νὰ ὑπερφαλαγγίσῃ τὴν ἀντέχουσαν εἰσέτι τουρκικὴν παράταξιν. Οἱ Τοῦρκοι ἔφευγαν ἀτάκτως. Ὁ Κωνσταντῖνος περιέγραψεν ὡς ἑξῆς τὴν νίκην του:
«Ἐκ γενικοῦ στρατηγείου Γιαννιτσῶν, μεσημβρία 21 Ὀκτωβρίου 1912. Βασιλέα, πρωθυπουργόν. Ὁ ἐχθρός, ὁ ἀντισταθεὶς καθ’ ἡμῶν εἰς Γιαννιτσὰ ἀπετελείτο ἐξ ὁλοκλήρου τῆς μεραρχίας Σερρῶν καὶ πλείστων ἄλλων τμημάτων, δυνάμεως 25.000 ἀνδρῶν μετὰ 24–40 πυροβόλων. Ἡττηθεὶς καὶ καταδιωχθεὶς ἀπ’ εὐθείας διὰ τοῦ κέντρου μου καὶ πλαγίως διὰ τοῦ ἄκρου δεξιοῦ μου εἰς Γιδᾶ, ἀποσυνετέθη. Εἰς Γιαννιτσὰ ἡλώθησαν περὶ τὰ 14 πυροβόλα, 4 πολυβόλα καὶ πλῆθος αἰχμαλώτων. Ὁλόκληρος λόχος κατέθεσε τὰ ὅπλα. Ἀπώλειαι ἐχθροῦ μεγάλαι, Πλῆθος νεκρῶν καλύπτει τὰ πέριξ τῶν Γιαννιτσῶν. Ἡ ὁδὸς Γιαννιτσῶν–Θεσσαλονίκης εἶναι κατεσπαρμένη ἐξ ὑλικοῦ ἀτάκτως φεύγοντος ἐχθροῦ. Ἀγνοῶ εἰσέτι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διὰ γεφυρῶν Καρὰ-Ἀσμάκ καταδιώξεως. Περὶ ἀπωλειῶν τηλεγραφήσω ἅμα συγκεντρωθοῦν πληροφορίαι. (ὑπογρ.) Κωνσταντῖνος Διάδοχος».
Ἐκ τοῦ τηλεγραφήματος τοῦ Ἕλληνος ἀρχιστρατήγου φαίνεται ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ἦτο ουσιαστικῶς εἰς τὴν ἐξουσίαν του. Ὁ στρατός, ὅστις τὴν ὑπερήσπιζε ἠττήθη καὶ διεσκορπίσθη εἰς Γιαννιτσά. Οἱ Τοῦρκοι κατελήφθησαν ὑπὸ τόσου πανικοῦ, ὥστε διέβησαν τὸν Ἀξιὸν χωρὶς νὰ καταστρέψουν τὰς γεφύρας του. Μόνον τὴν ἑπομένην ἀντιληφθέντες ὅτι δὲν κατεδιώκοντο, ἐπανῆλθον καὶ τὰς ἀνετίναξαν. Πράγματι οὔτε ἡ δίωξις τοῦ ἐχθροῦ ἔγινεν ἐντόνως, οὔτε ἡ πρὸς Θεσσαλονίκην πορεία μετὰ τῆς ἀπαραιτήτου σπουδῆς. Ὁ κριτικὸς τῆς «Ἑλληνικῆς Στρατιωτικῆς Εγκυκλοπαιδείας» γράφει ἐπὶ τούτου τὰ ἑξῆς:
«21 Ὀκτωβρίου (π. ἡ.) 1912, ἑπομένη τῆς μάχης τῶν Γιαννιτσῶν: Τὸ γενικὸν στρατηγεῖον καὶ τὴν ἡμέραν ταύτην δὲν ὠθεῖ τὰς μονάδας ἀποφασιστικῶς πρὸς τὴν Θεσσαλονίκην. Τοὐναντίον τὰς ἀφήνει περὶ τὰ Γιαννιτσὰ ὠθῆσαν μόνον τὴν 1ην μεραρχίαν εἰς τὸ ὕψος τοῦ χωρίου Τσέκρι, ἔνθα ἦτο ἡ 3η μεραρχία καὶ τὴν 2αν εἰς Ταουσλῆ κλπ.».
Καὶ περαιτέρω:
«Ὁ ἑλληνικὸς στρατός, μὴ καταδιώξας συντόνως τοὺς ὑποχωροῦντας Τούρκους, οὐδ’ ἐκμεταλλευθεὶς τὴν ἐπιτυχίαν τῆς μάχης τῶν Γιαννιτσῶν, κλπ.» [1].
Ἡ μὴ καταδίωξις τῶν Τούρκων ἐδημιούργει δυσχερείας εἰς τοὺς ἀμελήσαντας αὐτὴν νικητάς. Αἱ σιδηροδρομικαὶ καὶ ὁδικαὶ γέφυραι κατεστράφησαν. Τὸ ἐπιτελεῖον τοῦ Κωνσταντίνου εἶχε μελετήσει τὴν προέλασιν Κοζάννης–Μοναστηρίου καὶ ὄχι Κοζάνης–Θεσσαλονίκης. Ἕνεκα τούτου τὸ μηχανικὸν δὲν διέθετεν ἐπαρκεῖς γεφυρασκευάς. Μετέφερεν ἐπειγόντως ξυλείαν ἐκ Νιαούσης. Ὅλα αὐτὰ ἐσήμαιναν βραδύτητα.
- ↑ «Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία», τόμος ΙΙ, σελίς 475, τόμος ΙΙΙ, σελὶς 478, ἄρθρα: «Γιαννιτσά», «Θεσσαλονίκη» ὑπὸ στοιχεῖα Γ. Χ. Ἐπὶ τῶν καθαρῶς στρατιωτικῶν σημείων τοῦ μέρους τούτου, ὁ γράφων ἔχει ὑπ’ ὄψιν γνώμας εἰδικῶν ἀξιωματικών.
