Ὅταν ἐγεννήθη εἰς Ἀθήνας, τὴν πάμφωτον ἡμέραν τῆς 21ης Ἰουλίου 1868, οἱ ἑλληνικοὶ ὀφθαλμοὶ εἶδαν τοὺς θόλους τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας νὰ διαγράφωνται ἐπάνω ἀπὸ τὸ λίκνον του.
Ὁ πρωθυπουργὸς Βούλγαρης τὸν ὠνόμασε Κωνσταντῖνον. Ἦτο ὁ ἀναδεκτὸς δέκα ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων καὶ ἄλλων τόσων ἐλπίδων.
Ἡ Βουλὴ τὸν ἐπευφήμησε: «Δοῦκα τῆς Σπάρτης». Αἱ λέξεις αὐταὶ ἀντήχουν ὡς χαλυβδίνη πανοπλία καὶ ἔλαμπαν ὡς ἔμβλημα τῆς διαρκείας τοῦ Ἑλληνισμοῦ διὰ μέσου τῆς κλασικῆς καὶ μεσαιωνικῆς Ἑλλάδος. Ἀπὸ τὴν Σπάρτην ἐξεκίνησεν ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος διὰ νὰ πέσῃ πρὸ τῆς πύλης τοῦ Ρωμανοῦ. Ἔπειτ’ ἀπὸ τετρακόσια δέκα πέντε χρόνια, τὸ γένος ἔδειχνεν εἰς τὸν πρῶτον του Πορφυρογέννητον τὸν ἴδιον αὐτοκρατορικὸν δρόμον.
Τὸ ἀνάκτορον τῶν Ἀθηνῶν δὲν ἦτο ἰδεώδης τόπος ἀνατροφῆς τοῦ Κωνσταντίνου. Αἱ ἐπιρροαί, ποὺ ἐδέχετο, συνεκρούοντο. Τὸ ἔθνος τὸν ἤθελε δωδέκατον. Ὁ πατέρας του παρέμενε διαμαρτυρόμενος-βορεινὸς πρίγκηψ. Συνεπάθει τὴν σύχρονον Ἑλλάδα. Δὲν ἠσθάνετο ὅμως τὴν ἱστορίαν καὶ τὴν παράδοσίν της. Τὸ κράνος τῆς Παλλάδος Ἀθηνᾶς καὶ ὁ βυζαντινὸς δικέφαλος τοῦ ἐφαίνοντο παράξενοι ἀλληγορίαι κοντὰ εἰς τὸ δανικόν του στέμμα. Ἡ μητέρα τοῦ Διαδόχου ἐπροσηλώνετο μὲ ἀσάλευτον πάθος εἰς τὴν Ρωσσίαν, εἰς τοὺς Ρωμανώφ, εἰς τὴν ὀρθοδοξίαν. Ἡ σλαυϊκὴ θρησκευτικότης κινεῖται μεταξὺ μυστικισμοῦ καὶ προλήψεως. Ἡ ἑλληνικὴ Ἐκκλησία ἐπέρασεν ἀπὸ τὴν φιλοσοφίαν τοῦ Πλάτωνος καὶ ἀπὸ τὴν χαρούμενην πηγὴν τῆς νεοελληνικῆς θυμοσοφίας. Ἡ βασίλισσα Ὄλγα ἦτο Σλαύα.
Ὁ Κωνσταντῖνος δὲν ἐπῆρε τίποτε ἀπὸ τὸ μειδίαμα τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἀναδίδει καὶ ἡ γῆ ἀκόμη τῆς Ἀττικῆς. Οὔτε κἂν τὴν βαρεῖαν εἰρωνίαν τοῦ πατρός του. Ἦτο υἱὸς τῆς μητρός του. Ἡ κληρονομικότης του ἤρχετο ἀπὸ τοὺς Ρωμανώφ. Διετήρει πάντοτε εἰς τὸν χαρακτῆρα του κάτι τοῦ μεγάλου Ρώσσου δουκός.
Χριστιανὸς ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς εὐλαβείας. Προκαλῶν τὴν συμπάθειαν, διὰ τῆς ἀφελείας τῶν τρόπων, ἀλλ’ ἐστερημένος ἁβρότητος. Αὐταρχικὸς καὶ θεληματίας, ἐὰν θέλησις καὶ πεῖσμα εἶναι τὸ ἴδιον. Νοῦς ἄνευ εὐρύτητος καὶ ὑποκείμενος εἰς μυστικοπάθειαν, ἥτις δὲν ἀπεργάζεται μεγάλας φύσεις. Ἰδιοσυγκρασία ὄχι μοχθηρά, ἀντιφατικὴ ὅμως καὶ κάποτε ἀνειλικρινής. Ἡ πρώτη ἐντύπωσις περὶ τῆς προσωπικῆς του εὐθύτητος δὲν ἀντεῖχεν ἐπὶ πολύ, διότι ὁ Κωνσταντῖνος ἦτο ἀκριτόμυθος καὶ εἶχε μνήμην ἰσχυρὰν μετὰ διαστροφῆς τοῦ ἀρχικοῦ ἀληθοῦς γεγονότος.
Ἦτο ὁ καλλίτερος ἐκ τῶν πριγκήπων ἀδελφῶν του.
κον Κωνσταντίνον Διάδοχον, τὸν Γεώργιον, τὴν Ἀλεξάνδραν, τὸν Νικόλαον, τὴν Μαρίαν, τὸν Ἀνδρέαν, τὸν Χριστόφορον. Ἐκ τούτων ἀπέθαναν ἡ Ἀλεξάνδρα καὶ ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος. Ἐπίσης ἡ βασίλισσα Ὅλγα ἀπεβίωσε πρὸ πενταετίας εἰς Ρώμην.
