Πλὴν τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ Ἑλλὰς ἐζήτει νὰ τῆς ἐπικυρωθῇ ἡ κατοχὴ τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Ἠπείρου.
Πλήρης ἱκανοποίησις ἐπὶ τῶν δύο ζητημάτων ἦτο ἀδύνατος. Ἡ Αὐστρία καὶ ἡ Ἰταλία ἠπείλουν μὲ πόλεμον τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Σερβίαν, ἐὰν αὐταὶ κατελάμβαναν ὅ,τι ἐκεῖναι ὠνόμαζαν ἀλβανικὰς ἀκτάς. Καμμία μεγάλη Δύναμις δὲν θὰ συνεκρούετο μὲ τὰς ἄλλας χάριν τῆς Αὐλῶνος ἢ τοῦ Δυρραχίου.
Τὸ πρᾶγμα ἦτο σαφές. Ἐκτὸς αὐτοῦ, τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἀδριατικὴν ἀλλ’ εἰς τὸ Αἰγαῖον. Διαρκῶς ὑποδεικνύων ὁ Βενιζέλος εἰς Ἀθήνας τὴν ταχυτέραν ἐκπόρθησιν τῶν Ἰωαννίνων, προέβη εἰς παραχωρήσεις ἐπὶ τοῦ Ἠπειρωτικοῦ διὰ νὰ κερδίσῃ τὴν Χίον, τὴν Σάμον τὴν Μυτιλήνην. Ἐπέτυχε τελικῶς τὴν βοήθειαν τῆς Εὐρώπης ἐπὶ τῶν νήσων καὶ ἐδείχθη ἀνένδοτος ἀπέναντι τῆς Τουρκίας. Πράγματι, ἡ διάσκεψις τοῦ Λονδίνου διεκόπη τὴν 6 Ἰανουαρίου (νέον ἡμερολόγιον) 1913, διότι ἡ Τουρκία δὲν ὑπεχώρει ὡς πρὸς τὴν Ἀδριανούπολιν καὶ τὰς νήσους.
Ὁ Σκουλούδης καὶ ὀλιγώτερον ὁ Στρέϊτ διεφώνουν πρὸς τὸν Βενιζέλον διὰ τὸ Ἠπειρωτικόν. Ὁ Δημήτριος Ράλλης τοῦ ἐφώναζεν ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς.
«Ἀπεμπολεῖτε τὰ ὕψιστα συμφέροντα τῆς ἔθνους!»
Συνέβη ἐν τούτοις βραδύτερον νὰ προσαρτήσῃ ὁ Βενιζέλος δύο φορὰς εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ τμῆμα τῆς Ἠπείρου, διὰ τὸ ὁποῖον ὑπεχώρει ἐν Λονδίνῳ. Καὶ συνέβη νὰ εἶναι πρόεδρος ὁ Σκουλούδης καὶ ὑπουργὸς ὁ Δ. Ράλλης τῆς κυβερνήσεως ἐκείνης, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλὰς ἔχασε τὴν Ἤπειρον.
Τοῦ ἔλεγαν ὅτι ἀπεμπολεῖ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα, καθ’ ἣν ὥραν ἐπετύγχανε νὰ συνενώσῃ πρὸς ὑπεράσπισιν των τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν, τὴν Γαλλίαν καὶ τὴν Ρωσσίαν. Διότι εἰς Λονδίνον ἀκριβῶς ἔγινε σοβαρὰ συνεννόησις περὶ ἀγγλοελληνικῆς συνεργασίας καὶ περὶ τοῦ Βενιζέλου ἔγραφε βραδύτερον ὁ Ἄγγλος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Γκρέϋ:
«Ἔχω ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν εἰλικρίνειαν τῶν προθέσεων καὶ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀντιλήψεων τοῦ κ. Βενιζέλου» [1].
Ἀπὸ τὸ μέρος τῆς Γαλλίας, πλὴν τοῦ Κλεμανσώ, Μπριάν, Μιλλεράν, Μπαρτοῦ κλπ., αὐτὸς ὁ πρωθυπουργὸς Πουανκαρὲ ἀνενέωσε τὴν ὑπόσχεσίν του περὶ ἐκθύμου ἐνισχύσεως τῶν ἑλληνικῶν ἀπαιτήσεων [2].
Διὰ τῆς βαλκανικῆς συμμαχίας ἡ Ἑλλὰς ἐνεκαινίαζε νέαν ἐξωτερικὴν πολιτικήν. Μὲ τὴν διάσκεψιν τοῦ Λονδίνου, ὤθησε τὴν πολιτικήν της αὐτὴν πρὸς μεγάλους εὐρωπαϊκοὺς συνδυασμούς.
Διαρκοῦντος ὅμως τοῦ συνεδρίου εἰς τὸ Λονδῖνον, ἡ Ἑλλὰς ἐμάχετο κατὰ ξηρὰν καὶ κατὰ θάλασσαν.
