Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
255
Μόλις εἶν ἔτσι δυνατὸς ὁ Ἔρωτας καὶ ὁ Χάρος.
Μ’ ἄδραχνεν ὅλη τὴν ψυχή, καὶ νά μπῃ δὲν ἠμπόρει
Ὁ οὐρανός, κ’ ἡ θάλασσα, κ’ ἡ ἀκρογιαλιά, κ’ ἡ κόρη
Μὲ ἄδραχνε, καὶ μ’ ἔκανε συχνὰ ν’ ἀναζητήσω
Τὴ σάρκα μου νὰ χωρισθῶ γιὰ νὰ τὸν ἀκλουθήσω.
Ἔπαψε τέλος, κι ἄδειασεν ἡ φύσις κ’ ἡ ψυχή μου,
Ποῦ ἐστέναξε, κ’ ἐγιόμισεν εὐθὺς ὀχ τὴν καλή μου·
Καὶ τέλος φθάνω ’ς τὸ γιαλὸ τὴν ἀρραβωνιασμένη,
Τὴν ἀπιθώνω μὲ χαρά, κ’ ἤτανε πεθαμένη.
1833
Ο ΠΟΡΦΥΡΑΣ
1
Ἡ Κόλαση πάντ’ ἄγρυπνη σοῦ στήθηκε τριγύρου·
Ἀλλὰ δὲν ἔχει δύναμη πάρεξ μακρυά, καὶ πέρα
Μακρυὰ πὸ τὴν Παράδεισο, καὶ σὺ ’ς ἐσὲ χεις μέρος
Μέσα ’ς τὰ στήθια σου τ’ ἀκούς, Καλέ, νὰ λαχταρίζῃ;
2
Κυττᾷς τοῦ ῥόδου τὴ λαμπρὴ πρώτη χαρά τοῦ ἥλιου,
Ναὶ πρώτη, ἀλλ’ ὅμως δεύτερη ἀπὸ τὸ πρόσωπό σου!
