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλ’ ἐχρειάζετο ἐνίσχυσιν. Ὁ Βενιζέλος ἐπληροφόρησε τὸν Κωνσταντῖνον ὅτι θὰ ἀπέβαινε πολύτιμος ἡ συνδρομὴ τῆς Γερμανίας. Κατόπιν τούτου, ἡ βασίλισσα τῆς Ἑλλάδος Σοφία ἔστειλε πρὸς τὸν ἀδελφόν της αὐτοκράτορα Γουλιέλμον τὸ ἑπόμενον τηλεγράφημα:
«Ἀθήναι, 18/31 Ἰουλίου 1913. Πρὸς τὴν αὐτοῦ μεγαλειότητα τὸν αὐτοκράτορα, Βερολίνον. Ὁ Τίνος (ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος) μοῦ ἐτηλεγράφησεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν μὲ τὴν παράκλησιν νὰ σοῦ γνωστοποιήσω ὅτι θὰ ἦτο πολὺ σπουδαῖον δι’ ἡμᾶς, ἐὰν ἤθελες, διὰ μιᾶς συστάσεως, νὰ ἐπηρεάσῃς τὸν βασιλέα τῆς Ρουμανίας ὅπως δεχθῇ τὰ αἰτήματα τῆς Ἑλλάδος ὅσον ἀφορᾶ τὴν Καβαλλαν. Σε παρακαλῶ νὰ συγχωρήσῃς ἐκ τῶν προτέρων τὸ διάβημα τοῦτο, τὸ ὁποῖον δικαιολογεῖ ἡ σπουδαιότης του. (ὑπογρ.) Σοφία».
Τὸ τηλεγράφημα τοῦ Κωνσταντίνου εἶνε τὸ ἑξῆς:
«Γενικὸν στραγεῖον, 17/30 Ἰουλίου 1913. Αὐτῆς μεγαλειότητα, Ἀθήνας. Ἔμαθον πρὸ ὀλίγον ἐμπιστευτικῶς ἐκ Βουκουρεστίου ὅτι θὰ ἦτο ὑψίστης δι’ ἡμᾶς σημασίας ἐὰν ἐστέλλετο ἀπὸ τὸ Βερολίνον μία λέξις εἰς τὸν βασιλέα Κάρολον τῆς Ρουμανίας καὶ τὴν κυβέρνησίν του διὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὰς ἀξιώσεις μας περὶ Καβάλλας. Λάβε τὴν καλωσύνην νὰ τηλεγραφήσῃς εἰς τὸν Βίλλυ (αὐτοκράτορα Γουλιέλμον), μέσῳ τῆς γερμανικῆς πρεσβείας, μὲ τὴν παράκλησιν νὰ εἴπῃ μίαν καλὴν λέξιν. Ὁ Κουὰτ θὰ θελήσῃ νὰ τηλεγραφήσῃ εἰς τὸν Γιάγκωβ ἐξ ὀνόματός μου ἵνα οὗτος κάμῃ τὸ αὐτὸ διάβημα πλησίον τοῦ βασιλέως τῆς Ρουμανίας. (ὑπογρ.) Κωνσταντῖνος».
Πράγματι ὁ Γουλιέλμος Βʹ ἐτηλεγράφησε τὰ ἀκόλουθα εἰς τὸν Κάρολον τῆς Ρουμανίας:
«Βερολίνον, 1 Αυγούστου (19 Ιουλίου) 1913. Αὐτοῦ μεγαλειότητα βασιλέα, Βουκουρέστιον. Δύνασαι νὰ κάμῃς τίποτε διὰ τὴν Καβάλλαν; Ἀποβλέπω συμπαθῶς εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο. Ἐγκαρδίους χαιρετισμοὺς καὶ εὐχὰς διὰ τὴν ἐπιτυχίαν σου. (ὑπογρ.) Γουλιέλμος».
Ἡ γερμανικὴ ἐνίσχυσις ὑπῆρξε πολύτιμος. Ἡ Γαλλία ἐπίσης ἐξετέθη ζωηρῶς ὥστε χάριν τῆς Ἑλλάδος ἐκινδύνευσε τὴν συμμαχίαν της μὲ τὴν Ρωσσίαν. Ἀφ’ ἑτέρου ἡ Αὐστρία ἠπείλει σοβαρῶς νὰ ἐπέμβῃ διὰ πολέμου ὑπὲρ τῆς Βουλγαρίας καὶ συνεκρατήθη μᾶλλον ὑπὸ τῆς Ἰταλίας. Ἡ Σερβία
