Αἱ ἀλληλοσυγκρουόμεναι ἰδιότητές του δὲν ἰσορροποῦντο ἀπὸ δεσπόζον τι χαρακτηριστικόν. Τοὐναντίον τὸν καθίστων ἐλκυστικόν, ύπουλον καὶ εἰς τὸ τέλος ἐπικίνδυνον.
Γεώργιος ὁ Αʹ ἔλεγε διὰ τὸν υἱόν του:
«Ὁ Κωνσταντῖνος εἶναι δύσκολο παιδί».
Εἰς τὰς οἰκογενειακὰς καὶ κληρονομικὰς ἐπιρροὰς προσετέθη λαμπρά, ἀλλ’ ὄχι ἑνιαία ἐθνικὴ ἀνατροφή.
Ὑγιής, ὑψηλόσωμος, ἀθλητικός, εἶχεν ἐπιμέλειαν καὶ ἐργατικότητα. Ἑλληνικὴν γλῶσσαν καὶ φιλολογίαν τοῦ ἐδίδαξεν ὁ Πανταζίδης, ὁμηριστὴς διάσημος. Ἱστορίαν ἔμαθεν ἀπὸ τὸν Σπυρίδωνα Λάμπρον καὶ ἔγινεν ὁ ἴδιος δόκιμος βυζαντινολόγος. Ὡς διδάσκαλος τῆς γαλλικῆς τοῦ ἐχρησίμευσεν ὁ ἐν Ἀθήναις πασίγνωστος καὶ μοναδικὸς ἀληθῶς τοιοῦτος Εὐγένιος Μπρισσὼ καὶ τῆς γερμανικῆς ὁ παιδαγωγὸς τῶν βασιλοπαίδων Λύδερς, σπουδαῖος ἀρχαιολόγος. Τὰ ἀγγλικὰ ἦσαν ἡ γλῶσσα τῆς αὐλῆς ἐπὶ Γεωργίου. Ἔφηβος ἐφοίτησεν εἰς τὴν σχολὴν τῶν εὐελπίδων. Ὁ Κωνσταντῖνος Σαπουντζάκης, ἀξιωματικὸς τοῦ πυροβολικοῦ, μὲ σπανίαν στρατιωτικὴν ἐπιστήμην καὶ μεγάλην ἱστορικὴν κατάρτισιν, τὸν ἐμάνθανε πολεμικὴν τέχνην. Ὁ Στέφανος Στρέϊτ τὸν κατήρτιζεν εἰς τὸ συνταγματικὸν δίκαιον. Ὁ Γεώργιος Στρέϊτ διαφυλάσσει πάντοτε τὰς γραπτὰς παραδόσεις τοῦ πατρός του πρὸς τὸν Διάδοχον.
Μετὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς ἡλικίας του, ὁ Κωνσταντῖνος ὑπέστη νέαν, ἴσως ἀποφασιστικὴν ἐπιρροὴν τοῦ χαρακτῆρος του:
Ἔγινεν ἀνθυπολοχαγὸς τοῦ πρώτου πεζικοῦ συντάγματος, διοικουμένου ἀπὸ ἔξοχον στρατιώτην, τὸν Γεώργιον Μαυρομιχάλην. Ἀλλ’ ὁ παιδαγωγὸς Λύδερς ὑπέδειξε τὴν εἰς Γερμανίαν συμπλήρωσιν τῶν σπουδῶν τοῦ Διαδόχου. Εἰς Λειψίαν καὶ Βερολῖνον ὁ Ἕλλην βασιλόπαις παρηκολούθησε νομικά, ἱστορίαν, δημοσιολογίαν ἀπὸ πλείστους καθηγητὰς μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ ποινικολόγος Μπίντιγκ καὶ ὁ διάσημος θεωρητικὸς τοῦ παγγερμανισμοῦ Τράϊσκχε ἦσαν ἐπιφανέστεροι. Ἐξ ἄλλου εἰσήχθη ὡς ἀκροατὴς εἰς τὴν βερολινιαίαν ἀκαδημίαν τοῦ πολέμου καὶ ὡς μαθητευόμενος ἀξιωματικὸς εἰς τὸ γενικὸν ἐπιτελεῖον. Τέλος ὑπηρέτησεν εἰς τὸ 2ον πεζικὸν πρωσσικὸν σύνταγμα.
Ἕζων ἀκόμη τότε ὁ αὐτοκράτωρ Γουλιέλμος Αʹ καὶ ὁ καγκελάριος Βίσμαρκ. Μόλτκε ὁ πρεσβύτερος, μὲ ὅλον τὸ γῆρας του παρέμενεν ἀρχηγὸς τοῦ γενικοῦ ἐπιτελείου. Ἡ γερμανικὴ αὐτοκρατορία εὑρίσκετο εἰς τὸ μέγιστον τῆς ἀκμῆς.
Τὴν ἰδίαν ἐποχὴν ἐσπούδαζε νομικὰ εἰς Λειψίαν καὶ Βερολῖνον ὁ Γεώργιος Στρέϊτ, συνομήλικος καὶ φίλος τοῦ Διαδόχου ἐξ Ἀθηνῶν.
Λόγῳ τοῦ ἐσχάτου γήρατος τοῦ αὐτοκράτορος, ἡ αὐλὴ τοῦ διαδόχου Φρειδερίκου συνεκέντρωνε τὰς δεξιώσεις. Ἡ σύζυγος τοῦ Φρειδερίκου εἶχε μητέρα τὴν βασίλισσαν τῆς Ἀγγλίας Βικτωρίαν. Ὁ Κωνσταντῖνος, στενὸς συγγενὴς τοῦ βρεττανικοῦ βασιλικοῦ οἴκου, ἐγίνετο δεκτὸς ὡς οἰκεῖος εἰς τὴν πρωσσικὴν αὐλήν. Ἐθαύμαζε τὴν γερμανικὴν δύναμιν, συνεπάθει τὴν αὐτο-
