Σελίδα:Διονύσου πλους.djvu/13

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτή η σελίδα έχει εγκριθεί.
— 13 —

Τὸ πνεῦμα τῶν τρικυμιῶν
τὸ πλοῖον ἀναπνέει,
καὶ καθὼς ἔμψυχόν τι ὂν,
ὀρθοῦνται, πίπτει πνευστιῶν,
γογγίζει καὶ παλαίει.

Ὼς λίκνον βρέφους σαλευτὸν
ἡ λαῖλαψ τὸ κυλίει.
Σφάλλουν οἱ πόδες τῶν ναυτῶν,
καὶ πᾶσαν δύναμιν αὐτῶν
σκοτοδινία λύει.

Πίπτουσιν ὕπτιοι, πρηνεῖς
καὶ ἐξησθενημένοι·
πνοῆς στεροῦνται καὶ φωνῆς,
καὶ ὁ βραχίων ἀδρανὴς
ὁ σιδηροῦς των μένει.

Ἀλλ’ ἐμαράνθη κ’ ἡ καλὴ
παρθένος ὡς τὸ ἴον.
Κλίν’ ἡ χρυσῆ της κεφαλή,
καὶ εἰς βοήθειαν καλεῖ
ὁ ὀφθαλμός της δύων.

Τὰς ἀνθηράς της παρειὰς
ὁ νέος ἐλυπήθη
νὰ τὰς ἰδῇ χωρὶς χροιᾶς.
«Μή, φίλη, εἶπεν, ὠχριᾷς.
Ἀνάβλεψον, καὶ ζῆθι.»