Πράγματι την 8η Νοεμβρίου κατελαμβάνετο ἡ Μυτιλήνη καὶ τὴν 11ην τοῦ ἰδίου ἡ Χίος.
Μεταξὺ 1ης και 10ης Νοεμβρίου, κατόπιν σειρᾶς μαχῶν εἰς Κομανόν, Ὄστροβον, Βλάντοβον, Βερτεκόπ, ἡ στρατιὰ τοῦ Διαδόχου ἀπεδίωξε τοὺς Τούρκους ἐκ τῆς Κεντρικῆς καὶ Δυτικῆς Μακεδονίας. Τὸ ἑλληνικὸν ἱππικὸν εἰσήρχετο εἰς Φλώριναν. Ἀλλὰ τὸ Μοναστῆρι ἔπεσεν εἰς χεῖρας τῶν Σέρβων, πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ.
Κατὰ πρότασιν τοῦ Βενιζέλου καὶ ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης τῆς Φλωρίνης ὁ Κωνσταντῖνος ἐπροβιβάσθη εἰς στρατηγὸν «διὰ τὰς ἐξόχους πρὸς τὸ ἔθνος στρατιωτικὰς ὑπηρεσίας του».
Ἡ πραγματικὴ ὅμως ἕνωσις μεταξὺ τῶν βαλκανικῶν συμμάχων ὑπῆρξεν ἐλαχίστης διαρκείας. Μετὰ τὰς πρώτας νίκας ἠγέρθησαν ἀμέσως διαφωνίαι περὶ τῶν καταληφθέντων ἐδαφῶν. Δύο ἡμέρας μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις διεμαρτυρήθη εἰς Σόφιαν, διότι οἱ Βούλγαροι στρατηγοὶ παρέβησαν τὸν λόγον των πρὸς τὸν Διάδοχον. Ἀντὶ τῆς προσωρινῆς ἐπισταθμίας δύο κουρασμένων βουλγαρικῶν ταγμάτων, ὡδήγησαν λαθραίως ὑπὲρ τὰς 30.000 στρατιωτῶν εἰς τὴν πόλιν. Ὁ Γκέσωφ ἀπήντησε μὲ προτάσεις ἐντελῶς ἀπαραδέκτους. Ἡ ἔλλειψις ἑλληνοβουλγαρικῆς συμφωνίας περὶ διανομῆς ἐκρίνετο αὐστηρῶς ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους τῆς βαλκανικῆς συμμαχίας. Ἀλλὰ τοιαύτη συμφωνία λεπτομερὴς καὶ ὑπὸ τὴν διαιτησίαν τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Ρωσσίας, ὑφίστατο μεταξὺ Σερβίας καὶ Βουλγαρίας. Δὲν ἠμπόδισε δὲ τὴν ἔκκρηξιν ἀμέσου καὶ σφοδρᾶς ἔχθρας τῶν δύο συμμάχων. Τὸ σερβικὸν στρατιωτικὸν κόμμα, ὑπὸ τὴν ἀνωτέραν ἀρχηγίαν τοῦ διαδόχου Ἀλεξάνδρου ἠρνεῖτο νὰ παραχωρήσῃ πρὸς τὴν Βουλγαρίαν τὰς ἐπαρχίας Σκοπίων καὶ Μοναστηρίου, διὰ τὰς ὁποίας οἱ Σέρβοι ὑπεβλήθησαν εἰς αἱματηρὰς θυσίας.
Ἡ Βουλγαρία ἐνθαρρυνομένη παρὰ τῆς Αὐστρίας, ἐφαίνετο ἀδιάλλακτος. Ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Σερβία ἐξεδήλωσαν τάσεις προσεγγίσεως, πρὸ τῆς καταλήψεως ἀκόμη τῆς Θεσσαλονίκης. Αἱ εὐρωπαϊκαὶ δυνάμεις παρεῖχαν τὴν ὑποστήριξίν των ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὑφισταμένων πολιτικῶν συνδυασμῶν. Ἡ τριπλῆ συνεννόησις ἔκλινεν ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος καὶ Σερβίας. Ἡ τριπλῆ συμμαχία ἦτο μᾶλλον φιλοβούλγαρος ἕνεκα τῆς Αὐστρίας, ἥτις προσεπάθει νὰ διαλύσῃ τὴν βαλκανικὴν συνεργασίαν [1].
Ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Γαλλίας Πουανκαρέ ἔλεγεν εἰς τὸν Ἕλληνα πρεσβευτὴν Ρωμᾶνον:
«Δὲν ἐννοῶ νὰ στερηθῇ ἡ Ἑλλὰς τοὺς καρποὺς τῆς νίκης της. Κατὰ τὸν τελικὸν διακανονισμόν, δὲν θὰ εἶναι βεβαίως ἡ Γαλλία ἐκείνη, ἥτις θὰ
- ↑ Διάβημα Δ. Πανᾶ εἰς Σόφιαν καὶ Χατζημῆσεφ εἰς Ἀθήνας. 29 Ὀκτωβρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1912. Ὁ ὑπὸ ἡμερομηνίαν 22 Οκτωβρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1912 φάκελλος ἑλληνοσερβικῶν συνεννοήσεων, ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν.
