γείοις Θησέως εἶναι θυγατέρα Ἰφιγένειαν» (Κορινθ. κ. κβ′, §7).
Δεκέλεια, ὁ δημότης Δεκελεύς· ἐκλήθη ἀπὸ τοῦ ἥρωος Δεκέλου, ἢ Δεκελέως, ζήσαντος κατὰ τοὺς ἡρωϊκοὺς χρόνους. Ἀπέχει δὲ τῶν Ἀθηνῶν σταδίους ἑκατὸν εἴκοσι κατὰ τὸν Θουκυδίδην, ὡσαύτως καὶ ἀπὸ Βοιωτίας πλήρεις σταδίους 120 (β.ζ. κ. ιθ′). Ἡ πόλις αὕτη ὑπῆρξεν ὀνομαστὴ ἐν τῷ πελοποννησιακῷ πολέμῳ διὰ τὴν ἅλωσίν της ὑπὸ τῶν Λακεδαιμονίων, καὶ διότι ἐχοημάτισεν ὁρμητήριον αὐτῶν κατὰ τῶν Ἀθηναίων· ὠνομάσθη δὲ ὁ ἀπ’ αὐτῆς πόλεμος Δεκελειακός.
Καὶ ἡ πόλις αὕτη ἀπώλεσε τὸ ὄνομά τῆς ἐκ τῆς ἀπαιδευσίας καὶ βαρβαρότητος, μάλιστα δὲ ἀπὸ τῶν Σταυροφόρων Φράγκων, Σικελῶν, Γάλλων, Ἰταλῶν, τῶν τὴν Ἀττικὴν κρατησάντων ἀπὸ τοῦ ἔτους 1205 μέχρι τοῦ 1456. Οἱ ἐντόπιοι εἰς τὴν διαφθορὰν τῆς γλώσσης ἐπρόφερον Δεκέλλαν τὴν Δεκέλειαν· οἱ εἰρημένοι Φράγκοι δὲν ἠδύναντο εἰμὴ νὰ τὴν προφέρωσι de cella, ὅπερ σημαίνει ταμεῖον, ἀποθήκην τροφίμων, τὸ καθ’ ἡμᾶς κελλάρι· τὸ de cella εἶνε συνώνυμον τῷ de cassa· τὸ δὲ de μόριον ἢ ἄρθρον φέρει σημασίαν τιμῆς καὶ προνομίου. Κατ’ αὐτοὺς τοὺς χρόνους ὁ τόπος τῆς Δεκελείας ἦτον ἔρημος καὶ ἀκατοίκητος, ὡς μέχρι σήμερον. Οἱ Φράγκοι διαβαίνοντες ἀπὸ Χαλκῖδος διὰ τῆς Δεκελείας εἰς Ἀθήνας (διότι κατεῖχον συγχρόνως καὶ τὴν Εὔβοιαν) καὶ μὴν εὑρίσκοντες οὐδεμίαν ἀνάπαυσιν, οὐδὲ κἂν τρόφιμόν τι εἰς τὴν κατ’ αὐτοὺς de cella ἢ de cassa, ἐκάλεσαν αὐτὴν, καὶ δικαίως, mala cella, mala cassa· καὶ ἔκτοτε μέχρι σήμερον καλεῖται ὑπὸ τῶν χωρικῶν Μαλακάσσα. Διϊσχυρίζομαι δὲ ὅτι ἡ σημερινὴ Μαλακάσσα εἷνε ἡ Δεκέλεια, πρῶτον ὅτι ἡ ἀπόστασίς της ἀπ’ Ἀθηνῶν εἶνε κατὰ τὸ μέτρον τοῦ Θουκυδίδου, δεύτερον ὅτι κεῖται πλησίον τῆς παλαιᾶς ὁδοῦ τῆς φερούσης ἀπὸ Ὠρωποῦ εἰς Ἀθήνας· καὶ ἡ θέσις αὕτη εἶνε ὀχυροτέρα τῶν πέριξ ἑτέρων θέσεων. Ὅτι ἡ Δεκέλεια ἔκειτο παρὰ τὴν ὁδὸν τοῦ Ὠρωποῦ, βεβαιοῖ τοῦτο ὁ Θουκυδίδης ἐν οἷς λέγει· «ἡ
