Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
256
3
«Χιλιάδες ἄστρα ’ς τὸ λουτρὸ μ’ ἐμέ νὰ στείλ’ ἡ νύχτα!»
4
«Γελᾷς καὶ σὺ ’ς τὰ λούλουδα, χάσμα τοῦ βράχου μαῦρο»
5
«Κοντά ναι τό χρυσόφτερο, καὶ κατὰ δῶ γυρμένο,
Π’ ἄφησε ξάφνου τὸ κλαδὶ γιὰ τοῦ γιαλοῦ τὴν πέτρα,
Καὶ κεῖ γροικᾷ τῆς θάλασσας καὶ τ’ οὐρανοῦ τὰ κάλλη,
Καὶ κεῖ τραυᾷ τὸν ἦχο του μ’ ὅλα τὰ μάγια πὤχει
Γλυκά δεσε τὴ θάλασσα καὶ τὴν ἐρμιά τοῦ βράχου,
Καὶ τ’ ἄστρο κράζει πάρωρα, καὶ πρέπει νὰ προβάλῃ.
Πουλί, πουλάκι, ποῦ σκορπᾶς τὸ θαῦμα τῆς φωνῆς σου,
Εὐτυχισμός ἂ δέν εἶναι τὸ θαῦμα τῆς φωνῆς σου,
Καλὸ ’ς τὴ γῆ δὲν ἄνθισε, ’ς τὸν οὐρανό, κανένα.
Ἀλλ’ ἄχ! νὰ δώσω μία πλεξιά, καὶ νά μαι κεῖ φθασμένος,
Ἀκόμα, ἀφρέ μου, νὰ βαστᾷς, καὶ νά μαι γυρισμένος,
Μὲ δύο φιλιὰ τῆς μάννας μου, μὲ φοῦχτα γῆ τῆς γῆς μου»
