Ὁ νέος ἀρχιστράτηγος ἐζήτησε νὰ μὴ συναντήσῃ κἂν τὸν προκάτοχόν του. Ὁ Σαπουντζάκης ἐξωρίσθη εἰς τὸν ἀπόκεντρον συνοικισμὸν τῆς Κορίτιανης ἐπὶ κεφαλῆς ὀνομαστικῆς διοικήσεως.
Ἐπὶ ἓξ ἑβδομάδας, ὁ στρατὸς Ἠπείρου ἐνισχύετο, ἀνεφωδιάζετο, ἀνασυνετάσσετο. Ὁ Βενιζέλος, ἐπανελθὼν ἐκ Λονδίνου, ἐπεσκέφθη τὸν Διάδοχον εἰς τὸ στρατηγεῖον τοῦ Ἐμὶν ἀγά. Ἐπιστρέψας εἰς Ἀθήνας, ἐφρόντισεν αὐτοπροσώπως διὰ νὰ δοθοῦν εἰς τὸν Κωνσταντῖνον ὅλα τὰ μέσα τῆς ἐπιτυχοῦς ἐνεργείας. Τὸ ἐπιτελεῖον ἐνισχύθη διὰ τοῦ ἀρχηγοῦ Π. Δαγκλῆ καὶ τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ. Ἀμφότεροι ἐπισκεφθέντες τὸ μέτωπον ὑπέδειξαν τὴν ἐπίθεσιν ἐκ τῆς δεξιᾶς τουρκικῆς πτέρυγος.
Τὴν 20ὴν Φεβρουαρίου ὁλόκληρος σχεδὸν ἡ ἠπειρωτικὴ στρατιὰ διῃρημένη εἰς τρεῖς φάλαγγας, ὑπὸ τὴν διοίκησιν τοῦ στρατηγοῦ Μοσχοπούλου ἐρρίφθη ἐκ τοῦ ἀριστεροῦ της διὰ τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ Μανωλιάσας, ἐναντίον τῶν Ἰωαννίνων. Εἰς πλεῖστα ἄλλα σημεῖα ἔγειναν δευτερεύουσαι ἐνέργειαι μὲ χαρακτῆρα περισπασμοῦ. Οἱ Τοῦρκοι ἦσαν ἀποκαμωμένοι. Ὑπέκυψαν ἐκ τῆς πρώτης ἡμέρας. Ἡ φάλαγξ τοῦ συνταγματάρχου Δελαγραμμάτικα ανέτρεψε πρώτη τὴν τουρκικὴν ἀντίστασιν.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς 20ῆς, τὸ εὐζωνικὸν σύνταγμα προήλασε ραγδαίως ὑπὸ τὴν Καστρίτσαν πρὸς τὰς θύρας τῆς πόλεως. Τὸ τάγμα τοῦ ἀδαμάστου Βελισσαρίου κατέλαβε τὴν νοτίαν εἴσοδον τῶν Ἰωαννίνων, ὀνομαζομένην Ἅγιος Ἰωάννης. Παρ’ ὀλίγον νὰ ᾐχμαλωτίζετο ὁ Τοῦρκος ἀρχιστράτηγος· Ὁ Ἐσσὰτ διέφυγεν εἰς τὰ Ἰωάννινα. Τὴν ἰδίαν νύκτα, παρεκάλεσε τὸν μητροπολίτην Γερβάσιον νὰ εἰδοποιήσῃ τὸν Διάδοχον ὅτι παραδίδεται μεθ’ ὁλοκλήρου τῆς φρουρᾶς ἄνευ ὅρων.
Πλὴν τῆς πρωτευούσης τῆς Ἠπείρου, χίλιοι ἀξιωματικοί, 30.000 Τούρκων στρατιωτῶν, 120 πυροβόλα καὶ ὑλικὸν ἔπεσαν εἰς χεῖρας τῶν Ἑλλήνων.
Ἀπαντῶν εἰς συγχαρητήρια τῆς κυβερνήσεως ἥτις ἐπανυγύριζε μετὰ τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ λαοῦ, ὁ Κωνσταντῖνος ἔλεγε:
«Ἰωάννινα, 22 Φεβρουαρίου 1913. Κύριον Βενιζέλον πρωθυπουργὸν Ἀθήνας. Δόξα τῷ Ὑψίστῳ διὰ τὸν νέον θρίαμβον τοῦ Στρατοῦ μας. Συγχαίρω, μετὰ μεγάλης συγκινήσεως, τὴν κυβέρνησιν. Εἶμαι ὑπερήφανος διὰ τὴν νέαν ἐθνικὴν ταύτην δόξαν. Κωνσταντίνος Διάδοχος».
Ὁ Διάδοχος συνέχαιρε δικαίως τὴν κυβέρνησιν. Διότι ποία θὰ ἦτο ἡ κατάστασις ἂν ὑπερίσχυεν ἡ γνώμη του καὶ ἐγκατελείπετο ὁ ἀγὼν κατὰ τῶν Ἰωαννίνων;
Ἡ πατρότης τοῦ σχεδίου τῆς ἐκπορθήσεως ἀνήκει εἰς τὸν ἐπιτελῆ τῆς 4ης Μεραρχίας Καλογερᾶν, ὅστις ἐπέμεινε διὰ νὰ υἱοθετηθῇ τοῦτο παρὰ τοῦ Διαδόχου. Ἐπὶ Σαπουντζάκη ἤδη ἐπρότεινε τὴν ἐκ τοῦ ἀριστεροῦ ἐπίθεσιν ὁ ταγματάρχης Σπηλιάδης. Καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς πολιορκίας μετέδιδε πολυτίμους πληροφορίας περὶ τῶν Τούρκων εἰς τὸ ἑλληνικὸν Στρατηγεῖον ὁ ἐν Ἰωαννίνοις κρυπτόμενος προξενικὸς Ν. Χαντέλης. Τέλος ὁ
