κελείας καὶ Μαραθῶνος, ἢ Τετραπόλεως, ἣν οἱ Διόσκουροι διὰ δηλώσεως τοῦ Δεκέλου, ἀφ’ οὗ ἡ Δεκέλεια, φοβηθέντος μὴ πάθῃ ἡ Ἀττικὴ ἅπασα διὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοῦ, κατεπολέμησαν καὶ παρέλαβον ἐκεῖθεν τὴν ἀδελφὴν των Ἑλένην, παραδοθεῖσαν αὐτόθι εἰς φύλαξιν ὑπὸ τοῦ Θησέως ἐν ἀπουσίᾳ του, ἀποδημοῦντος εἰς Θεσπρωβοὺς μετὰ τοῦ φίλου του Πειρίθου (Ἡροδ. β. θ′. κ. 73) ἕτεροι δὲ, ἐν οἷς καὶ ὁ Πλούταρχος (εἰς Θησέα), προσθέτουσι καὶ τοῦτο· ὅτι οἱ Διόσκουροι ἐπολιόρκησαν πρῶτον τὰς Ἀθήνας, ὁ δὲ Ἀκάδημος ἐμαρτύρησεν ὅτι ἡ Ἑλένη ἐφυλάττετο εἰς Ἀφίδνας, καὶ ὅτι τότε ἄρχων τῆς πόλεως ταύτης τον ὁ Ἀφίδνας ἢ Ἄφιδνος, ὅστις παρέδωκε τὴν Ἑλένην εἰς τοὺς ἀδελφούς της· καὶ υἱοθέτησεν αὐτοὺς διὰ νὰ μυηθῶσι κατὰ τὸν νόμον τὰ μυστήρια· καὶ ὅτι οἱ Λακεδαιμόνιοι εἰς τὸν Πελοποννησιακὸν πόλεμον δὲν ἔβλαψαν τὴν Ἀκαδημίαν ἕνεκα τῆς μαρτυρίας τοῦ Ἀκαδήμου τοῦ κτίτορος αὐτῆς.
Ἡ πόλις αὕτη κατὰ τὸν Μεσαιῶνα εἰς τήν εἰσβολὴν τῶν βαρβάρων ἐρημώθη, καὶ κατεδαφίσθη τὸ φρούριόν της, ἐποικοδομημένον ἐπὶ λόφου ἐκ φύσεως ἐχυροῦ καὶ ἱκανοῦ νὰ χρησιμεύση εἰς ἀσφάλειαν τῶν κατοίκων τοῦ τόπου· ὅτι ἡ πόλις αὕτη εἶχεν ἰσχυρὸν φρούριον βεβαιοῦται ἐκ τοῦ ψηφίσματος τοῦ δήμου Ἀθηναίων, γενομένου ὅτε ὁ Φίλιππος ὁ βασιλεὺς εἰσέβαλεν εἰς Φωκίδα, φοβούμενοι οἱ Ἀθηναῖοι μήπως ἐπιδράμῃ καὶ τὴν Ἀττικὴν, ἐφῷ καὶ διέταξαν τοὺς δήμους τοὺς ἀπέχοντας τῶν Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Πειραιῶς ἐπέκεινα τῶν ἑκατὸν εἴκοσι σταδίων, ν’ ἀσφαλίσωσι τὰς περιουσίας των ἐν Ἐλευσῖνι, Φυλῇ, Ἀφίδνῃ, Ῥαμνοῦντι καὶ Σουνίῳ (ὅρα τὸν περὶ Στεφ. λόγον τοῦ Δημοσθένους κεφ. κ′ σελ. 238).
Ἡ Ἀφίδνα, ἀφοῦ ἐξερημώθη ἀπώλεσε καὶ τὸ ὄνομά της, καὶ ἡ ἀπαιδευσία ἐνέδυσεν αὐτῇ νέον βάρβαρον ὄνομα, Κοτρόνιον καλέσασα. Τοῦτο λοιπὸν τὸ Κοτρόνιον μὲ τὴν περιοχήν του εἶνε ἀναμφισβητήτως ἡ Ἀφίδνα. Δύο ἰσχυροὶ λόγοι ὑποστηρίζουσι τὴν γνώμην μου ταύτην: ὁ πρῶτος εἷνε τοῦ
