Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας ἐτετείχιστο, καὶ αὐτῷ Φρουρίῳ οἰ Ἀθηναῖοι ἐχρῶντο.» (β. β′. κ. ιε′. καὶ βιβλ. ή 98)· ὠνομάσθη δὲ Οἰνόη ἴσως ἐκ τῆς Νύμφης Οἰνόης μιᾶς τῶν ἀναθρεψάντων τὸν Δία παῖδα ὄντα, κατὰ τὴν ἰδέαν τῶν Ἀρκάδων, ὡς ὁ Παυσανίας λέγει. Ὁ δημότης δὲ τῆς Οἰνόης καλεῖται Οἰνοαῖος κατὰ τὸν Ἀρποκρατίωνα.
Ἐπειδὴ λοιπὸν κατὰ τὸν Ἀρποκρατίωνα καὶ ἄλλους ἡ Οἰνόη αὕτη κεῖται πλησίον τῶν Ἐλευθερῶν, ἀδιστάκτως δὲν εἶνε ἄλλη, εἰμὴ ἡ νῦν ἐρειπιωμένη Μυιούπολις λεγομένη. Ἡ πόλις αὕτη κατὰ τὸν Μεσαίωνα ἐλέγετο Νοιούπολις, εἶτα Μυιούπολις κατὰ διόρθωσιν τῶν Μητροπολιτῶν Ἀθηνῶν ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ ἀληθοῦς ὀνόματος. Οἱ Ἐπίσκοποι Ἀθηνῶν ἐκράτουν κατάλογον ὀνομαστικὸν τῶν τε πόλεων, κωμοπόλεων, καὶ χωρίων τῆς δικαιοδοσίας των. Ὁ κατάλογος ἤθελ’ εἶνε χρησιμώτατος ἂν ἐσώζετο. Ἀπωλέσθη οὗτος, ἂν καὶ ἄλλοτε, τὸ 1470, καὶ ἀναγραφεῖς ἀτελέστερος ἀπωλέσθη πάλιν τὸ 1688, ὅτε αἱ Ἀθῆναι καὶ ἅπασα ἡ Ἀττικὴ ἐρημώθη ἔτη τρία διὰ τὰς τότε περιστάσεις, ἀναφερομένας εἰς τὸ σύγγραμμά μου, «Συνοπτ. κατάστ. τῆς πόλ. Ἀθηνῶν»· ἀνεγράφη πάλιν ἔτι ἀτελέστερος, καὶ τελευταῖον ἀπώλετο ἐπὶ τῆς Ἐπαναϛάσεως ἡμῶν.
Κατὰ τὸν ιβ′. αἰῶνα ἐπὶ Ἀλεξίου Κομνηνοῦ ἔζη ὁ ὅσιος Μελέτιος· εἰς τὸ συναξάριον τούτου τοῦ Ἁγίου ἀναφέρεται ῥητῶς ἡ Μυιούπολις αὕτη· διότι παρ’ αὐτὴν συνέστησε τὴν Μονήν του ὁ Ὅσιος, ὅπου καὶ κεῖται ὁ ναὸς τοῦ ὁσίου Μελετίου καλούμενος, κτισθεῖς δαπάνῃ βασιλικῇ.
Ὑσιαί· ὁ δημότης Ὑσιεὺς, πόλις καὶ αὕτη τῆς Ἀττικῆς, κειμένη ἐν Μεθορίοις, ὡς ἄνωθεν ἐδηλώθη ὑπὸ τοῦ Ἡροδότου, καὶ ἐν τῷ βιβλίῳ ϛ′. κεφ. ή. ὁ αὐτὸς λέγει, ὅτι σύνορον Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας ἔθεσαν οἱ Ἀθηναῖοι τοῖς Θηβαίοις πρὸς Πλαταιεῖς καὶ Ὑσιάς. Καλεῖται δὲ νῦν ὁ τόπος οὗτος Παλαιοχῶρι, καὶ εἶνε ἀκατοίκητος. Ἀπέχει δὲ τοῦ Κιθαιρῶνος μίαν ὥραν. Τὸ περίεργον εἶναι ὅτι ἡ πόλις αὕτη, ὡς καὶ ἡ
