λέξεις περιφρονητικὰς διὰ πᾶν τὸ ἑλληνικόν. Καὶ εἰς αὐτὰ τὰ τέκνα της ἔλεγε προσβλητικῶς:
«Σεῖς οἱ Ἕλληνες…!» [1]
Ἡ πρώτη ἐρώτησίς της, ὅταν ἐδέχετο Ἕλληνα ἐπισκέπτην, ἦτο:
«Ὁμιλεῖτε γερμανικά;»
Ἐὰν ὁ Ἕλλην ἀπήντα εἰς τὴν μητρικὴν γλῶσσαν τῆς πριγκηπίσσης, ἡ Σοφία δὲν ἔκρυπτε τὴν εὐχαρίστησιν της.
Πλὴν τοῦ ἔρωτος, ἡ Σοφία ἐνέπνεε καὶ σεβασμὸν εἰς τὸν Κωνσταντῖνον. Τοῦ ἐπεβάλλετο διὰ τοῦ χαρακτῆρος καὶ τῶν αὐτοκρατορικῶν τίτλων.
Ἡ κοινωνικὴ καὶ οἰκογενειακὴ ἀνομοιότης τῶν δύο αὐλῶν δὲν ἦτο ἄσχετος μὲ τὴν πολιτικήν.
Γενικῶς οἱ βασιλόπαιδες ἐμεγάλωσαν μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ πατέρας των ἦτο ἀδρανὴς καὶ τὸ στέμμα παράγων νεκρὸς εἰς τὴν δημοσίαν ζωὴν τοῦ τόπου. Γύρω των αὐλικοὶ ἄεργοι καὶ φιλόδοξοι, στρατιωτικοὶ λαμπροὶ ἀλλ’ ἄπειροι, ἀριστοκράται ἄνευ τίτλων καὶ ἀπασχολήσεως, έπανελάμβαναν ὅτι ὁ βασιλεὺς δὲν περιώριζε τὸν κοινοβουλευτισμόν, ὅτι ἠνείχετο τὴν ἀπολυταρχίαν τοῦ Τρικούπη. Μία βασιλικὴ δικτατορία θὰ ἦτο λύσις λαμπρὰ διὰ τὸ ἀργόσχολον αὐλικὸν κόμμα. Οἱ διάδρομοι τῶν ἀνακτόρων ἠδύναντο νὰ ἀντικαταστήσουν θαυμάσια τὴν αἴθουσαν τοῦ Βουλευτηρίου.
Ὁ Γεώργιος εἶχε πάρα πολλὴν ὀρθοφροσύνην διὰ νὰ προσέχῃ τὰς ἐλαφρότητας ἐκείνας. Ἀλλ’ οἱ πρίγκηπες, ἰδίως οἱ πρεσβύτεροι Κωνσταντῖνος καὶ Γεώργιος, ἄπειροι καὶ φύσει αυταρχικοί, ἐπηρεάζοντο βαθέως. Ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἐπείσθησαν ὅτι ἔπρεπε νὰ φανοῦν ἀποφασιστικοί.
Μὲ αὐτὰς τὰς ἰδέας ὁ Διάδοχος μετέβη, ἄνευ ἐντολῆς ἢ ἀρμοδιότητος, εἰς τὸ πεδίον του Ἄρεως, ἐτέθη σχεδὸν ἐπὶ κεφαλῆς δηλιγιαννικῆς διαδηλώσεως ἐναντίον τῆς κυβερνήσεως καὶ ἐξεδίωξε τὸν ἐπὶ τῆς τάξεως φρούραρχον. Τὴν ἑπομένην, ὁ πρωθυπουργός Τρικούπης, κατὰ τοῦ ὁποίου ἐπραξικόπησεν ὁ Κωνσταντῖνος, παρῃτήθη. Ἡ Ἑλλὰς ἀντὶ τῆς δικτατορίας ὑπεβλήθη εἰς ὀχλοκρατίαν, ὁδηγήθη εἰς τὴν καταστροφὴν τοῦ 1897 καὶ μαζί της ὁ Διάδοχος εἰς τόν πανικόν τῆς Λαρίσσης.
Καὶ ὡς στρατιώτης ἀκόμη ὁ Διάδοχος δὲν ἐγκατέλειπε τὴν ἀπολυταρχικήν του συμπεριφοράν. Μεταξὺ τῆς φυγῆς τῶν Φαρσάλων καὶ τῆς ἥττης τοῦ Δομοκοῦ, ἀπαντῶν εἰς διαταγὰς τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν εἶπε:
«Ἐγὼ δὲν ὑπάγομαι εἰς πειθαρχίαν».
Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὁ ἀδελφός του Γεώργιος ἔλεγε πρὸς τοὺς ἀνωτέρους του:
«Ἔτσι θέλω!»
Μέχρι τοῦ Βενιζέλου, ἡ δημοσία ζωὴ τοῦ Κωνσταντίνου ἐπέρασεν ἀπὸ πικριῶν εἰς ἀπογοητεύσεις καὶ ἀπὸ θλίψεων εἰς ταπεινώσεις. Ἀτυχήσας
- ↑ Γεωργίου Μελᾶ, ἰδιαιτέρου γραμματέως τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου. «Ὁ Κωνσταντῖνος», σελίδες 45–46.
