Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
Ὅταν ἤμουν δάσκαλος
47
διὰ τὸ ἀνόητον ἐκεῖνο μετεώρισμα. Ἀνεγνώρισα τὸν συνάδελφόν μου, ἀπηγχονισμένον, νεκρὸν πρὸ πολλῆς ὥρας.
Ὁ ἄνεμος τὸν ἔσειεν ὡς ἐκκρεμές. Καὶ ἐνῷ ἐταλαντεύετο οὕτω θλιβερῶς εἰς τὸ λυκόφως τοῦ ὄρθρου, ἐφαίνετο ὡς νὰ ἐπαναλάμβανε μὲ τὸν θρῆνον τοῦ ἀνέμου τὴν μελαγχολικήν του φράσιν:
— Ἂχ! αὐτὸ τὸ δένδρο, αὐτὸ τὸ δένδρο!
