κρατορικὴν οἰκογένειαν καὶ ἐν τέλει ἔγινε μέλος αὐτῆς. Ὁ Ἕλλην Διάδοχος ἐρωτεύθη τὴν πριγκήπισσαν Σοφίαν, πέμπτην θυγατέρα τοῦ Φρειδερίκου καὶ ἀδελφὴν τοῦ Γουλιέλμου Δευτέρου. Ἡ Σοφία ἠγάπα τὸν Κωνσταντῖνον, ἐγκατέλειψε τὴν διαμαρτυρομένην Ἐκλησίαν καὶ ἠσπάσθη τὴν ὀρθοδοξίαν. Τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1889 οἱ γάμοι των ἑωρτάσθησαν εἰς Ἀθήνας, ἐν τῷ μέσῳ ἐκλάμπρου πομπῆς.
Ἡ Σοφία ἦτο ὁ μόνος ἀληθὴς ἔρως τοῦ Κωνσταντίνου.
Ὁ Κωνσταντῖνος ἔφυγεν ἐξ Ἀθηνῶν μὲ ἰσχυρὰν ἀκόμη τὴν ρωσσικὴν ἐπιρροὴν ἐπὶ τῆς ἰδιοσυγκρασίας του καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς ἑλληνικῆς ἀγωγῆς. Ἐπέστρεψε φέρων βαθύτατα τὰ ἴχνη τῆς γερμανικῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ διανοητικότητος.
Ὁ πρωθυπουργὸς Χαρίλαος Τρικούπης δὲν ἠρωτήθη οὔτε περὶ τῶν σπουδῶν, οὔτε περὶ τῶν γάμων τοῦ διαδόχου τοῦ θρόνου [1].
Μετὰ τοὺς γάμους του ὁ Κωνσταντῖνος ἐγκατεστάθη εἰς ἰδιαίτερον μέγαρον μέχρι τῆς ἐποχῆς, καθ’ ἣν τὸ κράτος τοῦ ἀνήγειρεν ἀνάκτορον, τὸ μεταβληθὲν ἀπὸ τοῦ 1923 εἰς κυβερνείον.
Ἐσχηματίσθησαν τοιουτοτρόπως δύο αὐλαί, διάφοροι μεταξύ των κατὰ τὰς συνηθείας, τὸν τρόπον τῆς ζωῆς καὶ τὰς ἐν γένει κλίσεις. Ὁ Γεώργιος ἐτήρει αυστηροτάτην ἐθυμοτυπίαν, ἀλλ’ ὁ κύκλος τῶν γνωριμιῶν ἦτο ευρύς, ἡ δὲ βασίλισσα Ὄλγα ἐδέχετο μὲ ἐγκαρδιότητα καὶ φιλοφροσύνην. Τὸ θέρος ὁ βασιλεὺς ἐταξείδευεν εἰς Γαλλίαν. Μεταβαίνων εἰς Δανίαν ἀπέφευγε νὰ διέρχεται ἀπὸ τὴν Γερμανίαν.
Ἡ διαδοχικὴ αὐλὴ παρουσιάζετο αὐστηροτέρα. Ἡ Σοφία ἦτο μεγάλης ἀρετῆς σύζυγος καὶ μητέρα, ἀλλ’ ὑπερήφανος ὡς Χοεντζόλλερν καὶ πείσμων ὡς Γερμανίς. Ἐλάτρευε τὸν τόπον τῆς καταγωγής της. Ἐτήρει τὴν Ἀθηναϊκὴν κοινωνίαν εἰς ἀπόστασιν. Ἐδέχετο σπανίως καὶ μὲ ψυχρὴν ἁβρότητα. Παρεθέριζε μὲ τὴν οἰκογένειάν της εἰς τὸ Κρόμπεργκ τῆς Πρωσσίας.
Ἠγάπα τὴν Ἑλλάδα ἐκ καθήκοντος καὶ ὄχι ἐξ αἰσθήματος. Εὔρισκε
- ↑ Προκειμένου περὶ τῶν βιογραφιῶν τοῦ βασιλέως Γεωργίου Αʹ καὶ Κωνσταντίνου, ὁ γράφων ἔχει ὑπ’ ὄψιν του: πλὴν τῶν ἔργων τῆς γενικῆς ἱστορίας, συγγραμμάτων καὶ ἀρχείων, καὶ τὰς μελέτας τῶν Κ. Ζορμπᾶ, Ἴωνος Δραγούμη, Ἐπ. Μαυρομμάτη, Ν. Ἀποστολοπούλου, Λέοντος Μακκᾶ, Β. Δούμανη, Γ. Στρέϊτ Γ. Ἀσπρέα, Γ. Μελᾶ, Α. Καμπάνη, Στ. Στεφάνου, κλπ. Ἐπίσης συνομιλίας του μετὰ τῶν Ε. Βενιζέλου, Παναγιώτου Δαγκλῆ, Ἐμμανουὴλ Ρέπουλη, Γεωργίου Στρέϊτ, Α. Μιχαλακοπούλου, Ἀλ. Διομήδη, Κ. Δεμερτζῆ, Ἄθω Ρωμάνου, Νικολάου Πολίτη, κλπ. Ὁ Γ. Στρέϊτ εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ μεταδώσῃ καὶ γραπτὰς βιογραφικὰς σημειώσεις περὶ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, τοῦ ὁποίου μετὰ πίστεως ὑπερασπίζει τὴν μνήμην. Εἰς ταῦτα θὰ ἠδύνατο νὰ προσθέσῃ τὰς προσωπικάς του ἐντυπώσεις περὶ Κωνσταντίνου, εἰς τὸν ὁποῖον παρουσιάσθη κατὰ τὸν ἐκστρατείαν τῶν Ἰωαννίνων.
Ἐκ βιβλιογραφικῆς ἐνημερότητος ἀναφέρεται καὶ τὸ ἔργον τοῦ Ἐδουάρδου Ντριώ: «Ὁ βασιλεὺς Κωνσταντίνος», Βερσαλλίαι 1929. Δὲν πρόκειται περὶ συγγραφῆς ἱστορικῆς, ἀλλ’ αὐθαιρέτου «μυθιστορηματικῆς βιογραφίας», ἐξ ἐκείνων αἱ ὁποῖαι πλημμυροῦν ἐσχάτως τὴν γαλλικὴν βιβλιαγοράν.
