μετὰ τοῦ Παύλου εἰς τὸ σπίτι του. Πολλάκις δὲ παρετήρησα ὅτι ἡ ὁρμητικότης καὶ ἡ ἰσχυρογνωμοσύνη τοῦ Δαμουλῆ ἔδιδαν ἀφορμὴν εἰς ζωηρὰς φιλονικίας, ἀλλ’ ὄχι καὶ τοιαύτας ὥστε νὰ ψυχράνουν ἢ διακόψουν τὰς σχέσεις των.
— Εὐχάριστος εἴδησις, εἶπα πρὸς τὸν Παῦλον. Ἐνθυμεῖσαι τί εὐχάριστες βραδιές περάσαμεν ἄλλοτε εἰς τὸ σπίτι του;
— Γιὰ μένα δὲν εἶνε διόλου εὐχάριστος, εἶπεν ὁ Παῦλος.
— Μπᾶ!… μὰ δὲν εἶσθε φίλοι; Πότε τὰ χαλάσατε;
— Ποτὲ δὲν ἤμεθα φίλοι ἢ μᾶλλον ποτὲ δὲν ἦτο αὐτὸς φίλος μου.
— Δὲν σ’ ἐννοῶ.
— Δὲν μ’ ἐννοεῖς, διότι δὲν τὸν ἐγνώρισες καλά. Εἶνε ὁ κρυψινούστερος καὶ ἀνειλικρινέστερος τῶν ἀνθρώπων, μοχθηρὸς ὅσον κανεὶς ἄλλος.
— Μὰ ἀφοῦ εἶχες τοιαύτην ἰδέαν περὶ αὐτοῦ διατί τὸν συνανεστρέφεσο;
— Μήπως μποροῦσα νὰ τὸν ἀποφύγω;
Εἰργαζόμεθα εἰς τὸ αὐτὸ γραφεῖον. Ἔπειτα ἐβράδυνα νὰ τὸν ἐννοήσω. Εἶνε βαθὺς καὶ σκοτεινός, ὡς κόλασις. Καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ποῦ σοῦ μιλῶ δὲν μπορῶ καλὰ καλὰ νὰ σοῦ πῶ μίαν ὡρισμένην αἰτίασιν ἐναντίον του, μίαν ὡρισμένην ἀφορμὴν μίσους. Κατ’ ἀρχὰς μοῦ ἐνέπνεεν ἁπλῆν καὶ ἀδικαιολόγητον ἀντιπάθειαν, τὴν ὁποίαν ἐπροσπαθοῦσα νὰ κατανικήσω, φοβούμενος ὅτι ἦτο ἄδικος· ἀλλ’ ἔπειτα διέγνωσα ὅτι ἀληθῶς μὲ ἐμίσει μὲ τὸ ὕπουλον μῖσος μὲ τὸ ὁποῖον μισοῦν οἱ ἄνανδροι. Ἂν εἶχε τὴν δύναμιν ἢ τὸ θάρρος νὰ μὲ δολοφονήσῃ, θὰ μ’ ἐφόνευεν ὡς ὁ σκληρότερος τῶν δολοφόνων. Ἀλλ’ εὗρεν ἄλλον τρόπον ἀκίνδυνον καὶ καταχθόνιον νὰ μὲ καταστρέψῃ καὶ μὲ κατέστρεψε.
— Μὰ τέλος πάντων τόσο μῖσος πρέπει νὰ ἔχῃ μίαν ἀφορμήν.
— Ποίαν ἀφορμὴν ἔχουν ἡ ἔχιδνες νὰ φαρμακώνουν;
— Καλά, ἂς ἀκούσωμεν τώρα καὶ τὸ κακὸν ποῦ σοῦ ἔκαμε.
— Δὲν εἶδες πρὸ ὀλίγου τί ἔπαθα;
— Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τὸ ἔπαθα.
— Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἐζαλίσθης; Εἶσαι ἀστεῖος.
— Ὅταν σοῦ ἐξέφρασα τὸν φόβον ὅτι ἡ ζάλη ἐκείνη ἦτο ἀρχὴ
