τῶν ἐπιτηδείων παρακομιδὴ ἐκ τῆς Εὐβοίας πρότερον, ἐκ τοῦ Ὠρωποῦ κατὰ γῆν διὰ τῆς Δεκελείας Θᾶσσον οὖσα, περὶ τὸ Σούνιον κατὰ θάλασσαν πολυτελὴς ἐγίγνετο» (β. ς′, κ. κή).
Τὸ δὲ ὅρος τῆς Δεκελείας καλεῖται νῦν ὑπό τινων μὲν Μπελέτζι, ὑπό τίνων Ντελέτζι, ἤτοι κατὰ μετάθεσιν στοιχείου Δεκέλι, ὅ ἐστι Δεκέλεια. Τὸ ὄρος τοῦτο ἔχει ὕψος οὐκ ὀλίγον, καὶ ἐξ αὐτοῦ φαίνονται αἱ Ἀθῆναι καὶ ὁ Πειραιεύς.
Ἐπακρία. Ο! δημότης Ἐπάκριος καὶ Ἐπακρεύς· ἡ πόλις αὕτη μένει ἄγνωστος μέχρι τοῦδε, ποῦ δηλαδὴ ἔκειτο· ἐπιστὰς δὲ τὸν νοῦν ἠδυνήθην νὰ βοηθηθῶ εἰς ἀνεύρεσιν αὐτῆς παρὰ τοῦ Στεφάνου τοῦ Βυζαντίου ἐν οἷς λέγει περὶ τοῦ δήμου τῶν Σημαχιδῶν, ὅτι οὗτος ἦν τῆς Ἐπακρίας· καὶ ἐπειδὴ οἱ Σημαχίδαι ἦσαν γείτονες τῶν Ἰκαριέων κατὰ τὴν μυθολογίαν, ὁ δὲ δῆμος Ἰκαρία εἶνε τὸ νῦν λεγόμενον Κανιάρον, καθὼς καὶ τὸ προκείμενον αὐτῆς ὅρος ὁ Ἰκάριος, ὡς θέλω περὶ τούτου πραγματευθῆ ἑπομένως. Ἄρα ἡ Ἐπακρία κεῖται ἐπὶ κορυφῆς τοῦ ὄρους τούτου Ἰκαρίου πρὸς τὴν μεσημβρινὴν πλευρὰν, ἣν ἐσχάτως ποιμένες μεταβατικοὶ αἰγοπροβάτων Κακοσοῦλι ἐκάλεσαν διὰ τὸ τραχὺ τοῦ τόπου. Κατὰ τὰς ὁποίας ἔκαμα ἐπιτοπίως παρατηρήσεις, ἡ πόλις ἔκειτο μεταξὺ τοῦ μέρους Κακοσοῦλι, καὶ τοῦ βουνοῦ τοῦ Σκαραμαγκά, ὅπου πολλὰ ἀρχαῖα σημεῖα μαρτυροῦσι τὸν τάφον τῆς Ἐπακρίας. Ἐπακρία λοιπὸν ὠνομάσθη διὰ τὴν ἐφ’ ὕψους στάσιν της, ἔχουσα ὁμόρους πρὸς τὴν θάλασσαν τῆς Σαλαμῖνος, ἐν δεξιᾷ μὲν πρὸς τὸ βορειοδυτικὸν τὸν δῆμον Σκαμβωνιδῶν, ἐν ἀριστερᾷ δὲ κατὰ τὸ μεσημβρινοδυτικὸν τοὺς Πλωθεῖς· Πρὸς ἀνατολὰς δὲ κατὰ τὸ πεδίον τῶν Ἀθηνῶν τοὺς Σημαχίδας, και πρὸς ἄρκτον τοὺς Ἰκαριεῖς· ὃ ἐστὶ τὸ ἀπὸ τοῦ χάσματος τοῦ Δαφνίου μέχρι τοῦ πορθμοῦ τῆς Σαλαμῖνος εἶνε τὸ τμῆμα τῆς Ἐπακρίας μετὰ τῶν περὶ αὐτὴν δήμων. Τὸ δὲ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Στεφάνου ὅτι διὰ τὸ ληΐζεσθαι ὑπὸ τῶν Καρῶν ὠνομάσθη Ἐπάκρια εἶνε ἀνάρμοστον ἐνταῦθα· διότι τοῦτο ἴσως συνέβη εἰς ἄλλην τινὰ παραλίαν πόλιν τῆς Αττικῆς·
