χαιολόγος, ἀλλ’ ἀπροίκιστος ἀπὸ τὴν φύσιν, ἐκάλεσε τὸ χωρίον Μπάλα Παλλάδιον, εἰπὼν ὅτι ἦσαν δύο Παλλάδια, τὸ μὲν ἐν τῷ Ἄστει, τὸ δὲ ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ· ὁ αὐτὸς εἶπε καὶ ἄλλας παραδοξολογίας ἀρχαιολογῶν· ἀλλὰ σεβόμενος τὴν φιλοπονίαν τοῦ δὲν θέλω νὰ προσβάλω τὴν φιλοτιμίαν τοῦ ἀνθρώπου.
Σφηττὸς, ὁ δημότης Σφήττιος· ἂν ὁ Κέκροψ συστήσας τὰς δώδεκα πόλεις ὠνόμασεν ἑκάστην ἰδίῳ ὀνόματι, τοῦτο εἶνε ἄδηλον· διότι τὰ σωθέντα ὀνόματα αὐτῶν εἶνε ἀνδρῶν μεταγενεστέρων τοῦ Κέκροπος, ὡς καὶ ὁ Σφηττὸς, ὅστις ἦτον υἱὸς τοῦ Τροιζῆνος, μεταγενεστέρου τοῦ Κέκροπος, καθὼς καὶ ὁ Κηφισσός, ὁ Ἀφίδνας, ὁ Δέκελος, ὁ Φάληρος, ὁ Θόρικος κτλ. ὥστε εἶχε δίκαιον ὁ Πλούταρχος εἰπὼν ὅτι τὰ πρὸ Θησέως ἀσαφῆ, σκοτεινά, καὶ μυθώδη (εἰς Θησέα).
Ἡ πόλις λοιπὸν Σφηττὸς ἐκλήθη ἀπὸ τοῦ Σφήττου υἱοῦ Τροιζῆνος, καὶ ἀδελφοῦ Ἀναφλύστου, ἐλθόντων Ἀθήνῃσιν ἐκ Τροιζηνίας κατὰ τὸν Παυσανίαν (Κορινθ. β. β′. κ. λ′. § 8). Ὁ δῆμος Σφηττὸς καλεῖται σήμερον Σταυρός. Ὅτι δὲ ὁ Σταυρὸς εἶνε ὁ Σφηττὸς βεβαιοῦται ἐκ τοῦ Πλουτάρχου ἐν οἷς διηγεῖται τὰ τοῦ Θησέως καὶ τῶν Παλαντιδῶν· ἔνθα φανεροῦται ὅτι ὁ Σφηττὸς ἔκειτο παρὰ τὴν ὁδὸν τὴν φέρουσαν ἀπὸ Μαραθῶνος· καὶ ἡ θέσις μαρτυρεῖ τοῦτο· διότι οὐχὶ μόνον ἡ τοῦ Μαραθῶνος, ἀλλὰ καὶ ἡ τῶν Μεσογείων ὁδὸς φέρουσιν εἰς Ἀθήνας διὰ τοῦ Σταυροῦ, ἤτοι διὰ τοῦ Σφηττοῦ κατὰ Πλούταρχον· ὅθεν ἡ σφηττία ὁδός. Ἡ ἀνεύρεσις αὕτη εἶνε ἐκ τῶν ἀναμφισβητήτων.
Τετράπολις. Εἴπομεν ὅτι τέσσαρες πόλεις συνίστων τὴν Τετράπολιν, ἡ Προβάλινθος, ἥτις νῦν ἀκατοίκητος οὖσα καλεῖται Βελανιδιὰ, κειμένη πρὸς μεσημβρίαν τοῦ Μαραθῶνος· ἡ Οἰνόη, ὠνομασθεῖσα ἀπὸ τῆς Οἰνόης γυναικὸς, ἀδελφῆς τοῦ Ἐπόχου (Παυσ. Ἀτ. κ. λγ′. §. 7), ἥτις νῦν καλεῖται Νοινόη παρὰ τὸν Μαραθῶνα· Μαραθὼν, γνωστὸς, ὀνομασθεῖς ἀπὸ Μαραθῶνος τινὸς ἥρωος, ἢ ἀπὸ τοῦ χόρτου Μαράθου, οὕτω παρ’ Ἀττικοῖς καλουμένου: ὅπερ καὶ πιθανώτερον· διότι φύε-
